Peter (37) speelt het liefst 9 holes voor dag en dauw: 'Waarom zou ik dan geen echte golfer zijn?'

Het bevlogen betoog van Erwin Mulder in de vorige aflevering van deze rubriek schoot Peter in het verkeerde keelgat. Volgens Erwin is de groeiende populariteit van 9 holes een symptoom van een bredere verzwakking van de golfsport.

"Het voelde bijna alsof ik mezelf geen echte golfer mag noemen als ik maar 9 holes speel", zegt Peter. "Dat vind ik ontmoedigend. Stel dat iemand zich oriënteert op golf en denkt: 18 holes is voor mij niet haalbaar. Dan zou diegene door zo'n verhaal kunnen afhaken. Dat vind ik ontzettend zonde."

Peter golft zelf pas sinds augustus. Anderhalf jaar geleden maakte hij tijdens een clinic kennis met de sport, maar door de geboorte van zijn dochter kwam het er eerst nog niet van. Tot hij ontdekte dat De Loonsche Duynen, een baan van de Hollandsche Golfclub, vlak bij zijn huis ligt en golfstartpakketten aanbiedt.

"Ik had zelf ook altijd een beetje dat elitaire beeld van golf. Maar toen ik zag hoe toegankelijk het was, dacht ik: dit is het perfecte moment om te beginnen."

Drie vrienden gestrikt 

Inmiddels staat Peter twee tot drie keer per week op de baan en speelt hij met handicap 38. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk: van de vijf vrienden die hij meenam naar de golfbaan, zijn er drie zelf ook begonnen. En zijn vriendin is eveneens overstag.

"Zij dachten net als ik dat golf elitair was en dat je meteen een halve dag kwijt bent. Dus gingen we eerst naar de drivingrange en de puttinggreen. Ik legde wat basisregels uit en daarna speelden we een paar holes op de par-3-baan. Gewoon gezellig."

Volgens Peter bewijst dat hoe belangrijk het is om de drempel laag te houden. Hij begrijpt dat sommige golfers veel waarde hechten aan wedstrijden en tradities, maar vindt dat er ook ruimte moet zijn voor een andere beleving.

Wanneer ben je betrokken? Als je drie keer per week op de baan staat? Of pas als je vrijwilligerswerk doet?

"Je hebt professionals, amateurs die competitief spelen en recreatieve golfers. Er zijn genoeg mensen die gewoon lekker willen golfen, misschien één keer per week, zonder wedstrijden te spelen. Dat moet toch ook kunnen, zonder dat de sport daaronder lijdt?"

Respect voor de sport

Volgens Peter betekent het niet dat recreatieve golfers per definitie minder betrokken zijn. Zelf neemt hij lessen, verdiept hij zich in de regels en heeft hij bijvoorbeeld altijd een pitchfork bij zich. "Als ik een pitchmark zie, repareer ik die. Ook als die niet van mij is. Ik hark bunkers aan en laat snellere spelers voorgaan. Niemand hoeft last van mij te hebben."

Hij vindt het dan ook onterecht om betrokkenheid af te meten aan het aantal gespeelde holes. "Wanneer ben je betrokken? Als je drie keer per week op de baan staat? Of pas als je vrijwilligerswerk doet voor een vereniging?"

Ook aan ambitie ontbreekt het hem niet. "Toen ik begon, dacht ik: als ik handicap 30 of 35 haal, vind ik het prima. Inmiddels wil ik naar 20 of lager. Als ik mezelf goed ken, dan word ik steeds competitiever en wil ik mezelf blijven verbeteren."

Vroege vogel

Peter kiest vooral voor 9 holes omdat hij golf wil combineren met zijn werk en jonge gezin. "Ik ben een vroege vogel. Om half zes ben ik meestal al wakker. Dan vind ik het heerlijk om rond acht uur op de golfbaan te staan. Ik heb gelukkig een flexibele baan, dus kan mijn werktijden daarop aanpassen."

Bij golf merk ik dat ik mijn hoofd helemaal kan uitschakelen. Ik ben alleen nog maar bezig met die bal zo goed mogelijk slaan

Die ochtendrondjes zijn voor hem een moment van totale ontspanning. "Ik pak gewoon twee uurtjes voor mezelf. Het is heerlijk om buiten te zijn. De natuur, de zon die opkomt. Vaak speel ik alleen, soms met een vriend. Je bent lekker in beweging, daagt jezelf uit en begint daarna fris aan je werkdag."

Golfen met ADHD

Dat golf hem zoveel ontspanning geeft, heeft volgens Peter ook met zijn ADHD te maken. "Als ik iets interessant vind, kan ik me daar ontzettend in verdiepen. Ik wil er dan alles van weten. En bij golf merk ik dat ik mijn hoofd helemaal kan uitschakelen. Ik ben alleen nog maar bezig met die bal zo goed mogelijk slaan en met mijn coursemanagement."

Diezelfde gedrevenheid had hij jarenlang bij boulderen, een soort klimmen zonder touw. Die sport beoefende hij achttien jaar lang op hoog niveau, maar met de geboorte van zijn dochter vorig jaar veranderden zijn prioriteiten. Inmiddels heeft golf die plek ingenomen. "Als ik van de baan afloop, denk ik alweer: wanneer kan ik weer?"

En ja, ook Peter speelt graag 18 holes. "Als ik alle tijd van de wereld had, zou ik waarschijnlijk vaker 18 holes spelen. Maar die tijd heb ik niet. Negen holes passen gewoon veel makkelijker in mijn leven. Zo simpel is het."