Banen & Clubs

‘Dit is een absolute topbaan, maar voor veel vrouwen nauwelijks speelbaar’

Mijn moeder heeft handicap 20 en slaat haar drives maximaal 120 meter. Tijdens een ronde op De Lage Vuursche bleken sommige holes zelfs vanaf rood nauwelijks speelbaar voor haar. Niet alleen vanwege de afstand, maar vooral door water en bunkers waar ze overheen móést.

De Lage Vuursche is een topbaan. Juist daarom zette een ronde van achttien holes met mijn moeder mij aan het denken: voor wie worden golfbanen ontworpen?

Mijn moeder heeft handicap 20, slaat haar drives maximaal zo'n 120 meter (100 meter carry) en heeft een lage balvlucht. Een bal kwijtraken doet ze bijna nooit: de Pro V1 die ik haar een tijd geleden gaf, zit inmiddels al 72 holes in haar tas. Ze speelde vanaf rood, maar stond op verschillende holes voor een opgave waarvoor ze nauwelijks een oplossing had.

Hebben we dit in golf te normaal gemaakt?

Neem hole 3, een korte par 4. Daar was vooral het water het probleem. Aan 'kort' heb je weinig als er een hindernis voor je ligt waar je de slag niet voor in huis hebt. Op veel andere holes lagen bunkers pal vóór de green. Niet ernaast, maar precies op de route waarlangs je de bal zou willen laten rollen. Ook met drie of vier slagen richting de green bleef die laatste opgave bestaan: de bal moest de lucht in, over de bunker. Voorzichtig spelen was geen alternatief. Als zowel de aanvallende als de voorzichtige aanpak uiteindelijk dezelfde hoge slag over een bunker (of water) vereist, is er nauwelijks meer sprake van strategie. 

Ook een man die 120 meter slaat en weinig hoogte heeft, loopt tegen hetzelfde probleem aan. Mijn moeder was niet gefrustreerd. Misschien is ze het gewend, maar hebben we dit in golf te normaal gemaakt?

Meer dan een kwestie van afstand

Ingeborg Slikker, oud nationaal en internationaal golfreferee, wees me eerder op artikelen van Katie Dawkins in Golf Monthly over waarom afstand niet hetzelfde is als speelsterkte. Ook op GOLF.NL beschreef een collega al waarom golfbanen niet altijd goed zijn afgestemd op het spel van vrouwen. Line Mortensen en Jurrian van der Vaart leggen daarin uit waarom een vooruitgeschoven tee niet voldoende is: de ligging van hindernissen blijft bepalend.

Mortensen noemt ook het voorbeeld van een bunker midden vóór de green. Zonder bunker kan een golfer de green met een ijzer en wat rol bereiken. Maar veel golfers hebben een fairwaywood nodig om over de bunker heen te gaan, en daarmee wordt het vervolgens moeilijker om de bal op de green te houden. 

Kyle, waar is de andere route?

Er is zeker een verband tussen afstand en handicap, maar twee golfers met handicap 20 kunnen heel andere slagen in huis hebben. De een slaat ver, de ander compenseert een gebrek aan afstand met een goed kort spel. 

Op de website van De Lage Vuursche vertelt architect Kyle Phillips dat golfers met handicap 15 tot 25 van zijn ontwerp moesten kunnen genieten, terwijl de baan ook scratchgolfers moet uitdagen. Mijn vraag aan Phillips is daarom niet waarom zijn baan moeilijk is. Moeilijk mag. Een omweg mag ook een slag kosten. Maar welke route heeft mijn moeder als zelfs de voorzichtige aanpak eindigt met een hoge slag over een bunker?

lage vuursche
Beeld: Peter van Weel

Beeld: Peter van Weel

Noordwijkse past rode tees aan

Via Ingeborg kreeg ik ook een toelichting uit het clubblad van de Noordwijkse Golfclub over de nieuwe rode tees. De club, bezig met een grote baanrenovatie, erkent daarin dat sommige holes vanaf rood relatief lang waren. Spelers moesten op par-4-holes vaak met lange ijzers, hybrides of een fairwaywood naar de green, wat de variatie en aantrekkelijkheid beperkte.

Door tees naar voren te brengen, krijgen golfers vaker een kort ijzer in handen. Daarbij is ook gekeken naar de strategie van de holes en een natuurlijke inpassing in het duinlandschap. Wie rood te kort vindt, kan kiezen voor blauw of geel. Dat is meer dan de baan makkelijker maken: het geeft golfers meer afwisseling en keuze, zonder anderen hun uitdaging af te nemen.

Verschillende oplossingen

Op Royal Birkdale is dit probleem ook aangepakt. Dawkins beschrijft in Golf Monthly hoe architect Tom Mackenzie op basis van het werk van Fiona Womack en Sharon Eales tees aanpaste. Ook verwijderde hij bunkers die golfers met minder afstand onevenredig bestraften en creëerde hij mogelijkheden om de bal over de grond naar de green te spelen.

De Noordwijkse en Royal Birkdale laten zo verschillende oplossingen zien: betere teeposities én beter bereikbare greens. Niet door alle hindernissen weg te halen, maar door rekening te houden met verschillende manieren van spelen. Dat maakt een golfbaan een echte topbaan voor iedereen.

Lees meer over
Vrouwengolf Banen