Dagboek van een beginner
Breaking 100 met Roy
Breaking 100? Voorlopig heb ik de handen vol aan überhaupt golfen in de winter. Dat blijkt onder meer wanneer ik in de kerstvakantie goedgeluimd op ’t Sybrook verschijn voor een trainingssessie.
Het wemelt van de rode bordjes. Putting green: gesloten. Chipping green: gesloten. Drivingrange dan maar? Gesloten. “Ik kan dus niet even een paar ballen slaan nu?”, probeer ik het nog bij een jonge ballenraper. “Helaas,” zegt hij, “de ballenautomaat is vastgevroren." Het vriest ook een paar dagen in Nederland, hoor…
Gelukkig is er dan altijd nog indoorgolf. Samen met mijn broertje boek ik twee volle uren bij RUFF Golf in Utrecht om aan mijn spel te kunnen blijven werken. Maar dat is wederom buiten Koning Winter gerekend.
Ik ben amper op de A1 of er verschijnt een rood lampje op het dashboard. Het gevreesde oliekannetje. Advies: onmiddellijk stoppen. Daar sta je dan, met min 3 langs de snelweg. Lang verhaal kort: er wordt weer niet gegolft op deze eerste zondag van het jaar.
Heb ik dan helemaal niets uitgevoerd rond de feestdagen? Oh jawel, hoor. Er zat zelfs een volle 18 holesronde in, al was het nog een hele zoektocht om een baan te vinden zonder wintergreens. In Putten durfden ze het nog aan op de laatste maandag van het jaar, met temperaturen rond het vriespunt.
En weer kan ik het niet laten. Met mijn geliefde hybride-3 sla ik de bal links in de dikke rough
De baan is zelfs qualifying, blijkt als ik met mijn broertje Jesper het mistige terrein op loop. Maar bij het inslaan op de chipping green stuitert de bal alle kanten op, waardoor we besluiten er een ongedwongen oefenronde van te maken.
Hoe dan ook interessant om deze totaal andere omstandigheden eens te ondergaan. En om te verkennen waar voor mij de crux ligt, wil ik mijn doel voor 2026 – breaking 100 – behalen. Mijn zelfgemaakte challengekaart (zie hieronder) houd ik nog even op zak, voor als de omstandigheden weer wat uitnodigender zijn. Maar ik kan natuurlijk wel met een schuin oog kijken waar er zoal vinkjes te verdienen zijn.
We kunnen meteen aan de bak deze ochtend, want hole 1 is op papier de moeilijkste; een par 4 met stroke index 1. Water rechts en een sloot links.
En weer kan ik het niet laten. Met mijn geliefde hybride-3 sla ik de bal links in de dikke rough. Ik vind mijn bal wel terug, maar hak 'm pas in drieën uit het hoge gras. Hup, zo de sloot in. We zijn amper drie minuten onderweg en de eerste streep op de kaart dient zich alweer aan. “Wanneer leer ik het nou eens…”, zwelg ik in zelfmedelijden.
Nou, diezelfde ronde nog! Want bij de tweede omloop op deze 9 holesbaan, breng ik het er op dezelfde hole veel beter van af. Een soevereine afslag met mijn ijzer-7 ditmaal. En de approach sla ik warempel op de green, maar hij stuitert hard door op de bevroren baan. Toch krijg ik na een perfecte chip een kans op par. Hier kan ik in potentie een mooi vinkje scoren: een par op een hole met stroke index 1 en een up & down toe. Maar helaas. De putt van ongeveer 1 meter gaat via de lip uit de hole: bogey (ook niet slecht).
Mijn humeur krijgt er hoe dan ook een welkome optater van. “Course management, daar begint het dus mee”, zeg ik tegen Jesper. Het is net als met bijvoorbeeld pokeren, iets wat ik in mijn studententijd veelvuldig deed. Dat begint ook met een verstandige handselectie. Ben je te roekeloos? Dan kom je in de grootst mogelijke problemen.
Zo is het ook met golf. Mijn golfpro Loed hamert er niet voor niets steeds op en ook zelfbenoemd ‘golfgekkie’ Marien de Wit mailde mij onlangs een advies met dezelfde strekking:
Bedankt Marien, ik zal mijn leven beteren!
Zijn derde tip is ook zeer waardevol, want hoewel ik het chippen de laatste tijd weer heel aardig onder de knie heb, verpruts ik echt te veel slagen met putten. Mijn broertje, nog nieuwer in de sport dan ik maar ogenschijnlijk wel een snellere leerling, weet raad. “Kijk eens hoe Tiger Woods het aanpakt op de greens. Als iemand er verstand van heeft...”, zegt hij met een knipoog.
Jesper doelt op bovenstaand fragment, waarin de G.O.A.T. wijst op zijn korte doorzwaai met putten. Tijdens de ANWB-cursus werd mij geleerd dat ik een korte achterzwaai moet maken met putten en door de bal heen moet versnellen. Daar ben ik sindsdien nooit meer van afgeweken, maar Tiger spreekt dit juist tegen. En ik denk dat ik dit advies maar eens ga opvolgen (daarover later meer).
In Putten – de naam ten spijt – wil het helaas nog niet echt lukken. Ik krijg een aantal goede kansen op par, maar telkens faal ik met de putter in de hand. Zo ook bij deze birdiekans, die jammerlijk uitmondt in een bogey:
Twee subdoelen omcirkel ik in gedachten met een dikke rode rand
Als we klaar zijn, kijk ik nog even naar mijn challengekaart. Twee subdoelen omcirkel ik in gedachten met een dikke rode rand. '18 holes zonder streep' en '9 holes zonder triple bogey'. Dit zijn ‘piekdoelen’, dus alleen haalbaar bij een zeer goede dag, maar ze staan niet voor niets onder het tabje Course management. Want al aan het begin van mijn nieuwe missie is het me volstrekt duidelijk: hier ligt de sleutel tot succes.
Reageren? Dat kan via e-mail naar roy.heethaar@golf.nl
