Noa van Beek grijpt individuele zege op universitair niveau: ‘Er kwamen tranen van blijdschap in het FaceTime-gesprek met de familie’

De uit Oene afkomstige Van Beek schreef geschiedenis op Westbrook Village Golf Club in Arizona door het toernooi over 54 holes te winnen met een totaalscore van 202 slagen (-14). Daarmee verbeterde ze het bestaande schoolrecord met twee slagen en bezorgde ze Kansas State University alweer de derde individuele titel van het seizoen.

Toen ik die bogey en dubbel maakte, werd ik wel even boos op mezelf

Van Beek begon de slotronde sterk en ging als gedeelde nummer één de baan in. Halverwege leek ze terrein te verliezen na een bogey en een dubbel bogey. Dankzij vijf birdies op haar laatste negen holes zette ze het toernooi alsnog naar haar hand. Met birdies op haar laatste twee holes stelde ze de winst veilig en bleef ze Lyla Louderbaugh van Kansas University één slag voor.

“Toen ik die bogey en dubbel maakte, werd ik wel even boos op mezelf”, vertelt Van Beek, de oudste van de twee zussen die in hetzelfde veld speelden. “Maar daarna bleef ik voor mijn doen heel relaxed. Ik dacht: wat gebeurt, dat gebeurt. Daardoor kon ik het loslaten en volgden er nog vijf birdies.”

Van Beek speelde vrijwel het hele toernooi zonder naar het leaderboard te kijken. “Ik wilde de scores niet weten. Dat speelt voor mij eigenlijk lekkerder. Ik wist alleen dat ik als leider begon aan mijn slotronde, verder heb ik me volledig op mijn eigen spel gefocust.”

Zonder verwachtingen gestart

Dat juist op deze baan haar eerste overwinning kwam, verraste Van Beek misschien nog wel het meest. Twee weken eerder had ze er tijdens trainingsrondes namelijk bijzonder veel moeite mee. “We hadden hier al getraind en die baan lag me totáál niet. Hij is vrij kort en normaal ben ik sterker op de wat langere banen. Daardoor begon ik eigenlijk zonder verwachtingen. Mijn coach zei ook: ‘Laat het maar los’. Misschien heeft dat juist het verschil gemaakt.”

Die ontspannen instelling betaalde zich direct uit met een openingsronde van -8, waarna ze het hele toernooi bovenin het klassement bleef meedraaien.

Emotionele ontlading

Na haar winnende putt volgde direct een emotioneel moment. Via een videogesprek bracht ze haar ouders op de hoogte van haar overwinning. “Mijn ouders volgden de wedstrijd via het leaderboard, wat natuurlijk extra spannend was. Dat leaderboard moest alleen nog bijgewerkt worden. Zij dachten dat ik gedeeld eerste was geworden, maar ik kon vertellen dat ik alleen had gewonnen. Toen kwamen vooral tranen van blijdschap. Al het harde werken is eindelijk beloond.”

De overwinning voelde extra bijzonder omdat Van Beek de afgelopen maanden al dicht bij winst was geweest, met eerdere resultaten als zesde, vierde en een tweede plaats. “Het was echt een doel om in mijn laatste semester op college een individuele titel te winnen. Dat het nu al lukt, geeft enorm veel voldoening.”

Mentale groei doorslaggevend

Volgens Van Beek maakte vooral haar mentale ontwikkeling het verschil. Na een periode van rust vanwege een hardnekkige polsblessure werkte ze intensief aan haar mindset en het putten. “Vooral mentaal heb ik stappen gezet door veel situaties door te spreken. Ik speelde heel vrij en comfortabel. Daarnaast sloot ik mijn laatste twee holes af met een putt van drie meter en de andere van zo'n 90 centimeter. Dat geeft vertrouwen.”

Toen ik zag dat Noa het FaceTime-gesprek met mijn ouders startte, wist ik eigenlijk genoeg

Ook als team presteerde Kansas State uitstekend. De Wildcats, de bijnaam van het team, eindigden met -27 als derde, goed voor de laagste 54-holes teamscore in de geschiedenis van de universiteit. De University of Missouri veroverde de teamtitel.

Bijzonder familieweekend

Het toernooi kreeg een extra dimensie doordat haar jongere zus Fleur van Beek, uitkomend voor Missouri, met haar team juist de overwinning pakte. Zij speelde een paar holes achter haar zus en kon zodoende de ontknoping niet volledig volgen. “Maar toen ik zag dat Noa het FaceTime-gesprek met mijn ouders startte, wist ik eigenlijk genoeg”, vertelt een trotse Fleur. “Toen ik in het gesprek kwam en zag dat Noa aan het huilen was, werd ik ook emotioneel. Je gunt iemand die zo hard werkt echt een individuele overwinning en al helemaal je eigen zus.” Fleur won in 2024 al eens een individuele titel. “Dus ik weet hoe ze zich voelt.”