Breaking 100 met Roy
Breaking 100 met Roy
Golf is uitermate geschikt als cursus ‘Omgaan met teleurstellingen’. Dat heb ik de afgelopen maand weer op verschillende manieren ondervonden.
In mijn vorige blog keek ik reikhalzend uit naar mijn geplande ronde over de grens: 18 holes bij Golfclub Emstal in Lingen op 11 juni. Maar daar ging helaas een streep doorheen. Mijn jongste dochter was geveld door buikgriep en kon derhalve niet naar de opvang – en papa niet naar de golfbaan. Aiii…
Een week later dan maar 18 holes op De Kroonprins in Vianen? Helaas, ook een dikke vette streep, want ditmaal had ik het vervelende virus zelf onder de leden.
Zonde, want zonder ritme knal ik dit jaar nooit door de gewenste barrière van 100 heen (vanaf geel).
Moet je zien: het clubhoofd staat ook nog eens scheef op de shaft
Driemaal scheepsrecht? Nou, óók de volgende geplande ronde dreigde in het water te vallen, want mijn overbuurman Ton zag een rondje ‘hittegolf’ toch niet zo zitten en blies de boel wijselijk af. Gelukkig vond ik in Justin, een andere vaste golfmaat, alsnog een medestander en kwam het na ruim drie weken zonder golf dan tóch nog tot een volle ronde op de laatste zondag van juni.
Daarover later meer. Er is immers nog iets belangrijks wat ik in de tussentijd heb gedaan: een fitting bij Twente Golf.
Want als ik mijn spel nuchter analyseer, kom ik tot de conclusie dat ik veruit de meeste slagen verlies bij het korte spel. En dan vooral bij de finesseslagen van zo'n 30 tot 60 meter tot de vlag. Toppen, duffen, shanken… Het gaat vaak alle kanten op, behalve de goede. Dat zal deels met (on)kunde te maken hebben, maar ook zeker met materiaal.
Mijn tas mist namelijk precies de clubs die ik het hardst nodig heb.
Nadat ik mijn sandwedge ergens in de baan ben kwijtgeraakt, tikte ik via Marktplaats een vervangend exemplaar op de kop. Een slecht idee, zo blijkt ook tijdens de fitting, want door de matige kwaliteit van deze club durf ik er amper op te leunen in de baan (behalve dan bij slagen uit de bunker).
In alle andere gevallen pak ik mijn pitchingwedge, of een kort ijzer voor een chip met veel rol. Een extra 'toverstok' – of liever gezegd: twee – zou dus geen overbodige luxe zijn.
Geflankeerd door buurman Ton, die zelf zeer behendig is met zijn Cleveland-wedges, stap ik nieuwsgierig het ruime pand binnen van Twente Golf, waar ik eerder al mijn ijzers en putter onder de loep nam.
Clubfitter Rowan staat al klaar en schudt ons de hand. Ton bemoeit zich er zo nu en dan mee als een behulpzame caddie.
Vanaf ongeveer 80 meter en minder draait het om controle, niet om maximale afstandVoor een goed totaalbeeld heb ik mijn eigen pitchingwedge en sandwedge meegenomen. Rowan hoeft mijn vervangende sandwedge maar één keer vast te pakken om zijn oordeel klaar te hebben. “Dit is niet best”, zegt hij. “En moet je zien: het clubhoofd staat ook nog eens scheef op de shaft.”
Rowan laat me eerst een serie ballen slaan met mijn eigen pitchingwedge en komt daarna met drie Titleist Vokey SM11-wedges aanzetten. Tijdens de fitting wordt me al snel duidelijk dat een wedge veel meer is dan een club voor ‘een slag naar de green’.
“Wedges zijn niet gemaakt voor volle slagen”, legt Rowan uit. “Vanaf ongeveer 80 meter en minder draait het om controle, niet om maximale afstand.”
Omdat mijn pitchingwedge 47 graden loft heeft, adviseert hij een gapwedge van 50 graden en een sandwedge van 56 graden. “Die gapwedge kunnen we vervolgens naar 51 graden buigen. Dan sluiten de afstanden tussen je clubs mooi op elkaar aan.”
Dan volgt een uitspraak waardoor Ton meteen opveert. “De gapwedge is de meest onderschatte club in de tas”, stelt Rowan.
“Had ik je dat niet al gezegd!?”, roept mijn overbuurman triomfantelijk vanaf zijn stoel.
Rowan glimlacht. Volgens hem vormt juist die gapwedge de ontbrekende schakel tussen mijn clubs. Precies op de afstanden waarop ik nu vaak moet improviseren.
Daarna kijkt hij naar mijn swing. “Je raakt ze goed, maar komt vrij steil in op de bal. Daarom kiezen we voor een wedge met 12 graden bounce. Dan hoef je niet tegen je materiaal te vechten; de club moet juist vóór jou werken.”
Ook de optimale grind is daarbij van belang. Rowan adviseert een 50.12F als gapwedge en een 56.12D als sandwedge. De F-grind geeft extra stabiliteit bij de standaardslagen, terwijl de D-grind juist meer veelzijdigheid biedt rond de green en uit de bunker, zonder dat ik mijn techniek hoef aan te passen aan wisselende zandcondities. De combinatie van bounce en grind zorgt ervoor dat de club soepeler door gras, zand en bunker glijdt wanneer ik het clubblad openzet.
Ik moet toegeven: de wedges voelen meteen prettig. Ook de cijfers op TrackMan zijn veelbelovend. Vrijwel alle ballen vertrekken vanaf de sweetspot of net daarboven.
Toch wil ik vergelijken. Alleen blijkt dat ik ook hier als linkshandige golfer word gediscrimineerd. Naast de Vokeys ligt eigenlijk alleen een Cleveland RTZ klaar. Ook een prima wedge, maar volgens Rowan niet met de ideale specificaties voor mijn swing af te stellen.
Ik besluit er een nachtje over te slapen.
Eerst maar weer eens de baan in. Op naar De Twentsche voor een rondje ‘hittegolf’ met Justin. En al na een paar holes ben ik overtuigd: ik heb die nieuwe wedges nodig. Liever gisteren dan vandaag.
Ik breng mezelf namelijk geregeld in een goede positie, maar zodra de score ‘gemaakt’ moet worden, ga ik lelijk de fout in bij de korte slagen naar binnen. Dan weer te kort, dan weer een harde grondpijl over de green heen of er net naast in het hoge gras. Zo jammer.
Toch laat ik het steeds beter van me afglijden - de cursus ‘Omgaan met teleurstellingen’ doet z'n werk - en koester ik ook de dingen die wél goed gaan. Zoals een perfect teeshot met mijn ijzer-6 op hole 11, een par 3 van 145 meter. Nog geen 2 meter van de vlag. Helaas net geen birdie, want ook het putten kan nog veel beter - wat te denken van een vier-putt op hole 2?
VIDEO
103 vanaf blauw is het resultaat. Geen doorbraak, maar ook geen reden tot paniek. Want ik voel dat er nog rek in zit. Een dag later bestel ik de Vokeys. Breaking 100 vanaf geel (zodra blauw is afgevinkt); met twee nieuwe wedges heb ik in elk geval weer één excuus minder. En ook dat is winst.
Wil je ook reageren of heb je tips voor mijn doel Breaking 100? Mail dan naar roy.heethaar@golf.nl.
