Breaking 100 met Roy
Breaking 100 met Roy
Er zijn van die momenten op de golfbaan die ik niet snel zal vergeten. Mijn allereerste birdie uiteraard, op Bevrijdingsdag vorig jaar (oh, wat was ik blij). En een magistrale chip-in (die me geen enkel Stablefordpunt opleverde). Maar vaker nog denk ik terug aan een tafereel dat betrekking heeft op een hardnekkig fenomeen binnen de golfcultuur: tee-schaamte.
Die is vroeger heel erg gepest, dat kan niet anders
Het bewuste ‘voorval’ voltrekt zich in de zomer van 2025, tijdens een van mijn eerste rondes met overbuurman Ton. Terwijl we onze tassen parkeren bij de blauwe tee van Zuidlus hole 1 op Het Rijk van Sybrook, worden we opgeschrikt door een luide stem die achter ons klinkt. “Spelen jullie niet vanaf geel, heren? Wat is dit nou!?”
We draaien ons om en zien een man van respectabele leeftijd wilde armgebaren maken. Ton en ik kijken elkaar aan. “Die is vroeger heel erg gepest, dat kan niet anders”, grijnst Ton hoofdschuddend. Ik knik instemmend. Twee recreanten die vanaf blauw spelen, of een wildvreemde die daar aanstoot aan neemt - wat is hier eigenlijk gênanter?
Ik moest weer aan deze situatie denken toen ik een mail kreeg van een lezer, als reactie op mijn vorige blog. Daarin schreef ik over mijn eerste ronde waarin ik onder de 100 dook (waar het allemaal om draait voor mij dit jaar).
‘Je speelde van rood en gaf aan dat dit de aanbevolen afslagplaats is voor jou, maar dat je normaal altijd vanaf geel speelt. Ik zie dit (te) vaak en eigenlijk alleen bij mannen. We hebben het hier over de zogenaamde teebox-schaamte’, schrijft Ruud Klarenbeek (handicap 9). Ook wel bekend als tee-schaamte dus.
‘Waarom spelen vanaf geel als je de lengte en ervaring nog niet hebt’, vervolgt hij. ‘Ik snap dit niet. Het komt namelijk je speelplezier (en score) niet ten goede en beïnvloedt vaak ook de doorloopsnelheid. Dus: minder ego en speel vanaf de juiste afslagplaats. Voor jou leuker, maar ook voor de flight achter je.’
“Amen”, zeg ik in gedachten nadat ik zijn betoog gelezen heb. Ik ben het roerend met Ruud eens, en toch heb ik me het afgelopen jaar inderdaad veelvuldig bezondigd aan dit machogedrag. Want dat is het. Het doet me denken aan een hardnekkige ‘bierstandaard’ in het oosten: 'Als je geen Grolsch drinkt, ben je een mietje.' Nou, bij deze dan maar: Grolsch is niet te zuipen, vind ik. Bovendien drink ik liever wijn.
Wat dat betreft heb ik de juiste sport gekozen.
Toch moet ik als golfer kennelijk nog een rechte rug kweken. Want ook tijdens mijn meest recente ronde, op De Koepel in Wierden, kan ik het niet laten. Zwevend op het recente succes in Zwolle, besluit ik het op een zonovergoten namiddag toch weer vanaf geel te proberen (terwijl de aanbevolen teekleur inmiddels is opgeschoven van rood naar blauw).
Enerzijds omdat ik nieuwsgierig ben of ik - met mijn vermeende bloedvorm - rijp ben voor een ronde onder de 100 vanaf geel; anderzijds omdat mijn speelmaat Bjorn het vertikt om op te schuiven naar blauw. En om nou vanaf twee verschillende afslagplaatsen te slaan is ook zo ongezellig en wat ál te principieel.
Bjorn (handicap 23,3) speelt al sinds zijn eerste ronde vanaf geel en kijkt anders tegen de zaak aan. “Daardoor word je juist gedwongen en uitgedaagd om verder te slaan. Zo word je gaandeweg toch ook beter?” Tja, zo kun je er ook tegenaan kijken.
Hoe dan ook: geel it is. Voor vandaag dan. Maar net als met mijn goede tee-voornemens, lijkt het ook meteen weer gedaan met die vermeende bloedvorm. Ik hook mijn eerste teeshot meteen rechts de bosjes in en begin ouderwets matig aan de ronde: dubbel bogeys afgewisseld met triples.
Vanaf rood heb je de weelde dat je na een mindere afslag nog kunt herstellen met een goede tweede slag, om zo alsnog par te makenToch zitten er ook weer enkele pareltjes tussen. Een approach van 100 meter die dood naast de vlag landt, en twee verdienstelijke parren op de par 5’s. Twee vinkjes mag ik bijschrijven op mijn challengekaart, 'par na een gemiste fairway' en 'alle putts binnen 1 meter raak'. Pikken we toch even mee. Het geheel voelt echter een stuk wankeler aan dan in Zwolle, wat resulteert in een ronde van 108.
De oorzaak is helder: ik heb tussentijds helaas geen tijd gehad om te oefenen, en dat wreekt zich. Denken dat het kwartje is gevallen en je twaalf dagen later zonder training zo weer verder kunt gaan waar je gebleven was; dat is er helaas nog niet bij op mijn niveau. Of zoals ik het eerder al eens omschreef: golf is als een eigenwijze kamerplant. Te weinig aandacht en liefde, en de boel zakt ineen.
Zo droevig is het nu niet gesteld, ik speel ‘keurig’ mijn handicap (dagresultaat 33,5), maar het chagrijn overheerst in deze verder oh zo heerlijke omstandigheden. Rond de 20 graden, het avondrood dat gaandeweg een prachtige setting creëert - en ik loop weer te mokken in de baan.
Dat komt mede door de teekeuze. Vanaf rood heb je de weelde dat je na een mindere afslag vaak nog kunt herstellen met een goede tweede slag, om zo alsnog par te maken. Dat werkt veel motiverender op dit niveau dan proberen een dubbel bogey binnen te harken na een fout.
Of neem de par 3’s in Wierden. Hole 9 bijvoorbeeld: met de pin vandaag helemaal achter op de green is de afstand ruim 170 meter naar de vlag. Ga er maar aanstaan, met wind tegen. Vanaf blauw blijft er dan ineens zo’n 140 meter over, met tenminste nog een redelijke kans op een green in regulation (GIR) met een ijzer in je hand.
Na de leerzame ronde en een heerlijke weizen op het terras (nee, geen Grolsch), spreek ik tegen Bjorn dan ook een belofte uit: “Zolang mijn aanbevolen teekleur in de app GOLF.NL nog niet geel is, speel ik niet meer vanaf die kleur.”
Omlaag met die handicap via blauw, en dan nog voor het einde van het jaar ‘de grote doorbraak’ vanaf geel. Dat is nu het plan. En nee, dat gaat niet zonder uren maken. Ik heb het goede gevoel in mijn swing gevonden, maar nu moet ik het ook onderhouden. Aandacht geven. Is het niet op de drivingrange, dan wel op mijn impactmat in de tuin.
Tot die tijd: weg met de tee-schaamte. Al vraag ik me overigens af of het daadwerkelijk schaamte is in mijn geval. Het is meer kuddegedrag, denk ik. Ik schaam me nergens voor - behalve dan als ik moet afslaan terwijl er een onbekende meekijkt. Maar dat is weer een heel ander soort tee-schaamte.
Wil je ook reageren of heb je tips voor mijn doel 'breaking 100'? Mail dan naar roy.heethaar@golf.nl.
