Breaking 100 met Roy
Breaking 100 met Roy
Ken je dat gevoel: dat je al bij het opstaan weet wat voor golfdag het gaat worden? Soms stroomt de ‘perfecte swing’ als het ware door je aderen en gaat alles ‘vanzelf’. Maar er zijn ook dagen waarop je wakker wordt met ‘houten armen’ en weet: dit wordt een lastig verhaal vandaag.
Het is iets ongrijpbaars, vergelijkbaar met wielrenners die onwillekeurig ‘goede’ of juist ‘slechte’ benen hebben voor een koers.
Het is de dag waarop ik voor het eerst mijn golfgeluk ga beproeven in Duitsland – bij Golfclub Euregio Bad Bentheim - en ik heb duidelijk last van het tweede scenario. Houten armen én slechte benen. Het gevolg van een beroerde nachtrust wellicht, waarbij ik te lang in dezelfde houding heb gelegen door toedoen van een opstandige kleuter in ons midden. (Daar komen de excuses al.)
Afijn, ik mag niet klagen: het is donderdag en pappa staat doodleuk de hele dag op de golfbaan. In het buitenland nota bene. Heul nicht!
Hoe minder je wilt (verwacht), hoe meer je zult krijgen
Vlak voor vertrek denk ik aan de mail die lezer Onno me een week eerder stuurde. ‘Je bent alleen maar met de scores bezig. Laat alles los en ga genieten met je maten in de baan’, zo drukte hij me op het hart. ‘Hoe minder je wilt (verwacht), hoe meer je zult krijgen.’ Tegeltje hoor, Onno.
Onbekommerd genieten dus. Ik ga een poging wagen.
Aan het gezelschap zal het in elk geval niet liggen, met overbuurman Ton aan mijn zijde. Ton kun je gerust een reserve-Duitser noemen. Opgegroeid in de grensstreek bij Sittard en net als ik neergestreken in grensstreek Twente. De fitte pensionado mijmert zelfs over die Heimat, zodra we de grens zijn gepasseerd.
We naderen Bad Bentheim en Ton lepelt de ene na de andere anekdote op uit zijn werkzame leven alhier. Ikzelf voel eerder een soort droefenis, telkens wanneer ik Duitsland binnenrijd. Alsof de wereld een vage sepia-tint heeft gekregen en je twintig jaar terug in de tijd bent.
Dat gevoel wordt ter plaatse alleen maar versterkt. Een sigarettenautomaat naast de kleedruimte? Tot drie jaar terug was ik ook nog een verstokte roker - het zou hypocriet zijn iemand er nu om te veroordelen - maar dit attribuut lijkt me een schoolvoorbeeld van een anachronisme. En al helemaal op deze plek.
Terwijl je in Nederland bijna niet meer kunt ontsnappen aan de rookvrije zones, is het bij de oosterburen dus nog de normaalste zaak van de wereld. Een jonge man die al dampend aan het inslaan is op de chippinggreen, onderstreept dat nog maar eens.
Zijn peuk lijkt volgroeid met zijn onderlip, terwijl hij de bal losjes vanuit de heupen richting de hole chipt.
Een schurende symfonie.
Ook qua digitalisering lopen ze nog wat achter, die vriendelijke Duitsers. Blijkt onder meer op de drivingrange. Je pinpas gaat je hier niet helpen, want de ballenautomaat vreet louter losse euro’s.
Goed, tot zover de kritiek, want golfen in Duitsland is óók een verademing.
Allereerst: de prijzen zijn heel schappelijk. 60 euro voor 18 holes. Ten tweede: je kunt hier inslaan vanaf gras in plaats van de mat. Een groot pluspunt, als je het mij vraagt.
De baan is bovendien heel uitdagend en zeer afwisselend qua lay-out. Doglegs naar links en rechts, en zowel lange als gelukkig ook enkele korte par 3’s. Alles keurig onderhouden bovendien. Hulde.
Behalve dan de afslagplaatsen. Die doen stuk voor stuk denken aan een omgeploegd strafschopgebied van een noodlijdende vijfdeklasser.
Ze nodigen in elk geval niet uit tot vlammende teehots (daar zijn de excuses weer). Mijn voorgevoel heeft me vandaag dan ook niet bedrogen. Ik swing als een kreupele bejaarde en ben het goede gevoel van de zomer, waarin mijn swing beter en beter werd, pardoes weer helemaal kwijt.
Zelfs mijn driver laat me in de steek, de ene na de andere ‘bananenbal’, al heeft dat misschien ook met de harde wind te maken. Indachtig het advies van Onno laat ik de scores deze keer voor wat ze zijn en probeer ik in deze oefenronde vooral het goede gevoel terug te vinden voordat we bij ‘hole 19’ aankomen.
Dat valt niet mee, jezelf herpakken onder het spelen in de baan. Ton filmt enkele van mijn matige afslagen en ik zie wel waar het aan schort.
“Dit is geen golfswing, dit is hakken”, zeg ik tegen Ton.
Hij knikt: “Maar het mooie aan golf is, dat je je bij elke slag weer kunt herpakken”, probeert de wedge wizard me op te beuren.
Tevergeefs. Want naarmate de slechte slagen zich opstapelen, neemt de angst om te falen alleen maar toe. Met verdere verkramping tot gevolg. En iedere golfer weet: verkramping heeft nog nooit tot een goede golfswing geleid.
Daar is de hoge duikplank weer, denk ik. Zonder springen (overgave) kom je niet beneden. En zonder een volledige achterzwaai (overgave) krijg je ook geen goede golfswing.
Ergo: als je je backswing niet afmaakt, heb je in de downswing simpelweg niet genoeg ruimte om de club te laten zakken en kom je onherroepelijk in de knoei: over the top.
Het lijkt eenvoudig, maar het loslaten van die controle blijkt misschien wel een van de moeilijkste onderdelen in golf. Zeker als je bent opgestaan met houten armen. Het is allemaal voer voor mijn golfpro Loed, de broodnodige les is reeds geboekt.
Het informatiebord halverwege, tussen hole 9 en 10, lijkt mijn gedachten te kunnen lezen. ‘Never give up’, staat er. Het sterkt me: ik ben niet alleen in deze strijd.
Tot goed golf zal het deze donderdag echter niet meer leiden.
Wel tot een hoop lol. “Het is besmettelijk, dat slechte spel”, knipoogt Ton nadat ook hij diep wegzakt op de tweede negen. Zonder zelfspot vaart geen golfer wel. Golf is een moeilijke sport om van te houden. En juist daarom houd ik er zo van.
Ik weet vrijwel zeker dat ik beter ga golfen na twee biertjes
“Ken je de Deense film Druk?”, vraag ik aan Ton, eenmaal op het terras. Er staat een flinke bierpul (0.0) voor me. Vaasjes en fluitjes moeten hier nog uitgevonden worden. “Zeker, met de altijd uitmuntende Mads Mikkelsen”, zegt Ton met pretoogjes.
Hij weet al waar ik op doel. In Druk besluiten vier bevriende leraren een experiment te doen: ze houden voortdurend een bepaald laag alcoholpromillage in hun bloed aan, omdat ze de theorie willen testen dat mensen met een klein beetje alcohol beter functioneren.
“Ik zal de neiging onderdrukken, maar ik weet vrijwel zeker dat ik beter ga golfen na twee biertjes”, zeg ik. “Doen ze hier in Duitsland vast niet moeilijk over.”
Wil je reageren of heb je tips? Mail dan naar roy.heethaar@golf.nl.
