Een (goede) golfles leert je meer dan honderd YouTube-video’s. Dat geldt in ieder geval voor mij. Ik sta dan ook vierkant achter de beroemde tip die Tiger Woods ooit aan een amateurgolfer gaf: “Don’t watch f*cking YouTube.”
Maar waarom lukt het me dan toch niet om het vermaledijde algoritme met ontelbare online golfinstructies te weerstaan? En waarom heb ik dit jaar pas drie golflessen gevolgd? Waarschijnlijk omdat ik dacht dat ik het onderhand allemaal zelf wel kon uitvogelen.
We hadden hier al bedacht om alle gele teeboxen naar voren te halen
Niet dus. Want hoewel ik zeker wel enige progressie heb geboekt, vooral in het korte spel en met de driver, heb ik het gevoel dat ik blijf steken. Mijn ijzerslagen hebben bijvoorbeeld flink aan lengte ingeboet.
Op de drempel van Breaking 100 vanaf geel is dit dan ook hét moment voor een bevrijdend zetje in de rug van mijn gewaardeerde golfpro. Er is echter één probleem: Loed is geëmigreerd naar Noorwegen.
Gelukkig lopen er op Het Rijk van Sybrook nog twee kundige golfpro’s rond: Marco van Maaren en Nout Vos. En die lijken zo ongeveer elkaars tegenpolen.
Marco is meer van de oude stempel. No-nonsense, een man met humor. Iemand die liever voordoet hoe het moet dan je onder een berg technische details bedelft. Nout behoort meer tot de analytische school. Videoanalyses, TrackMan-cijfers, lijnen op het scherm: niets wordt aan het toeval overgelaten.
Beiden doen graag mee aan mijn experiment. En na een proefles bij allebei hoop ik antwoord te krijgen op die ene vraag: wie wordt mijn nieuwe golfpro?
De eerste sessie is bij Marco. Ik voel meteen een klik. Hij gebruikt veel beeldspraak, en dat werkt goed bij mij. Ik moet denken aan een oude voetbaltrainer uit mijn jeugd, Joopie. Die had aan een paar woorden genoeg om ons te motiveren, zonder allerlei tactische bespiegelingen.
Ik wil geen Louis van Gaal in mijn nek, maar voor een Carlo Ancelotti ga ik door het vuur. Zoiets.
“We hadden hier al bedacht om alle gele teeboxen naar voren te halen, zodat jij eindelijk eens je doel zou behalen”, zegt de ervaren golfpro met een knipoog.
1-0 voor Marco. Het ijs is gebroken.
Maar we zijn hier natuurlijk om beter te leren golfen. En daar heeft Marco al een oplossing voor bedacht nadat ik slechts twee ballen heb geslagen. “Kom maar even mee naar binnen”, zegt hij.
In een leeg kamertje van het clubhuis vraagt Marco me mijn set-up in te nemen. “Sta je stevig nu?” “Eh, ja.” Vervolgens duwt hij me eenvoudig omver. “Nee dus.”
Daarna vergelijkt hij op een iPad mijn set-up met die van een jonge Bryson DeChambeau. “Nog voordat hij een opgepompt mannetje was”, verduidelijkt Marco.
Mijn grip, balpositie en de stand van mijn voeten zijn allemaal prima. Maar één kleine aanpassing kan volgens Marco een wereld van verschil maken. Mijn voorste heup moet een paar centimeter richting het doel. Daarmee verbeter ik mijn balans en creëer ik een betere uitgangspositie om te draaien.
Want wat blijkt? Mijn bovenlichaam draait eigenlijk al behoorlijk goed. Het probleem zit een verdieping lager. Mijn onderlichaam doet veel te weinig mee.
Doordat ik verkeerd sta, haal ik nauwelijks kracht uit mijn benen en probeer ik dat te compenseren met mijn armen en bovenlichaam. Terwijl de echte kracht volgens Marco juist van onderaf moet komen.
Ik begin warempel al op de jonge Bryson DeChambeau te lijkenHet bijzondere is dat het om slechts een paar centimeter gaat. Maar zodra Marco me in de juiste houding zet, voel ik het verschil. En op onderstaande foto is dat ook goed te zien. “Ik begin warempel al op de jonge Bryson DeChambeau te lijken!”, roep ik.
“Je kunt in elk geval golfen, dat heb ik allang gezien. Die 100 ga je makkelijk halen”, besluit Marco met opbeurende woorden.
Daar ga ik hem aan houden…
Een week later is het tijd voor Nout. En die pakt het nét even anders aan.
Eén voordeel voor hem: mijn set-up is inmiddels op orde, dankzij Marco. Maar na een paar slagen begint Nout voorzichtig te lachen. Hij wijst naar de cijfers op het scherm. “Kijk, TrackMan ziet je aan voor een rechtshandige golfer.”
Hoe dat kan? Mijn club komt zó extreem van buiten naar binnen dat het ‘feilloze’ meetsysteem kennelijk de verkeerde conclusie trekt. De cijfers liegen er niet om: volgens TrackMan komt mijn club maar liefst 16 graden van buiten naar binnen.
Nout heeft een duidelijk doel: die afwijking terugbrengen tot minder dan 6 graden.
Op de videobeelden zie ik hoe mijn club tijdens de backswing veel te ver naar achteren verdwijnt. Dat zit zo: ik ben me voortdurend bewust van mijn neiging om over the top te komen. En om dat te voorkomen, probeer ik mijn handen zo veel mogelijk van binnenuit naar de bal te brengen. Maar daarmee breng ik mezelf dus juist in de problemen.
Want Nout laat me in de spiegel zien wat er daadwerkelijk gebeurt. Doordat ik mijn handen zo nadrukkelijk naar binnen probeer te trekken, wordt de club juist steiler en komt die meer van buiten. Breng ik mijn handen daarentegen wat meer naar voren, dan wordt de club vanzelf vlakker.
Eureka! Alweer zo’n ogenschijnlijke tegenstrijdigheid die, zodra iemand het je laat zien, volkomen logisch blijkt. Ik heb mezelf met de beste bedoelingen een verkeerde beweging aangeleerd en daarmee de swingfout die ik juist probeerde te verhelpen alleen maar erger gemaakt.
Mijn eigen logica staat weer eens haaks op alle golfwetten. Maar dat leer je niet op YouTube...
Enigszins beduusd begin ik vervolgens aan de eerste drill. Kleine chipbewegingen met een ijzer-8, waarbij ik de club laag over de grond veeg. Van daaruit bouwen we de swing op.
Het voelt nog wat onnatuurlijk. Alsof mijn lichaam opnieuw bedraad moet worden. Maar langzaam begint het ergens op te lijken. Ik hoor Johan Cruijff in mijn bovenkamer: ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt.’
Het mooie is dat de cijfers en beelden de vooruitgang bevestigen. Uiteindelijk kom ik met rustige slagen op halve kracht ruim onder de 6 graden. En aan het einde van de les sla ik zelfs weer fatsoenlijke afstanden, zonder dat ik er veel kracht voor hoef te zetten.
“Dit begint ergens op te lijken, Roy!”, zegt Nout enthousiast. Wel waarschuwt hij dat ik veel moet oefenen om de nieuwe beweging erin te slijpen.
Aan het einde van de les hebben we het over de verschillende manieren waarop golfers leren. “De een wil voelen, de ander zien en weer een ander hoeft het alleen maar te horen”, zegt Nout. “Ik wil het voelen én zien”, concludeer ik.
Ik vind het fascinerend om te begrijpen waarom een beweging werkt en vervolgens op beeld en in de cijfers terug te zien dat er iets verandert. Maar ik ken ook mijn grootste valkuil. Voor ik het weet, sta ik weer boven de bal met zeven technische gedachten tegelijk.
Daarom wil ik die technische kennis uiteindelijk vertalen naar een eenvoudig bewegingsgevoel. Zoals ik nu begrijp én voel dat mijn handen meer naar voren brengen een vlakkere swing oplevert.
En daarmee is mijn keuze gemaakt. Hoe prettig de persoonlijke klik met Marco ook was, ik ga verder met Nout.
O, ironie. De golfer die zichzelf regelmatig volledig vastdenkt, kiest voor de pro met de meest technische benadering. "Maar da’s logisch", zou Cruijff zeggen.
Wil je reageren of heb je tips voor mijn doel 'Breaking 100'? Mail dan naar roy.heethaar@golf.nl.