Topgolf
Beginnen is winnen
Rosanne was 8 toen ze begon met golf. Haar ouders en oudere broer speelden al, dus het was voor haar vanzelfsprekend om mee te gaan. Ze deed dat samen met haar tweelingbroertje. “We gingen altijd als familie naar de baan”, vertelt Rosanne. “Vaak was ik samen met mijn vader aan het chippen bij de oefengreen. En toen ik oud genoeg was, ben ik mee gaan doen met de jeugdlessen op Golfclub Kleiburg. Als ik eraan terugdenk, dan was golf altijd een familie-uitje.”
Plezier stond voorop, maar Rosanne raakte geïnspireerd door haar oudere broer. “Hij was heel fanatiek en wilde graag goed worden. Hij keek veel golf op televisie en dat zag ik dan ook. Alles wat hij deed, wilde ik ook doen. Ik keek heel erg naar hem op. Ik ging dus ook veel trainen en veel golfen. Het leek mij wel wat om mijn geld te verdienen met golf, net zoals op tv. Sindsdien heb ik het niet meer losgelaten.”
In het begin combineerde Rosanne golf met turnen. “Dat is heel wat anders natuurlijk, maar wel goed voor mijn mobiliteit. Daar was ik ook wel goed in. Maar toen ik naar de selectie kon, werd het eigenlijk te veel. Ik heb voor golf gekozen en daar ben ik nu heel blij mee.”
Een teamsport heeft ze nooit gedaan, omdat het haar niet aantrok. “Nu denk ik ook: ik ben van nature een individualist. Ik vind het fijn om alleen te spelen en ik kan alleen mezelf de schuld geven. Het mooie aan deze sport is ook dat je individueel bezig bent, terwijl je wel met anderen speelt.”
Rosanne groeide op in Brielle en woont daar nog steeds. Op vijf minuten van huis speelde ze bij Golfclub Kleiburg, waar veel andere jeugdleden actief waren. Johan Eerdmans was haar eerste pro en later werd dat Tammo Murris. “Ik was de enige die het heel leuk vond om veel te trainen. Na de les ging ik nog meer ballen slaan en dat deden andere kinderen niet. Het gebeurde ook vaak dat ik dan met mijn broer de baan inging, terwijl mijn tweelingbroertje er juist mee stopte.”
De regels werden een beetje verbogen voor mij
Golfclub Kleiburg heeft haar ook enorm geholpen. “De regeltjes werden een beetje verbogen voor mij. Ik was bijvoorbeeld te jong om competitie te spelen, maar omdat mijn handicap laag genoeg was, mocht ik toch meedoen. Ik had zelfs een tijdje mijn eigen parkeerplek. Nu heb ik een eigen ruimte op de club waar we een gym van gemaakt hebben. Ze hebben veel voor mij gedaan.”
Op haar elfde sloot Rosanne zich aan bij de C-selectie van de NGF. Daarvoor speelde ze al wedstrijden op de mini-tour en bij haar club. “Wedstrijden spelen vind ik nu nog steeds het leukste. Ik vind trainen ook leuk, maar ergens naartoe werken drijft mij.”
De selectie betekende een omslag. “Opeens was het veel serieuzer en was het veel meer naar een doel werken. Toen is de passie nog meer gegroeid.” Uiteindelijk zat Rosanne tien jaar in de NGF-selecties, totdat ze in oktober pro werd. “Ik heb veel geleerd als golfer en als persoon”, blikt ze terug. “Zonder de NGF had ik hier nu niet gestaan.”
Aan haar jaren bij de NGF hield Rosanne ook vriendschappen over. Met Anne-Sterre den Dunnen en Fleur van Beek, die in de Verenigde Staten golf en studie combineren, heeft ze nog veel contact. “Met hen zat ik vaak op de kamer, dat was altijd heel gezellig.”
Voor m'n ouders wilde ik het te graag goed doen om ze trots te maken
Hoewel ze dankzij haar familie begon met golf, mochten haar ouders lange tijd niet komen kijken bij wedstrijden. “Mijn vader zette mij af op de baan en toen ging hij in het clubhuis zitten. Dat was een angst. Ik legde mezelf dan extra druk op om goed te presteren. Als ik niet goed speelde als zij keken, dan werd ik nog meer geïrriteerd. Voor m'n ouders wilde ik het te graag goed doen om ze trots te maken. Bij coaches had ik dat niet, want zij zagen mij vaker slechte ballen slaan. Tegenwoordig laat ik mijn familie meer toe en inmiddels vind ik het steeds leuker als ze komen kijken”, concludeert ze.
“Mijn vader is heel belangrijk voor mij. Hij bracht mij overal naartoe, zowel trainingen als toernooien. Dat hij in het clubhuis moest zitten, vond hij niet zo erg. Maar als ik na een slechte ronde soms niks zei, was het heel ongezellig. Dan moesten we nog twee uur naar huis rijden en is hij een aantal keren boos op me geworden. Niet vanwege de score, maar vanwege mijn gedrag. Ik ben hem en mijn moeder heel dankbaar. Golf is mijn sport en daar doen ze veel voor."
Mentale coaches worden steeds belangrijker
Op de vraag waar ze de meeste progressie in gemaakt heeft, hoeft Rosanne niet lang na te denken. “Dat is mentaal. Ik heb veel met psychologen gesproken. Mentale coaches zijn steeds belangrijker geworden. Nu doe ik veel mentale oefeningen met Sander Ponte. Hij is pro op Kleiburg en is vaak mijn caddie. Ik vertrouw hem en dat is het belangrijkste voor mij.”
Ze werken nu vier jaar samen als speler en caddie. In het begin was het even zoeken. “Als ik slecht speelde, was ik onaardig en kortaf tegen hem. We hebben veel geleerd. Dat is een heel proces geweest, maar het gaat nu heel goed.”
De viervoudig winnaar van het Nationaal Open en zesvoudig Nederlands kampioen in verschillende leeftijdscategorieën toont niet veel emotie op de baan. Ook na een overwinning schreeuwt ze het niet uit. “Er is dan vooral sprake van opluchting”, lacht Rosanne. “Die 18 holes zorgen voor veel stress. Als het dan voorbij is en het is mij gelukt, dan kan ik weer ademen.”
Naast golf is Rosanne tegenwoordig bezig met Hyrox. “Ik heb een aantal races op de planning staan. Dat is heel anders dan golf, want het is anderhalf uur lang hard gaan. Het is anders afzien dan golf. Ik vind het prettig om op een andere manier atletisch bezig te zijn, dus het helpt ook met golf. Alleen maar golfen is ook niet leuk."
Ik zou aanraden om een beetje weg te gaan van de drivingrange
Haar advies voor beginners is om vooral veel te spelen. “Je kunt met iedereen golfen. Trainen is wel belangrijk, maar ik zou aanraden om een beetje weg te gaan van de drivingrange. Als je met veel verschillende mensen speelt, leer je veel. En daarnaast vind ik het bijvoorbeeld leuk om rare liggingen op te zoeken en weddenschapjes te doen met vrienden.”
Rosanne geeft af en toe een clinic om beginnende golfers op weg te helpen. “Bij het putten zeg ik dat ze hun handen zo stil mogelijk moeten houden. En op de range willen mensen graag heel hard slaan. Dan zeg ik altijd dat ze rustig moeten slaan.”
Voor haarzelf staat er dit jaar nog een belangrijk toernooi op de planning: Qualifying School voor de Ladies European Tour in Marokko. Rosanne moet twee stages overleven om een tourkaart voor de LET te verdienen. “Ik denk dat ik het aankan, al is het niveau misschien nog net iets te hoog om elke week te kunnen presteren. Maar met een goed seizoen op de LET Access (het niveau onder de LET, red.) kan ik ook veel stappen maken.”
