Golf verbindt 3 generaties: 'Wat zo'n Snoopy-golfsetje allemaal niet teweeg heeft gebracht!' 

Wie Björn nu over de golfbaan ziet lopen, zou misschien niet vermoeden dat hij ooit helemaal niet van plan was om golf als zijn sport te zien. Toen hij een jaar of vier was, kreeg hij al wel van opa en oma zijn eerste golfsetje, met Snoopy erop. Een paar jaar later, in 2013, sloot hij zich op Golfclub Cromstrijen aan bij een klein groepje jeugdspelers. "Golf was leuk, maar voetbal was toen toch echt mijn sport. Ik was keeper", vertelt Björn.

We zaten tijdens zijn lessen eigenlijk maar een beetje te wachten tot hij klaar was

Golf was vooral een ideale tweede sport. Hij trainde twee keer per week, speelde op zaterdag zijn wedstrijden en ging op zondagochtend naar golfles. Daarna speelde hij vaak nog een rondje met zijn ouders of opa en oma.

Terug in de tijd

In 2017 spraken we al eens met Björn voor een artikel en fotoreportage van GOLF RAAK! "Golfen is goed voor de concentratie en dat merk ik weer met keepen", vertelde hij destijds in een reeks met kinderen die twee sporten combineerden.

Negen jaar later is er veel veranderd. Björn speelt inmiddels handicap 0.5, rondde zijn PGA C- en B-opleiding af en geeft nu ruim een jaar les op Cromstrijen. Binnenkort voegt hij daar ook golffitnesslessen aan toe. Een carrière in golf dus. "Als die tienjarige Björn mij nu zou zien, zou hij het wel gek vinden", zegt hij, "ik had nooit verwacht dat ik deze kant op zou gaan."

Opa ontdekte golf in Schotland

De golfgenen komen in de familie niet helemaal uit de lucht vallen. John, inmiddels 79 en in november jarig, maakte zo’n dertig jaar geleden in Schotland kennis met golf. Hij werkte daar in de offshore en woonde in de buurt van St. Andrews. Hij raakte steeds meer in de ban van het spel.

Hij en zijn vrouw Marianne woonde in het kleine dorpje Elie met twee golfbanen. "Schotland heeft me heel veel gebracht", vertelt hij. "Ik ontmoette er veel mensen, kreeg uitnodigingen en zag veel van de omgeving. In Schotland heeft ieder dorpje wel een golfbaan, of nou ja, minimaal één."

Het is een reden om samen op pad te gaan, want je hoeft niks te bedenken wat iedereen leuk vindt

De liefde voor het spel bleef. Inmiddels is John al meer dan twintig jaar lid van De Wouwse Plantage, waar hij nog altijd twee keer per week speelt en actief is in de vrijdagmixcommissie. En fanatiek is hij zeker. "Hij kan heel geconcentreerd spelen", zegt Sandra. "Dan kan er naast hem van alles gebeuren en merkt hij het niet eens." Bjorn vertelt over de kraanvogels die eens voor de afslag stonden. "Daardoor liet opa zich niet afleiden hoor. Hij sloeg de bal er gewoon overheen en maakte daarna nog birdie ook."

Sandra begon zelf op haar 25ste met golf. Ze speelde ongeveer zes jaar op Rhoon Golfcenter, maar stopte vanwege een rugblessure. Toen Björn op jonge leeftijd met golf aan de slag ging, kwamen de clubs opnieuw uit het stof. "We zaten tijdens zijn lessen eigenlijk maar een beetje te wachten tot hij klaar was" vertelt ze. "Toen dacht ik: 'jeetje, ik zit hier maar een beetje. Misschien moeten we het zelf ook weer eens proberen'."

Dat bleek een goed idee. En niet veel later sloot ook haar man Peter zich aan. Zo groeide golf uit tot een familiehobby. Een hobby die ook regelmatig de vakantiebestemming bepaalt.

Met zijn allen naar Amerika en de Moezel

De familie ging de afgelopen jaren meerdere keren samen op golfvakantie. Florida was een van de hoogtepunten. Met drie generaties reisden ze door Florida en speelden op verschillende banen. "Volgens mij hebben we wel zeven of acht banen gespeeld, op drie verschillende plekken", vertelt Sandra. "En ondertussen zie je van alles: wilde katten, schildpadden en weet ik wat allemaal. Dat maakt het extra bijzonder. Oh ja, en die kraanvogels die pa dus niet direct zag", lacht ze.

Je hoeft niks te bedenken wat iedereen leuk vindt

Ook de Moezel in Duitsland is een vaste favoriet. Daar verblijven ze dan in een park bij Cochem met een golfbaan ernaast. "Overdag golfen, daarna samen eten, een drankje drinken en een spelletje doen. Het is daar gewoon ontspannen", vertelt Sandra. "Je maakt tijd voor elkaar. Je hoeft ’s avonds nergens meer naartoe en bent gewoon samen. Het is een reden om samen op pad te gaan, want je hoeft niks te bedenken wat iedereen leuk vindt."

Wie kan het slechtst tegen zijn verlies?

Dat samen golfen niet altijd ontspannen is, blijkt zodra de vraag over verliezen op tafel komt. Wie kan er het slechtst tegen zijn verlies? Björn wijst zonder aarzelen naar zijn moeder. Niet met één wijsvinger, maar met beide. Sandra kan erom lachen. "Ik kan inderdaad wel behoorlijk zuur zijn. Dan denk ik nog drie keer na over waar ik het heb laten liggen of waarom ik die ene slag zo heb gedaan."

Björn is volgens haar juist makkelijker over een slechte ronde heen. "Je verwacht misschien dat hij er met handicap 0.5 veel erger van baalt dan wij, maar dat is helemaal niet zo."

Al betekent dat niet dat hij ongevoelig is voor een slechte ronde. Sandra herinnert zich een vakantie waarop het even niet liep. "Toen zijn we ’s avonds nog naar de baan gegaan en hebben we eindeloos ballen staan slaan. Hij wilde gewoon even zeker weten dat hij het nog kon." John herkent de fanatieke kant van zijn kleinzoon. "Hij kan heel goed tegen zijn verlies, maar na afloop kan hij gewoon zeggen: goed gespeeld."

De rollen zijn omgedraaid

Waar John vroeger degene was die Björn meenam naar de golfbaan, zijn de rollen inmiddels veranderd. Björn is nu degene die advies geeft. "Ik geef opa alleen advies als ik denk dat het nodig is", zegt Björn. "Als het goed loopt, laat ik hem lekker spelen. Ik wil ook niet altijd de golfleraar uithangen."

Het blijft bijzonder dat je van je negentienjarige zoon les krijgt

Toch is het soms wennen om als negentienjarige je moeder en opa aanwijzingen te geven. Zeker als die moeder al twintig jaar op haar eigen manier golft. "Ik heb al twintig jaar lang een bepaalde swing en dan komt iemand ineens vertellen dat het anders moet", zegt Sandra. "Dan denk je eerst: hoezo? Deze bal gaat toch ook gewoon zo?"

Maar inmiddels luistert ze steeds beter naar haar zoon. "Hij kan het heel duidelijk uitleggen. Soms gebruiken mensen allemaal technische termen en denk ik: 'ja, wat wil je nou?' Björn legt het dan uit op een manier die ik begrijp. Dat is superleuk. Dus ja, het blijft bijzonder dat je van je negentienjarige zoon les krijgt." 

Van jeugdspeler naar jeugdcoach

Misschien is het mooiste voorbeeld van hoe de rollen zijn veranderd wel te vinden op de jeugdactiviteiten van Cromstrijen. Sandra is actief in de jeugdcommissie en organiseerde onder andere met Björn deze zomer het jeugdkamp. Daar ziet Sandra een heel andere kant van haar zoon. "Hij kan met alle kinderen omgaan, geeft ze allemaal even individueel aandacht. Bij de jongste kinderen gaat hij even in de tent zitten en maakt grapjes, met de wat oudere kinderen voert hij weer een ander gesprek. En als er een paar aan het klieren zijn, spreekt hij ze ook gewoon aan."

Ze ziet hoe Björn moeiteloos schakelt tussen verschillende leeftijden. "Hij heeft oog voor iedereen, ook voor kinderen die zich een beetje afzonderen. Dat vind ik heel knap." Voor Björn is het bijzonder om nu aan de andere kant te staan. Ooit was hij zelf een van de kinderen die op Cromstrijen jeugdles kreeg. Nu is hij degene die mede de jeugd begeleidt.

"Wat zo’n Snoopy-setje allemaal niet teweeg heeft gebracht", concludeert opa John, "zullen we nog even gaan putten? Ik kan wel wat hulp gebruiken."