Beeld: Approachthegreen / Edwin Vermaas
'Ik zou eind januari contact met je opnemen, dus hier ben ik', stuurt Nikki Hofstede per WhatsApp. De 24-jarige speelster had even de tijd nodig om te wennen aan het idee dat haar droom als professioneel golfster ophoudt.
Wat begon als een infectie aan haar been, resulteerde in een hitteberoerte onder de Zuid-Afrikaanse zon. In mei 2025 vertelde Hofstede aan GOLF.NL dat ze er zeker drie maanden tussenuit zou gaan, maar helaas blijkt het een langduriger en complexer gezondheidsprobleem. Een jaar later is ze nog altijd niet hersteld.
“Het gaat langzaam iets beter, maar ik ben nog zó ver verwijderd van trainen, laat staan wedstrijden spelen en reizen”, legt ze uit. “Ik kan dagelijkse dingen doen, een wandeling maken, koken, boodschappen. Maar daar houdt het ook wel op.”
De diagnose blijft vaag en dat maakt het extra lastig. Na bezoeken aan verschillende specialisten kwam Hofstede uiteindelijk bij een neuroloog terecht. “Hij vergelijkt het met een zware hersenschudding. Herstel kan twee tot drie jaar duren, maar ook dat is geen garantie.” Op scans is geen schade te zien, dus een duidelijke oorzaak en oplossing ontbreken. “Het zit in je hoofd, letterlijk. Dat maakt het heel ontastbaar.”
Mijn hersenen doen dingen die ik niet onder controle heb. Dat is beangstigend
Waar een eerdere polsblessure nog concreet was met een operatie, herstel met een kop en een staart, ontbreekt die houvast nu volledig. “Je weet niet wat je wel en niet kunt. De ene dag gaat iets, de andere dag totaal niet. Dat is een heel ingewikkelde balans.” Soms zijn het kleine dingen die confronteren. “Ik laat soms uit het niets een pan uit mijn handen vallen of loop ineens niet meer in een rechte lijn. Mijn hersenen doen dingen die ik niet onder controle heb. Dat is beangstigend.”
Mentaal hakt het er stevig in. “Ik heb het gevoel dat ik mezelf steeds aan het lijntje houd: misschien kan ik volgende week trainen, of dan toch volgende maand? Maar ik ben nu een jaar verder. Hoelang wil ik dat blijven doen?” Hofstede is realistisch. “Ik gun mezelf meer dan alleen maar wachten. Ik wil mijn leven niet blijven inrichten rondom ziek zijn.”
Het besluit van Hofstede, die in 2024 nog als zevende eindigde in het Dutch Ladies Open, om te stoppen met topsport voelt zeker niet als opluchting, benadrukt ze. “Het geeft ruimte voor nieuwe dingen, maar het brengt ook héél veel pijn en verdriet. Het voelt alsof er een deel van mezelf afsterft.” Golf bepaalde tien jaar lang haar dagelijks leven. “Dan weet je op een gegeven moment ook niet meer wie je bent zonder golf.”

Hofstede wil voorzichtig vooruitkijken, is zich aan het oriënteren op wat ze wél kan. “Misschien begin ik met een paar uur vrijwilligerswerk. Iets betekenen voor anderen.” De zorg trekt haar, net als werken met dieren. “Ik heb altijd paarden gehad. Een verzorgende rol past bij me.” Studeren sluit ze niet uit, na haar VWO-diploma heeft ze geen vervolgopleiding gekozen dus de richting is nog een zoektocht. “En eerlijk: die zoektocht is lastiger dan ik had verwacht.”
Ik weet dat ik nooit meer zo’n allesomvattende passie zal voelen als voor topsport
Dat haar carrière zo eindigt, maakt het bijzonder pijnlijk. “Als je stopt omdat resultaten uitblijven, is dat al lastig. Of omdat je tot de conclusie komt dat het leventje niet bij je past. Maar ik heb nu niet het gevoel dat ik heb kunnen geven wat ik in mij had.” Ze is pas 24. “Ik had gedacht dat een besluit om te stoppen meer organisch zou gaan, misschien rond mijn 30ste of 35ste. Nu voelt het alsof ik in het diepe word gegooid.”
Toch wil ze één ding benadrukken: stoppen met topsport is niet altijd een mislukking of falen. “We mogen daar als sportwereld echt zachter naar kijken. Je weet nooit wat er zich achter de voordeur afspeelt. Ik heb wat meningen voorbij horen komen over mijn afwezigheid, die waren niet misselijk en hebben mij echt gekwetst.”
Die gedachte raakte haar ook bij verhalen van andere speelsters zoals dat van haar collega en vriendin Marit Harryvan, die recent aankondigde te stoppen. “Iedereen heeft zijn eigen pad en eigen verhaal. Mensen in het bedrijfsleven switchen toch ook weleens van carrière? Dan spreken we ook niet over opgeven.”
Voor jonge golfers die dezelfde droom najagen, heeft Hofstede een duidelijke boodschap. “Verliezen, de cut missen of een putt niet holen voelt op dát moment zó groot, maar die momenten zijn maar relatief. De zon komt echt weer op. Dat betekent niet dat het niet belangrijk is, maar het is niet hét belangrijkste. Train alsof het ‘t allerbelangrijkste is, zodat je kunt spelen alsof het je niet uitmaakt.”
De toekomst is spannend en onzeker, erkent ze. “Ik weet dat ik nooit meer zo’n allesomvattende passie zal voelen als voor topsport. Het wordt anders. Minder extreem.” Ze is even stil. "Maar dat is oké.”
Waren de afgelopen maanden dan echt allemaal kommer en kwel? “Nee, ik geniet echt wel van de kleine momenten, maar het blijft wel confronterend om te zien dat mijn collega’s weer aan de cyclus beginnen waar het voor mij stopte.”
Genieten doet ze ook bij de gedachten aan haar bruiloft op 10 januari in een dik pak sneeuw. “Het was de mooiste dag van mijn leven die ik doorkwam op adrenaline, ik heb het gevoel dat ik er nog van moet bijkomen.”