Breaking 100 met Roy
Breaking 100 met Roy
Och, wat duurt die winter toch lang. Dat vond ik al voordat ik besmet was met het golfvirus, maar nu is de honger naar het voorjaar groter dan ooit. Groene fairways en een aangenaam lentebriesje, ik kan niet wachten. Gelukkig waren er al spaarzame momenten waarop ik kon proeven van het grote golfgeluk - zoals onlangs bij De Twentsche - en zijn er ook andere manieren om je spel op peil te houden.
Een sessie indoorgolf, bijvoorbeeld. Wat gaat 18 holes bij RUFF Golf mij brengen in de jacht op mijn doel voor 2026? Daar ben ik benieuwd naar als ik de vestiging in het Utrechtse winkelcentrum The Wall binnenstap. Al ben ik op voorhand ook wat sceptisch, want hoe realistisch is de beleving als je de bal tegen een doek moet meppen?
Is twee uur genoeg voor 18 holes indoorgolf? Ik vraag het me af
“We gaan het meemaken”, zeg ik tegen mijn broertje Jesper, die het golfvirus inmiddels ook flink te pakken heeft. Hij heeft wat fysieke ongemakken, dus wil graag vanaf rood spelen op een niet té moeilijke baan. We komen uit op Princenbosch B/C, waar dit jaar het NK Strokeplay wordt gehouden.
Gelukkig was ik al bekend met de Trackman-technologie, dankzij de drivingrange van ’t Sybrook, want anders ben je toch wel even bezig met het uitvogelen van het een en ander.
Nu is alles gelukkig vrij snel geregeld. De tijd is immers kostbaar. Is twee uur genoeg voor 18 holes indoorgolf? Ik vraag het me af. “Een paar ballen inslaan en dan snel beginnen”, sommeer ik mijn broertje, die iets later binnen was dan ik.
Hole 1. Daar gaan we dan. Meteen valt op wat de voordelen zijn van indoorgolf via Trackman ten opzichte van regulier golf in de baan. Er zijn veel meer ondersteunende data die je kunnen helpen met je spel. Zo kun je precies de gewenste landingsplek van je afslag selecteren en op basis van de aangegeven afstand je clubkeuze bepalen.
Wind speelt geen rol en slechte liggingen zijn er alleen visueel, niet in de praktijk. Maar dat kun je vanuit realistisch oogpunt natuurlijk ook als nadeel beschouwen. Bunkerslagen waren nog nooit zo eenvoudig, al probeer ik de normale omstandigheden (voeten ‘ingraven’) ietwat potsierlijk na te bootsen, zoals hieronder op hole 9. Het is een van de weinige momenten dat ik me in een videospelletje waan op deze vermakelijke avond.
Het zal meteen de slechtste score van de avond blijken. In die zin verschilt indoorgolf weinig van het echte werk, want ook daar ben ik traditioneel een slow starter. Ach, ik ben het inmiddels gewend en koester het ene Stablefordpuntje.
Deze (nieuwe) mentale weerbaarheid schaar ik onder een van de twee aspecten waar ik deze maandagavond extra op gespitst ben. En dat is naast het korte spel vooral gedegen course management.
Beide onderdelen lieten vorig jaar nogal te wensen over, maar ik ben de afgelopen weken een heel stuk wijzer geworden. Buurman Ton bracht me de fijne kneepjes van het korte spel bij en tijdens 18 holes wintergolf in Putten leerde ik eind december hoeveel impact je keuzes in de baan hebben op het resultaat.
Golfen is net als darten. Je moet zorgen dat je goed uitkomt voor de finish
Mijn eerste volle Trackman-ronde is een mooi moment om die vermeende progressie nog eens grondig te toetsen, voordat we straks weer opgaan voor het echte werk: qualifying rondes in de baan.
Bij RUFF Golf kom ik gaandeweg tot een nieuw inzicht. Het comfortabelst voel ik me wanneer ik 90 tot 110 meter overhoud tot de vlag. Met mijn ijzer-9 en pitchingwedge ben ik namelijk veruit het meest in controle voor mijn approaches. Omdat de afstanden steeds zo prominent in beeld komen, dringt het besef ineens tot me door: golfen is net als darten. Je moet zorgen dat je goed uitkomt voor de finish.
Met een pijl in de hand is dat voor mij in de ideale wereld 'dubbel 16' en met een club in de hand is dat dus rond de 100 meter voor de approach. Waarom? Dan kan ik leunen op een normale full swing met relatief ‘makkelijke’ clubs en hoef ik me niet in te houden, zoals bij die o zo lastige pitchshots van pakweg 40 tot 70 meter.
Dat betekent dus dat je goed vooruit moet rekenen. Golfen met je koppie. Iets waar ik voorheen totaal niet mee bezig was. Dan toverde ik mijn Temu-rangefinder tevoorschijn en greep ik automatisch naar mijn hybride-3 als ik bijvoorbeeld 225 meter tot de vlag overhad. Onder het mom: zoveel mogelijk meters maken.
Mijn golfpro Loed hamerde eerder al uitvoerig op het belang van goed course management en inmiddels lijkt het dan eindelijk in te slijten. Met de wetenschap van nu zou ik in zo’n situatie met 225 meter tot de vlag in plaats van de hybride-3 een ijzer-7 pakken. Om vervolgens een comfortabele slag naar binnen over te houden – zelfs als het contact niet optimaal is.
Ook dat is vooruitgang, is de gedachte die ik koester.
Concreet zorgt deze aanpak ervoor dat ik vrijwel geen lastige pitches voor de kiezen krijg, maar veelal moet chippen binnen een straal van zo'n 35 meter tot de vlag. En dat gaat me veel beter af, zeker na de vruchtbare oefensessie in januari bij De Twentsche.
Mijn broertje (foto hierboven) en ik zijn ondertussen in een nek-aan-nekrace verwikkeld – oh, wat is golf toch éxtra leuk als je aan elkaar gewaagd bent. Maar dan raakt op hole 14 de tijd op. Zonde. Toch maar een uur bijboeken om de 18 holes te kunnen voltooien dus.
Daarin overwint ‘the good old diesel’ uiteindelijk. Jesper zakt wat in op de slotholes, maar ik blijf constant door pruttelen. Wat heet: mijn slagen zijn exact evenredig verdeeld over de eerste en laatste negen.
En welke totaalscore rolt er dan uit de bus? Het moet nog februari worden als we de laatste bal geslagen hebben bij RUFF, maar het staat er toch echt: totaalscore: 96 – tegenover 107 voor Jesper.
Breaking 100 is dus nu al een feit! Maar nee, uiteraard telt dit niet. Er zijn immers heel wat kanttekeningen te plaatsen bij deze ronde. A: het is geen qualifying ronde, B: het is indoorgolf. Daarnaast heeft vooral ook de gekozen gimme range bij het putten, waarbij ballen binnen een straal van 2,4 meter tot de hole automatisch als één slag uitholen, onmiskenbaar een verzachtende uitwerking op de scores. Bovendien speelden we vanaf rood, terwijl ik doorgaans voor geel ga.
Toch kan ik dit bemoedigende resultaat in m’n zak steken. Met een schuin oog kijk ik naar mijn challengekaart, terwijl ik de prestaties in de Trackman-app erbij pak.
“Dit zouden me heel wat vinkjes hebben opgeleverd”, zeg ik tegen Jesper. Waaronder voor 2 parren in één ronde, negen holes zonder triple bogey (de tweede negen) en – toch wel de mooiste – 18 holes zonder streep op de kaart. Met potlood weliswaar, maar dit is waar solide shortgame en verstandig course management me nu brengen.
Dat smaakt naar meer; op naar de baan. Volgende week stap ik in het vliegtuig naar Kuala Lumpur en vervolgens Vietnam, dus het lange wachten is spoedig voorbij. 18 holes indoorgolf is me hoe dan ook uitstekend bevallen, en buiten de genoemde kanttekeningen vond ik het een verrassend realistische golfervaring.
Na de ronde stuurt Jesper me nog wat filmpjes van mijn slagen. Waaronder die hieronder, een strakke ‘pijl’ met mijn hybride-3. One hundred and eighty (meter)! Ja, golfen is net darten.
Wil je reageren of heb je tips? Mail naar roy.heethaar@golf.nl.
