Ans brengt het ‘gezelligste café’ naar de Solheim Cup: 'Er ontstaan vriendschappen voor het leven'

Het NGF Crew Café is dé plek waar je je dag begint met een ontbijt, waar de koffie altijd doorloopt, waar je opdroogt na uren in de baan, of juist even bijkomt van de warmte. En waar je om vier uur ’s middags steevast een bakje chips krijgt. “Dat is een heel belangrijk ingrediënt, om de zouten weer een beetje aan te vullen”, vertelt Ans de Rooij, die sinds 2007 vrijwilliger is en al jaren met een vast team deze ontmoetingsplek gezellig maakt - een kunstje dat ze bij de Solheim Cup mag herhalen.

Gastvrouw van het gezelligste café

Ze loopt niet altijd op de voorgrond, is ook niet de manager van het Crew Café. Zo zou ze zichzelf nooit noemen, daarvoor is ze te bescheiden. “We doen het echt met elkaar”, zegt ze nadrukkelijk. Maar wie vaker in het Crew Café komt, weet ook: Ans ís wel het gezicht van die plek. De gastvrouw van misschien wel het gezelligste café van Nederland.

Dit jaar slaat ze bij hoge uitzondering het KLM Open (4 t/m 7 juni) een keer over, maar bij de Solheim Cup op Bernardus Golf (7 t/m 13 september) is ze er weer gewoon bij. Want toen in 2022 bekend werd dat de Solheim Cup naar Nederland zou komen, dacht ze direct: “Daar wil ik bij zijn. Nee, daar móét ik bij zijn.”

Het is echt een ontmoetingsplek

Tijdens grote golftoernooien werken honderden vrijwilligers dagenlang achter de schermen. Bij het Dutch Ladies Open en het KLM Open zijn dat er jaarlijks zo’n achthonderd. Bij de Solheim Cup zijn dat er zeker duizend en het grote verschil is dat er dan ook veel vrijwilligers uit het buitenland aanwezig zijn. Maar welke taal je ook spreekt: in het NGF Crew Café komt iedereen samen en die plek is meer dan een tent waar je kunt eten en drinken.

“Het is echt een ontmoetingsplek”, zegt ze. “Mensen beginnen er hun dag, houden er pauze en eindigen er weer.” En het allerbelangrijkste: "Er ontstaan vriendschappen voor het leven.” Vrijwilligers die elkaar maar één week per jaar zien, pakken gesprekken moeiteloos weer op alsof ze elkaar gisteren nog gesproken hebben. Nieuwe mensen schuiven aan bij bestaande groepjes.

Ans houdt altijd een oogje in het zeil of er geen mensen zijn die alleen zitten. “Je hebt vrijwilligers die onderdeel zijn van een vast team via bijvoorbeeld de verenigingen die een hele hole voor hun rekening nemen, maar er zijn ook mensen die voor het eerst komen en een beetje rondzwemmen. Dan maak ik altijd even een praatje. Ik vind het belangrijk dat mensen zich gezien voelen.”

Gek genoeg kom ik altijd bij het eten terecht

Eigenlijk per toeval kwam ze terecht in het Crew Café, maar ze begon ooit in het perscentrum van het KLM Open. “Toen waren de leaderboards nog niet digitaal, maar werden handmatig de bordjes verwisseld. In die tijd kon je niet even gaan staan kletsen, want dan waren er weer nieuwe scores die verwerkt moesten worden. Op een gegeven moment kwam er een journalist naar me toe die dan zei: ‘Inmiddels heeft de één een eagle gemaakt en de ander een bogey’, met de tijd werd wel duidelijk dat we met dat bord achterliepen op het internet. Dus die functie is vervallen."

Die bordjes verwisselen heeft ze jaren gedaan, “ook op het grote leaderboard dat altijd in het promodorp staat. Het was ook hartstikke gezellig, daar komt iedereen toch altijd langs. Dat deed ik tot ik op een dag moest bijspringen in het Crew Café toen het daar chaos was.” Sindsdien bleef ze daar hangen. “En, gek genoeg kom ik sinds dat jaar altijd bij het eten terecht”, zegt ze lachend.

Halfway house met tulpen

Ook tijdens de Ryder Cups in Parijs en Rome werd Ans ingedeeld bij hospitality. “In Parijs verzorgde ik een halfway house voor vrijwilligers. Dat heb ik toen helemaal aangekleed met tulpen en ik droeg een oranje schort. Er deed misschien geen Nederlander mee, maar ik wilde Nederland wel laten zien.”

In Rome was het eten fantastisch. "Want ja, we waren in Italië.” Maar toch miste Ans iets. “Er werd goed gezorgd voor eten en drinken, maar niet echt voor de sfeer van samenkomen. Mensen stonden buiten op een plein te eten, maar het voelde minder als één geheel.” Dat wil ze straks bij Bernardus anders doen.

Ik wil de sfeer van het KLM Open meenemen naar de Solheim Cup

Bij de Solheim Cup wordt het wel iets anders dan het KLM Open. "Door de wedstrijdvorm zijn vrijwilligers eerder klaar en komen ze ook eerder terug in het Crew Café. Daarnaast is het gezelschap natuurlijk internationaal. Er zijn vrijwilligers uit heel Europa, er zijn Amerikanen en ervaren Solheim Cup-vrijwilligers die al meerdere edities meedraaien."

Voor Ans zit daar de uitdaging. “Je wilt dat mensen zich welkom voelen, ook als ze elkaar nog niet kennen en niet elkaars taal spreken.”

Dus het welbekende 'rad van fortuin’ gaat mee naar Bernardus. “We zijn ook bezig met het maken van pubquizzen voor tijdens rain delays, of gewoon aan het einde van de werkdag. Alle vrijwilligers die tijdens de Solheim Cup terug naar huis gaan, moeten thuis gaan praten over hoe gezellig het Crew Café wel niet was. Dat is mijn doel."

Huisje bij de baan

Tijdens toernooiweken huurt Ans een huisje vlak bij de baan. Meer dan een week lang leeft ze volledig in het ritme van het evenement. "Nog voordat het toernooi officieel begint, help ik al met voorbereiden, kleding sorteren en alles gereedmaken voor de vrijwilligers."

Voor haar is het een vanzelfsprekendheid. “Ik word er ook niet moe van of zo, het geeft me juist energie als iedereen het naar zijn zin heeft en dat doen we toch met zijn allen. Vrijwilligers onder elkaar brengt echt een geweldige energie.”

Ans is lid bij Golfclub Almeerderhout waar ze ook deel uitmaakt van verschillende commissies. “De wedstrijdencommissie, de Lustrumcommissie want we bestaan 40 jaar, en ik organiseer iedere maand een wedstrijdje op de par-3-baan en ik help bij het Dutch Disabled Open op onze baan. Eigenlijk doe ik alleen nog de dingen die ik leuk vind.”

Solheim Cup