Breaking 100 met Roy
Breaking 100 met Roy
Mooi hoor, zo’n dik pak sneeuw, maar wat mij betreft slaan we de winter voortaan lekker over in Nederland. Voor je golfspel betekent het immers weinig goeds, al die bevroren banen - met zelfs gesloten drivingranges aan toe.
Toch heb ik een kraakhelder plan voor ogen om deze koude maanden efficiënt te overbruggen en straks goed beslagen ten ijs te kunnen komen als de fairways weer felgroen kleuren. Zo ga ik ondervinden wat een sessie indoorgolf mij brengt bij RUFF Golf, vlieg ik in februari voor een (golf)vakantie naar Maleisië en ga ik verder vooral aan mijn korte spel werken. Want dat is het onderdeel waar voor mij de meeste winst te behalen valt, in de jacht op mijn nieuwe doel: breaking 100.
En waar kan dat beter bij mij in de buurt dan op het oefenterrein van De Twentsche, een 9 holes par-3-baan met afstanden variërend tussen de 30 en 100 meter. Perfect om het pitchen, chippen, bunkerspel en putten te trainen. Je tikt (als niet-lid) 15 euro af in het clubhuis en kunt vervolgens de hele dag naar hartenlust oefenen. Lang niet gek!
Beter een goede buur dan een verre vriend. Aan dat spreekwoord is weer eens niets gelogen, besef ik wanneer ik neerstrijk op het oefenwalhalla van de prachtig gelegen golfbaan in Ambt-Delden. Want het is overbuurman Ton die me op dit kleine par-3-paradijsje heeft gewezen. Al is goede buur wat zuinig gesteld, want ik beschouw Ton onderhand als een goede golfvriend.
Tussen de winterse weken door is het zowaar stralend lenteweer op deze derde zaterdag van het jaar. Ik hoor vogels tjilpen en de zon verwarmt mijn gezicht als ik rond het middaguur het ontdooide terrein oploop. De kolsjaal die ik omheb stop ik snel in mijn tas. Totaal overbodig.
'Wedges are like magic', schudt Ton terloops een 'tegeltje' uit zijn mouw
Het voelt als een cadeau, deze onverwachte prelude op het golfgeluk dat ons straks weer toelacht als de lente zich aandient. Uitpakken maar! “Hier kan ik me wel een paar uur vermaken”, zeg ik met een knipoog tegen Ton. Hij is verzot op zijn Cleveland CBX-wedges en zal mij daarmee veel bijspijkeren op deze mooiste januaridag sinds jaren.
Het mooie aan golf is dat je ook veel van elkaar kunt leren, mits je ervoor openstaat. Natuurlijk is het goed om les te nemen bij een kundige golfpro, die ik zelf ook heb in de persoon van Loed Jordaan. Maar buurman Ton (handicap 27,1) deelt zijn ervaringen volledig pro deo en kan zich bovendien goed verplaatsen in de denkwijze van de nog niet zo geoefende golfer (onder wie ikzelf, met mijn handicap 38,9).
We beginnen met pitchen. Zo’n 40 meter tot de green. Een drama. “Ik ben mijn sandwedge ergens kwijtgeraakt en heb vervolgens een heel schraal exemplaar op de kop getikt via Marktplaats”, verontschuldig ik me voor mijn beroerde ballen. “Daarom doe ik tegenwoordig vrijwel al dit soort slagen met mijn pitchingwedge, maar ideaal is het niet.”
Ton knikt. “Nee, dan kom je in de knoei met het ritme van je swing." Zelf heeft hij een gapwedge, sandwedge én een lobwedge (60 graden) om bij elke slag het gewenste materiaal uit zijn tas te kunnen toveren. “Wedges are like magic”, schudt hij terloops een ‘tegeltje’ uit zijn mouw.
Nou, voorlopig schuilt er nog geen Harry Potter op de golfbaan in mij, denk ik vooral.
Dan door naar de fullswing. 100 meter met de pitchingwedge. Kijk, dat gaat een stuk beter: twee van de vier slagen keurig op de green. Ton maakt foto’s en mijn enthousiasme wordt meteen getemperd wanneer ik mijn houding onder ogen krijg. “Een gestrekt achterste been. Oude fout!”, constateer ik tot mijn teleurstelling. “Je duwt je heup daarmee omhoog in plaats van te roteren”, merkt Ton op.
Een beetje winterroest, laten we het daar maar op houden. "Gaan we aan werken."
We lopen door naar de green met ons mandje vol oranje ballen. Tijd voor chippen. “Ik grijp eigenlijk altijd naar de voor mij vertrouwde bump & run. Maar ik breid mijn arsenaal graag uit. Wat ik vooral lastig blijf vinden is chippen vanuit een kale ligging.”
“Dat zijn inderdaad lastige slagen”, weet Ton. Ik faal dan ook jammerlijk bij mijn eerste de beste poging. Een harde grondpijl over de green heen. “Tja, zo raak je dus steeds verder van huis.” Ton ziet wel wat ik fout doe. “Je deloft de club te veel. Neutrale stand, in het midden van je voeten. Dicht op de bal. Zachte grip en vervolgens maak je een rustige puttbeweging.”
Spaanse handjes, daar zijn ze wel!
Voilà, het werkt onmiddellijk – en dat met mijn schrale S’je. “Spaanse handjes, daar zijn ze wel!” Nadat ik een andere bal heb geputt die op de rand van de green lag, neemt Ton plaats op diezelfde positie. "Zo’n bal kun je ook chippen", laat hij zien. "Club bijna verticaal, puntje naar beneden, en ook hier weer een rustige puttbeweging." Hij doet het voor en de bal verdwijnt bijna in de hole.
“Texas wedge noemen ze dat ook wel." Eh... Ton corrigeert zich tijdig. "Oh nee, dat is als je daadwerkelijk putt van buiten de green, haha. Laten we dit dan maar een Tukker-wedge noemen”, besluit de Tukker met Limburgse roots met een kenmerkende grijns op zijn gezicht. En ook deze techniek blijk ik zowaar in de vingers te hebben nadat ik de instructies van Ton opvolg.
Als we al lang en breed weer thuis zijn, stuurt Ton me een toepasselijk YouTube-filmpje van golfpro Steve Johnston. ‘Golf Instruction is a MESS’, heet de instructie hieronder.
