Marit Harryvan (28) stopt als playing professional: 'Het tourleven is keihard, vooral als het níét goed gaat'

"Eind 2024 wist ik al dat ik het anders wilde aanpakken", vertelt Marit Harryvan (28). "Ik had vol speelrecht op de LET Access Series, maar besloot bewust geen volledig schema te spelen. In plaats van zestien of achttien toernooien deed ik er negen of tien. Alleen banen die ik kende, leuk vond of waar ik écht zin in had."

Dat besluit kwam niet uit het niets. Het seizoen daarvoor was zwaar geweest. "Ik had Q-School gespeeld en was opnieuw teleurgesteld. Ik presteerde niet zoals ik wilde, sponsoring was lastig en mentaal werd ik minder weerbaar. Dan ga je twijfelen. Wat wil ik eigenlijk?"

Lesgeven is altijd mijn plan B geweest. Iets terugdoen voor de sport en vereniging waar ik ben opgegroeid

Ze merkte dat ze in een sleur terechtkwam. "Het was veel moeten. Moeten trainen, moeten presteren. Ik had behoefte aan meer tijd thuis, naar de baan gaan wanneer ik er zin in had en niet omdat het moest."

Vissen in de baan

Wie denkt dat het tourleven alleen maar zwaar of eenzaam was, vergist zich. Plezier had Marit absoluut. Dat blijkt ook uit de foto boven dit verhaal. Op een reeks foto’s poseert ze met een enorme plag gras in haar handen.

“Het ontstond als een ‘running joke’. Ik sloeg zó vaak halve grasmatten weg dat mijn collega’s begonnen te grappen dat het op vissen leken. ‘Catch of the day’, riepen we dan.” En voor ze het wist werd het een ding. “Het was zeker niet eenzaam. Er was veel lol met de meiden op de tour.” Zeker in 2025 was het plezier weer terug. Maar dat alleen bleek niet voldoende. “Het leven op de tour paste gewoon niet meer bij mij, omdat ik merkte dat ik iets anders nodig had.”

Het rustigere 2025 bracht haar precies wat ze zocht. “Ik speelde af en toe wedstrijden op de tour, deed gewoon mee aan de NGF Competitie, ik gaf jeugdtraining bij de Noord-Nederlandse en wat lessen bij Golfpark Exloo in Drenthe. Dat beviel meteen.”

Je moet altijd terug kunnen naar dat kind dat ooit begon omdat het spel leuk was

Wat haar zo enthousiast maakte? “Als je iemand ineens een bal goed ziet raken en diegene wordt daar blij van en zegt: ‘Bedankt, wat een goede tip’, dan denk je: oh ja, hier begon het ooit. Dit is hoe bij mij ook het zaadje werd gepland.”

Opvallend genoeg ging haar eigen spel zo ook weer vooruit. “Aan het einde van het seizoen begon ik beter te spelen. Mentaal voelde ik me sterker. Dus ja, ik had ook kunnen zeggen: ik ga alsnog Q-School spelen.”

De eerlijke vraag in de spiegel

Het kantelpunt kwam in oktober, toen De Compagnie haar vroeg of ze in 2026 les wilde gaan geven, de club waar ze ooit begon. “Lesgeven is altijd mijn plan B geweest, iets terugdoen voor de sport en vereniging waar ik ben opgegroeid. Alleen dacht ik dat dat iets voor later was, voor 35-plus of 40-plus. Niet nu, op mijn 28ste al.”

Na gesprekken met familie en vrienden stelde ze zichzelf één eerlijke vraag toen ze in de spiegel keek. “Ik heb mezelf letterlijk gevraagd: ‘Ben je nog honderd procent bereid om alles te doen en te laten voor je tourcarrière?’ En het antwoord was nee.”

Mislukt is een veel te zwaar woord. Mijn spel was goed genoeg

Voelt stoppen als falen? “Nee, dat zeker niet”, zegt Marit resoluut. “Mislukt is een veel te zwaar woord. Mijn spel was goed genoeg. Maar het tourleven is keihard, vooral als het níét goed gaat.”

Financiële zorgen

Daarbij speelt ook de financiële realiteit een grote rol. “Mis je de cut, dan verdien je niets. Sponsorgeld stroomt ook niet vanzelf binnen, je bent eigen ondernemer. Op een gegeven moment denk je: als ik volgende week geen geld verdien, kan ik misschien niet eens meer spelen. Dat is een enorme mentale druk”, erkent ze.

“Als iemand had gezegd: hier heb je anderhalve ton, speel drie seizoenen zonder zorgen - dan had dat verschil gemaakt. Maar dat was niet de realiteit. Door mijn zorgen heb ik nu wel gevonden waar ik écht voldoening van ga krijgen.”

Van playing pro naar teaching pro

Marit is inmiddels gestart met de C-opleiding van PGA Holland en al actief als teaching professional. Haar visie gaat verder dan techniek alleen. “Ik zie mezelf meer als performance coach dan als pure swingcoach. In Nederland zijn we vaak bezig met de perfecte swing, terwijl we veel meer zouden moeten spelen in de baan. De baan leren kennen en oplossingen leren vinden in alle lastige posities.”

En boven alles: plezier. “Je moet altijd terug kunnen naar dat kind dat ooit begon omdat het spel leuk was.” Ze hoopt met haar ervaring de nieuwe generatie scherp te kunnen houden en achter de schermen vandaan te trekken.

De komende jaren wil Marit zich nadrukkelijk in Noord-Nederland vestigen. “Hier zijn niet veel golfbanen en ook weinig vrouwelijke professionals. Terwijl ik weet dat veel dames en jeugd juist graag les krijgen van een vrouw.”

De kleine Marit baalt een beetje. Maar de volwassen Marit voelt vooral rust

Haar ambitie is helder. “Ik wil hier een goede naam opbouwen. Dat mensen - beginners én goede golfers - weten dat ze bij mij terecht kunnen. Dat golf in het noorden groeit en dat er meer ontwikkeling komt.” Ondertussen blijft ze ook spelen. “Ja ik blijf wel doorgaan in de NGF Hoofdklasse, wil ook de nationale wedstrijden spelen, alles wat past. Golf blijft altijd een deel van mij.”

Wijzig je instelling en accepteer marketing cookies om deze inhoud te kunnen bekijken.

‘Mijn vader zou trots zijn’

Ze kijkt terug op mooie maar ook moeilijke momenten. Zo pakte ze in 2019 haar clubs weer op na een rouwperiode rond het onverwachte overlijden van haar vader in 2017, tijdens haar collegeperiode bij de University of Missouri: “Dat blijft een zware tijd om aan terug te denken. Maar ik denk dat hij trots zou zijn dat ik het alsnog heb geprobeerd, dat ik Nederlands kampioen werd in 2021 en ik die stap naar het profleven heb gezet. En nú vooral dat ik goed voor mezelf zorg. Dat ik doe waar ik gelukkig van word. Dat is uiteindelijk wat iedere ouder wil, denk ik.”

Ze glimlacht. “Mijn moeder zegt het ook altijd: ‘Je bent 28. De wereld ligt aan je voeten. De kleine Marit baalt een beetje. Maar de volwassen Marit voelt vooral rust.’ En dat is nu precies wat ik nodig heb.”