Breaking 100 met Roy
Breaking 100 met Roy
De golfwereld zit vol stigma’s, taboes en eigenaardige gevoeligheden. Tee-schaamte is daar duidelijk één van, want mijn vorige blog maakte flink wat los. Tussen alle reacties sprong één mail eruit voor mij. Van Marieke, die nog een term zou willen toevoegen aan het ‘Grote Golfwoordenboek’: tee-discriminatie.
Ze slaat naar eigen zeggen ver en speelt daarom met haar handicap 20,8 het liefst vanaf blauw. ‘Dan kan ik de driver ook nog eens uit de tas halen’, schrijft ze.
Puur omdat ik een vrouw ben. Dat gaat toch nergens over?
Maar een mannelijke flightgenoot zette daar onlangs vraagtekens bij: ‘Ik speelde met een lage handicapper en hij zei: “Blauw voor een vrouw is toch als wit voor een man? Single handicap dus en die heb jij toch niet?”’
En het werd nog wranger toen ze aan een ronde begon met haar 15-jarige zoon. ‘Hij heeft net zijn handicap vier weken geleden gehaald en die is inmiddels gezakt naar 33,9. Moest híj van blauw afslaan en ík, puur omdat ik een vrouw ben, met mijn handicap 20,8 van rood! Dat gaat toch nergens over?’
Ze maakt een interessant punt, waarbij ik zelf vind dat puur de afstanden die je slaat leidend zouden moeten zijn in deze hele discussie.
Daarnaast valt me nóg iets op: haar zoon heeft kennelijk na vier weken (!) al handicap 33,9. Het niveau dat ik inmiddels ook heb bereikt, maar dan na twee jaar ‘ploeteren’…
Dat er af en toe wat chagrijn daarover doorsijpelt in mijn verhalen, is een van de trouwe lezers van deze rubriek niet ontgaan. ‘Elke keer als ik jouw golfavonturen lees, vraag ik me af of je het eigenlijk wel leuk vindt’, appt Bas, een kameraad uit Tubbergen, na mijn laatste bijdrage.
Hij is geen golfer, want anders had hij de volgende ‘golfwet’ wel begrepen: 'Golf is the only sport that gets more addictive the worse you are at it', die door een van de bekendste online golfcoaches ter wereld, Danny Maude, onlangs fijntjes werd aangehaald in een bericht op Facebook:
Toch blijft de opmerking van Bas hangen. Of ik golf leuk vind? Ik vind het ronduit GEWELDIG. In al zijn facetten. Maar misschien moet ik er soms wel iets bewuster van proberen te genieten en me minder laten leiden door frustraties.
Met dat voornemen begin ik aan een golfdrieluik met overbuurman Ton: dinsdag 9 holes Weleveld, vrijdag 18 holes De Twentsche en dinsdag tot besluit 9 holes Driene.
Meteen sta ik voor een dilemma. De baan in Zenderen heeft namelijk alleen gele en rode tees. “Ja, wat doe je nu, Roy?”, vraagt Ton met een brede grijns op zijn gezicht. In principe laat ik me vanaf nu leiden door de aanbevolen teekleur in de app GOLF.NL: blauw. Maar in dit specifieke geval is het geel, omdat de blauwe tees hier dus ontbreken. “Maar om te laten zien dat ik daadwerkelijk bevrijd ben van de tee-schaamte - en het inslaan net nogal beroerd ging - gaan we voor rood vandaag”, zeg ik.
Net voordat ik wil afslaan trilt mijn telefoon. ‘Welke schoenen heeft Lorèn aan naar school?’, appt mijn vriendin. De grond zakt onder mijn voeten weg, want de schoolfotograaf komt op bezoek deze dag. ‘Oeps, volgens mij heeft ze haar smerige bso-laarzen aangetrokken’, antwoord ik schuldbewust.
‘Leuk voor de schoolfoto’, is het terecht cynische commentaar van mijn vriendin, die deze aangelegenheid minutieus had voorbereid.
“I had one job…”, zeg ik tegen Ton, waarna ik de eerste de beste drive diep de bosjes in jaag.
“Kom op, zet het van je af!”, roept mijn overbuurman. En dat doe ik. Na een herstelslag sla ik mijn approach zowaar binnen een meter van de vlag. “Dat bedoel ik. Fuck those boots!”, buldert Ton van het lachen.
Commit to the shot, daar draait het om
Wat is dat toch? Zodra de driver loopt, mislukken de slagen met de hybrides. En als het klikt met de hybrides, raak ik het gevoel met de driver juist kwijt.
Golf is net een waterbed.
Ach, wat werkt, dat werkt. Dus niet klagen. Wat heet: “18 Stablefordpunten na de eerste zes holes, dit belooft wat!”, zeg ik tegen Ton. Een klassieke fout… Want uiteraard gaat het bergafwaarts zodrá je met je scores bezig bent.
Op de lastige par-5 7de, een dogleg naar rechts, maak ik er een potje van (10 slagen) en vervolgens breekt de hel los. Hagel, harde windstoten en een kanariegele poncho om mijn schouders. Snel schuilen onder de bomen. “Wat ik ook probeer, ik kom maar niet van geel af”, zeg ik tegen Ton.
We maken er het beste van, maar dat valt niet mee. Zo graaft het clubhoofd zich geregeld in de grond en wil werkelijk geen enkele putt vallen. “Ligt dit aan ons of aan de baan?”, vraag ik aan Ton. “Het ligt aan ons. We zijn onvoldoende getraind in het omgaan met deze veranderende baanomstandigheden.”
Toch duik ik bijna onder de 100 vanaf blauw. De magere tweede negen doen me de das om: een brutoscore van 103, maar wel goed voor 40 Stablefordpunten.
Op naar Driene, nog zo’n fraaie baan in het golfrijke Twente, waar we gevoelsmatig allebei onze minste ronde van het drieluik beleven. Vooral met pitchen en putten laat ik een hoop liggen. Hoog tijd om daar weer eens goed naar te kijken.
Op de slothole besluit ik de driver weer eens uit de tas te halen: kaarsrecht (alleen jammer dat ik de boom midden op de fairway raak…)
Ton knikt. “Het is een van de moeilijkste dingen in golf: zodra je boven die bal staat, moet je vrij zijn in je hoofd. Commit to the shot, daar draait het om.”
Een wijze buurman. En aan zijn gevoel voor humor mankeert ook niets, blijkt als ik hem een paar dagen later de gevreesde schoolfoto van mijn dochter stuur.
‘Boots for eternity’, appt hij terug na het zien van onderstaande topplaat. ‘En wie is de held van het verhaal? Juist, papa.’ Al denkt moeders daar vermoedelijk anders over.
Wil je ook reageren of heb je tips voor mijn doel Breaking 100? Mail dan naar roy.heethaar@golf.nl.
