Een nacht op Kasteel Engelenburg: golfen is hier slechts een deel van de ervaring

Waar je mee omgaat, word je mee besmet. Mijn vriendin Hilda is nog niet zo lang geleden begonnen met golf en dus verdwijnen de golftassen tegenwoordig weleens achter in de auto. Op vrijdagochtend rijden we naar Brummen voor een nacht op Kasteel Engelenburg, waar hotel, restaurant en een 9-holesgolfbaan samenkomen op één landgoed.

Zodra we het terrein oprijden, snap ik waarom tijdens ons verblijf meerdere keren het woord ‘entourage’ valt. Het statige kasteel, de oprijlaan, oude bomen, vijvers en verschillende bijgebouwen vormen samen een omgeving die je niet snel met een doorsnee golfhotel verwart.

Bij aankomst krijgen we een glas champagne en daarna zoeken we onze kamer op. Engelenburg heeft ongeveer veertig kamers en suites, verdeeld over verschillende gebouwen op het landgoed. Wij slapen niet in het kasteel zelf, maar in het Kaapse Huis. Onze Kaapse kamer is ruim en klassiek ingericht, met een goed bed en een fijne badkamer. Vooral de rust valt op. Als het ’s avonds donker wordt, hoor je nauwelijks iets. Alleen een eend in de vijver lijkt af en toe nog wat te melden te hebben.

Tafelen naast de keuken

Die avond schuiven we aan in restaurant Judith voor een vijfgangendiner. De open keuken ligt direct naast het restaurant, waardoor je goed kunt zien wat er achter de schermen gebeurt zonder dat dit ten koste gaat van de rustige sfeer. De bediening is vriendelijk en informeel en het eten blijkt een van de hoogtepunten van ons verblijf.

De gerechten zijn verzorgd, met bijzondere (en ook vegetarische) smaakcombinaties en veel aandacht voor lokale producten en ingrediënten. Chefkok Bas Diepenbroek licht de gerechten persoonlijk toe en vertelt wat er op het bord ligt. Zo krijgen we onder meer een heerlijk stroopwafeltje met kaasvulling en een gevulde courgettebloem voorgeschoteld. Ook wijn speelt een belangrijke rol op Engelenburg. Onder het restaurant bevindt zich een indrukwekkende wijnkelder, waar ook de golfbar is gevestigd.

Na het eten lopen we terug naar onze kamer. Tot dusver is het plaatje behoorlijk compleet: een bijzondere locatie, goed eten, mooie wijn en vooral veel rust. Maar we zijn natuurlijk ook gekomen om te golfen.

'Ik hoop dat je genoeg ballen bij je hebt', krijgen we meer dan eens te horen

Een lastige start

De volgende ochtend lopen we na het ontbijt richting eerste tee. In de aanloop naar onze ronde hebben we van verschillende mensen al gehoord dat de baan lastiger is dan de lengte doet vermoeden. “Ik hoop dat je genoeg ballen bij je hebt”, krijgen we meer dan eens te horen.

De marshal van dienst ontvangt ons bij hole 1, zet de teemarkers nog even netjes op hun plaats en wijst ons vriendelijk de weg. Veel tijd om rustig in de ronde te groeien krijgen we niet. De openingshole heeft meteen een van de lastigste afslagen van de negen holes. Overhangende bomen beperken de ruimte en zowel links als rechts ligt water. Hilda, die tot nu toe vooral par-3-banen heeft gespeeld en één keer negen holes op Havelte, begint haar ronde met twee strepen op de kaart.

Het mooiste plekje van de baan is wat ons betreft de dubbele green van hole 3 en hole 8, met een mooie waterpartij en een idyllisch doorkijkje naar het kasteel. De baan is met negen holes compact, maar bepaald niet eenvoudig. De fairways zijn op verschillende plekken smal, er is behoorlijk wat water en soms moet de bal daadwerkelijk over dat water heen om veilig verder te kunnen. Ook de bunkers en verschillende doglegs maken het niet vanzelfsprekend om op iedere tee automatisch de driver te pakken.

Voor een ervaren golfer betekent dat vooral goed nadenken over positie en clubkeuze. Voor iemand die nog maar net met golf is begonnen, kan het behoorlijk intimiderend zijn. We laten de driver gedurende de ronde veel in de tas. Na negen holes zijn er ongeveer tien ballen op het landgoed achtergebleven. De waarschuwingen vooraf waren dus bepaald niet uit de lucht gegrepen.

Droog en uitdagend

Tijdens ons bezoek is bovendien duidelijk te zien dat het al langere tijd droog is. Dat zie je vooral aan de fairways en afslagplaatsen. De greens liggen er goed bij, maar op veel andere plekken is de ondergrond zeer hard, waardoor ballen soms flink doorrollen. Af en toe levert dat onverwacht extra meters op, maar minstens zo vaak stuitert een bal verder dan je vooraf had bedacht.

Het kasteel, het restaurant, de kamers en eigenlijk de hele entourage van Engelenburg leggen de lat behoorlijk hoog. De golfbaan kan dat niveau wat ons betreft niet overal bijbenen. Puur als golfbaan is Engelenburg voor ons niet het hoogtepunt, maar het verblijf en het eten maken dat ruimschoots goed.

Je slaapt op een historisch landgoed, eet uitgebreid, drinkt goede wijn en loopt de volgende ochtend vanuit je hotelkamer richting eerste tee. Dat heeft absoluut iets. Zeker voor golfers die samen een nacht weg willen en voor wie golf niet het enige doel van de reis hoeft te zijn.

Wie juist wél veel waarde hecht aan de kwaliteit van de golfbaan, kan een verblijf bovendien combineren met een andere baan in de omgeving. Pin High biedt bijvoorbeeld ook een arrangement waarbij een ronde op Engelenburg wordt gecombineerd met ’t Zelle in Hengelo (Gld.). Ook de Keppelse Golfclub in Hoog-Keppel behoort tot de mogelijkheden.

Dat lijkt ons misschien wel de aantrekkelijkste manier om Engelenburg te beleven. Geniet van het landgoed, het diner en de overnachting, speel de negen uitdagende holes voor de deur en combineer dat eventueel met een volledige ronde op een andere baan in de omgeving. Als golf slechts onderdeel mag zijn van een nachtje weg, samen met historie, rust, goed eten en wijn, dan is het die veelgenoemde entourage die Engelenburg bijzonder maakt.