Uiterste banen en clubs
Solheim Cup
Kunnen goede amateurs winnen van tourspeelsters? Sietse en Stef gingen de strijd aan op de Solheim Cup-baan
Beeld: Edwin Vermaas
Er zijn mannelijke golfers met een lage handicap die beweren dat ze 'makkelijk' kunnen winnen van tourspeelsters. Meestal zijn dat dezelfde golfers die op zaterdag ook 'makkelijk rond level par' spelen, maar dan toevallig nooit als je erbij bent.
Wij horen niet bij die groep, maar toch kwam Stef Swagers (links op de foto) met een idee dat verdacht veel lijkt op zo’n verhaal dat verkeerd kan aflopen: 2 vs. 2 matchplay tegen Pasqualle Coffa (rechts) en Mayka Hoogeboom.
Maken wij überhaupt kans met mijn handicap 4 en Stef die vanaf scratch speelt?
Matchplay tegen twee professionele speelsters met LET-ervaring, die weten hoe het voelt als het écht ergens om gaat. De inzet: een drankje en bragging rights. En een antwoord op een simpele vraag: maken wij überhaupt kans met mijn handicap 4 en Stef die vanaf scratch speelt?
Dat we het experiment eind november 2025 uitgerekend op Bernardus Golf uitvoeren is logisch: de topbaan in Cromvoirt is straks het decor van de Solheim Cup en staat bekend als een toegankelijke baan voor golfers van alle niveaus, maar die tegelijkertijd ook uitdagingen biedt voor betere golfers die birdies willen maken.
We spelen een scramble (dus we kiezen na elke slag de beste bal) en slaan alle vier van de '60'-tees, in totaal 5.996 meter. De wedstrijd begint direct met een hoogtepunt: Pasqualle chipt in op hole 1 voor birdie. Spectaculair, alleen helaas niet op beeld (zie video onder).
Op lengte van de tee gaan we dit niet winnen
Op hole 2 maken we allebei een par en op hole 3 doen we iets terug met birdie. Even ademhalen. Na een paar holes hadden we al door: op lengte of kracht alleen gaan we dit niet winnen. Pasqualle en Mayka - Mayka staat bekend om haar verre drives - liggen regelmatig verder op de fairway. Mijn driver? Die had ik beter thuis kunnen laten. Gelukkig was Stef deze dag extreem goed van de tee en draagt hij mij de hele dag (sorry voor de rugpijn, Stef).
Op de par 5 vierde slaat Pasqualle haar bal strak bij de hole voor een tap-in birdie: “Deze was echt puur.” Wat vooral opvalt: hoe solide Pasqualle en Mayka zijn op en rond de green. Ze slaan - in tegenstelling tot wat de televisie je laat geloven - niet alleen maar wereldballen, maar doen geen gekke dingen en geven geen cadeautjes.
Na halves op 5 en 6 - zij maken een parputt die nét valt - gaan we op 7 de mist in met een 'Saddam Hussein': we gaan van de ene bunker naar de andere, en staan 2 down.
Het mooie van scramble matchplay: je kunt matig spelen en toch in de wedstrijd blijven, omdat één goede bal per hole meestal genoeg is om te overleven. Maar overleven is niet hetzelfde als winnen.
Na birdies op 10 halven we met bogeys op 11. Rommelig, maar het blijft spannend. Tot hole 12, waar Pasqualle en Mayka de deur op slot doen met een birdie. “Lekker, maatje”, zegt Pasqualle voor de zoveelste keer tijdens de ronde. Birdies van ons op 14 en 15 mogen daarna niet meer baten. We verliezen met 2&1.
Ruimte van de tee, maar je tweede slag moet heel goed zijn om kansen op birdie te krijgen
Een eindstand die klopt, want als je approaches niet top zijn en de helft van je drives niet meedoen, dan wordt het tegen twee routiniers met goed kort spel heel zwaar. Pasqualle en Mayka maakten zes birdies en een bogey. Ze wisselden elkaar perfect af: als de één een kans liet liggen, stond de ander op. Precies genoeg om ons nooit echt terug te laten komen.
Mayka en Stef speelden voor het eerst op Bernardus en zagen de baan dus met frisse ogen. De conclusie was simpel: dit is een baan in topconditie en een geweldige matchplaybaan. Ruimte van de tee, maar je tweede slag moet heel goed zijn om kansen op birdie te krijgen. Gevaar is er ook. Op een paar holes lonkt het water precies op het moment dat je overmoedig kan worden.
Pasqualle is minder objectief. Voor haar is Bernardus de beste plek om te trainen en te spelen. “Ik vind het hier zó mooi”, zei ze meerdere keren. “Kijk nou. Dit is toch prachtig?”
Toen de partij voorbij was, speelden we natuurlijk de 18de nog. Deze par 5 is tijdens de Solheim Cup de 16de - een hole waar beslissingen gaan vallen, juist omdat hij voor de beste speelsters ter wereld haalbaar is in twee slagen. Spektakel gegarandeerd, wij kunnen niet wachten tot het september is.
