Interview
Interview
Na de diagnose in 2018 verloor Roos Vliegen veel. Het vertrouwen in haar lijf verdween, onbezorgdheid kent ze niet meer en het leven dat ze voor zich zag verdween als sneeuw voor de zon.
Golfen kon wel - zoals ze vertelde in 2024 - en dat deed ze de aflopen zeven jaar niet onverdienstelijk. Zelfs zo goed dat de verpleegkundige spoedeisende hulp er nu bewust voor kiest om zichzelf één jaar de tijd te geven om te ontdekken hoe ze zich voelt als fulltime golfer. “Ik ben er nog niet per se mee bezig om professional te worden, maar om te voelen of dit leven bij mij past.”
Een duimpje naar beneden, want het toernooi gaat waarschijnlijk niet door. Het regent hier zó hard!
Een paar uur voor haar vertrek naar Spanje bellen we met Roos. Als ze de telefoon opneemt, staan haar eitjes op het vuur. “Nee hoor, ik volg geen streng sportdieet. De koelkast moet gewoon leeg. Ik moet nog even wennen met boodschappen doen, nu ik vaker van huis ga.”
Het eerste buitenlandse toernooi stond deze week op het programma. Ze speelt op de Toro Tour, een reeks wedstrijden voor amateurs en profs. “Het is vooral een testmoment. Ik wil uitvinden hoe ik zo’n wedstrijddag opbouw. Hoelang wil ik op de range staan? Wat eet ik vooraf en onderweg? Hoe voelt het om daar te zijn?” Verwachtingen heeft ze nauwelijks. “Deze toernooien zijn vooral bedoeld om mezelf te leren kennen en een beetje spieken hoe de rest het aanpakt.”
Zichzelf leren kennen dus... En omgaan met teleurstellingen. Want een dag nadat we haar spraken, stuurt ze de foto boven dit verhaal. “Een duimpje naar beneden, want het toernooi gaat waarschijnlijk niet door. Het regent hier zó hard!” Het hoort bij de sport. “Héél jammer, ik had er zo’n zin in!”, stuurt ze erbij. Uiteindelijk heeft Roos minder kunnen trainen dan gewenst, maar op donderdagavond komt het verlossende woord: "We spelen wel! Al is het maar één ronde en op een andere baan. Zin in!"
Het nieuws kwam boven op de onrust die er al was na de vele sneeuwval in januari. “Ik romantiseer het leven als fulltime golfer niet hoor, ik weet dat je er hard voor moet werken. Dat zie ik ook aan mijn teamgenoten Hester Sicking en Mayka Hoogeboom. Maar ik kon gewoon niet trainen en spelen, en dat is toch wel wat ik het liefste doe.”
Ze blijft deze maand nog in Spanje, volgende week is er nog een wedstrijd. Daarna gaat ze terug naar Nederland om met Noordwijk Dames 1 de NGF Competitie te spelen, lezingen te geven en weer wat diensten te draaien in het ziekenhuis.
Na de vraag of ze zich meer verpleegkundige, golfer of spreker voelt, is er geen twijfel te horen. “Als mensen mij vragen wat mijn beroep is, dan zeg ik: 'Ik ben verpleegkundige spoedeisende hulp', maar misschien kan ik daar binnenkort ook 'fulltime golfer' op antwoorden.”
Collega’s op de spoedeisende hulp (SEH), haar werkgever en cardiologen steunen de keuze van Roos. “Iedereen is enthousiast en meewerkend. Mijn werkgever is dat overigens altijd geweest, ook tijdens mijn ziekte. Dat vertrouwen van anderen maakte het makkelijker om deze stap te zetten.”
Ik had al veel verloren. Nu win ik eens een keer, daar is het wel tijd voor
De keuze voor dit jaar is onlosmakelijk verbonden met haar verleden. Door haar hartziekte moest Roos haar leven drastisch omgooien. “Ik heb al een hoop verloren. Het studentenleven, onbezorgdheid ken ik niet meer en misschien wel het belangrijkste: het vertrouwen in mijn lijf.”
Dat besef kwam niet meteen. “Het heeft drie tot vier jaar geduurd voordat ik echt doorhad wat er gaande was en de golfbaan is de plek waar ik het minst aan mijn ziekte denk. Alleen als anderen heuvels oprennen en ik iets rustiger moet doen, word ik ermee geconfronteerd.”
Roos is zich heel erg bewust van haar grenzen. Haar maximale hartslag (met bètablokkers en een ICD) ligt op 140. Ze traint in de sportschool en zwemt onder begeleiding van een sportcardioloog en fysiotherapeut. “Ik weet precies waar mijn grens ligt.” Ze ziet haar hart niet als iets om trots op te zijn. “Mijn hart is eigenlijk mijn vijand." Toch klinkt er enkel optimisme en positiviteit in haar stem. "Ik wil laten zien wat wél kan."
Als klein meisje wilde Roos bij de politie, maar die droom viel weg. Nu jaagt ze een andere droom na, met een duidelijke missie. In september of oktober maakt ze de balans op en kijkt ze of een stap richting Qualifying School logisch is. “Wat de keuze ook wordt, het proces is al geslaagd. Ik leer mezelf kennen, leer mijn spel kennen en leef dit jaar precies zoals ik het wil.”
En daarna? “Daarna kan ik áltijd weer terug naar de SEH, heb ik nog de droom om op de ambulance te gaan werken en kan ik door met het spelen van de nationale amateurwedstrijden. Dus ik zal nooit spreken over een ‘verloren jaar’, want ik had al veel verloren. Nu win ik eens een keer, daar is het wel tijd voor.”
