Breaking 100 met Roy
Breaking 100 met Roy
Mijn golfobsessie is inmiddels ook aan de andere kant van de Atlantische Oceaan opgemerkt. Achteroom Perry uit Canada, zelf ook een fervent golfer, meldde zich deze zomer via een DM op Instagram. ‘Jij moet onderhand wel een single handicap hebben, hè, met al dat golfen van jou?’, concludeerde hij op basis van mijn zoveelste Story waarin golf de hoofdrol speelt.
Thank you, Perry. Doe dat voorlopig nog maar keer drie.
‘Zolang je er maar van geniet’, aldus de sympathieke oom uit Edmonton.
Ja hoor, ik omarm mijn tekortkomingen wel weer. Maar zijn pijnlijke vraag zette mij aan het denken. Had ik niet al veel verder kunnen en moeten zijn als golfer? En waarom gaat mijn progressie gevoelsmatig zo langzaam?
Als er al doping bestaat in de golfsport, dan moet dat welhaast een middel zijn dat de eeuwige gedachtestroom een halt toeroept
Ik denk dat het antwoord daarop doodeenvoudig is: ik wil te graag. Ik wil zó graag een betere golfer worden, dat ik mezelf vaak in de weg zit. Mijn swing wordt dan eerder een verzameling afzonderlijke bewegingen dan de gewenste vloeiende handeling.
Controle in golf is controle loslaten. De club het werk laten doen. Het is een van de vele paradoxen die deze sport rijk is, en waar ik eerder al een volledig blog aan wijdde.
Ook lezer Pieter worstelde met die drang naar controle, tot hij een andere aanpak ontdekte, zoals hij mij eerder vertelde voor een artikel op GOLF.NL. Ik weet het, ik val in herhaling. Maar kennelijk is loslaten makkelijker gezegd dan gedaan.
Misschien is dat wel de grootste aantrekkingskracht van golf. Je probeert het spel te beheersen, maar ontdekt onderweg dat je vooral jezelf moet leren temmen.
Vreemd is het wel. Wanneer je een steentje over het water keilt, doet je lichaam automatisch wat daarvoor nodig is. Je denkt niet aan je elleboog, je heuprotatie of je polsen. Je doet het gewoon. Een beweging die je in feite prima kunt vertalen naar de golfswing. Maar zodra dat piepkleine witte balletje voor mijn voeten ligt, lijkt elke vanzelfsprekendheid verdwenen. Mijn hoofd neemt het over.
Als er al doping bestaat in de golfsport, dan moet dat welhaast een middel zijn dat de eeuwige gedachtestroom een halt toeroept. Waar kan ik intekenen?
Afijn, van jezelf de put in praten wordt niemand een betere golfer. In een jaar tijd heb ik mijn handicap toch maar mooi verlaagd van 39 naar 30 en heb ik de 100 al gebroken vanaf rood én blauw. Zo kun je er ook naar kijken…
De tweede poging begint veelbelovend. Het was alweer even geleden, maar op hole 2 mag ik mijn zelfontworpen challengekaart tevoorschijn toveren. Op deze korte par 4 lig ik na twee slagen op de green en is de derde birdie van het jaar warempel daar!
Ondertussen haal ik veel troost én plezier uit de verrichtingen van acteur Kevin Hart en basketbalgrootheid LeBron James. Ook zij zijn hun eigen jacht op Breaking 100 begonnen, met hilarische en herkenbare situaties tot gevolg. Onderstaand fragment bezorgde me zelfs tranen van het lachen.
Ik beschouw mezelf dan ook maar als een soort trendsetter. En als zelfs een van de beste basketballers ooit moeite heeft om onder de 100 te duiken, moet ik misschien ook maar wat minder streng voor mezelf zijn.
Wil je reageren of heb je tips voor mijn doel 'Breaking 100'? Mail dan naar roy.heethaar@golf.nl.
