Vier teamgenoten met borstkanker: bij de Strijensche dragen ze elkaar én Tessa met zich mee

Het begon allemaal in de coronaperiode. Terwijl de golfcompetitie stillag en het leven voor veel mensen op pauze leek te staan, kregen vier speelsters van het damesteam van de Strijensche in korte tijd de diagnose borstkanker. Hun voormalige captain Tessa was een van hen. Zij heeft de ziekte niet overleefd.

Ik heb dat moment een week of zes voor me uitgeschoven

Dat zoveel teamgenoten in korte tijd hetzelfde meemaakten, schept een bijzondere band. Toch is het niet iets waar ze iedere week uitgebreid over praten. Het is onderdeel geworden van hun leven, maar hoeft niet altijd op de voorgrond te staan. Zoals Christine het verwoordt: "Ik wil het niet te zwaar maken. Ik heb het meegemaakt en wil ook gewoon weer verder met mijn leven."

Bij Christine kwam de borstkanker aan het licht dankzij het bevolkingsonderzoek, bij de vierde of vijfde controle, toen ze 58 was. Zelf had ze niets gemerkt. "Ik was heel blij met het bevolkingsonderzoek. Dat geeft wel aan hoe belangrijk dat is en hoe goed het is dat dat wordt gefaciliteerd."

Sanja ontdekte zelf een verandering. Toen ze zich na het douchen afdroogde en in de spiegel keek, zag ze een deuk in haar borst die er eerder niet zat. Toch duurde het even voordat ze naar de huisarts ging. "Dat vind ik wel belangrijk om mee te geven: ik heb dat moment een week of zes voor me uitgeschoven. Ik dacht namelijk dat ik vanwege de coronamaatregelen niet naar de huisarts mocht."

Sandra voelde zelf een klein bobbeltje in haar borst, vlak voor haar vakantie. Ze ging naar de huisarts, die haar voor de zekerheid doorstuurde naar het ziekenhuis. "Je schrikt je natuurlijk wezenloos als je dan de diagnose krijgt." Haar diagnose volgde nog geen twee weken na die van Tessa.

Samen door een moeilijke periode

Sandra herinnert zich hoe ze ervaringen uitwisselden met elkaar. "Ik liep eigenlijk een beetje gelijk op met onze captain Tessa. Ik werd kaal en vroeg hoe het bij haar ging. Dan deel je lief en leed met elkaar. Dat maakt het op een bepaalde manier ook wat luchtiger."

Door de coronamaatregelen was bezoek vaak niet mogelijk. Familie en vrienden stonden dan voor het raam te zwaaien. Toch ontstond er een gevoel van verbondenheid. "Je zit eigenlijk allemaal een beetje in dezelfde schuit, ik kan het 'geen schuitje' noemen", zegt Sandra. "En ja, daar wil je niet te lang in zitten. Je wilt ook niet zielig doen, maar probeert er met elkaar wat leuks van te maken."

Van golfen bakte ik dan even helemaal niks, maar dat maakte totaal niet uit

Voor Christine was golf tijdens haar behandelingen een manier om zich weer even gewoon zichzelf te voelen. Na haar chemotherapie op dinsdag was ze de dagen erna vaak te moe om iets te ondernemen. In het weekend knapte ze meestal wat op en ging ze met haar man toch lekker negen holes spelen. "Dan bakte ik er natuurlijk helemaal niks van, maar dat maakte totaal niet uit. Ik was lekker buiten, tussen mijn golfkennissen en vrienden. Ik voelde me even niet ‘de patiënt’. Dat was dan echt een ontsnapping."

Ook voor Sanja, die pas na haar ziekte bij het team kwam, was golf een belangrijke vorm van ontspanning. Tijdens haar behandeling probeerde ze haar gedachten af te leiden met golf of Japanse puzzels. Dat haar teamgenoten ook borstkanker hadden gehad, ontdekte ze pas tijdens de Pink Week in april dit jaar. "Eigenlijk is het heel mooi dat die week het onderwerp heeft aangesneden, je bent dan niet zo alleen."

Een captain die je niet zomaar vergeet

Sandra kende Tessa al van school. Als captain stond Tessa voor het team en regelde ze veel, ze was levenslustig, hield van gezelligheid en had humor. Ze herinnert zich een wedstrijd waarin het team er vooral samen het beste van probeerde te maken. "Wij hoefden niet te winnen als team, snap je? Je had eigenlijk al gewonnen als je het had overleefd of zo. Ik herinner me nog goed dat Tessa een wedstrijd alsnog naar haar hand wist te zetten. Ze liep de polonaise. 'Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht', zong ze, dat zou ik echt nooit vergeten", vertelt Sandra.

Christine kende Tessa korter, maar herinnert zich haar als een vrolijk mens dat altijd wel in was voor een feestje. "Echt een feestnummer", noemt ze haar.

In 2023 overleed Tessa op 54-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Voor haar teamgenoten was dat een harde klap. Sandra stond er ook bij stil dat het voor haarzelf anders had kunnen aflopen. "Het verandert je toch wel, denk ik. Ik denk nu toch wat vaker: 'laten we het nu maar gelijk doen', want je weet niet wat er nog komt."

Tessa is nog altijd onderdeel van het team. Tijdens het diner in de voorjaarscompetitie trekken ze ieder jaar een fles rosé open. Met heel veel ijs, zoals Tessa het graag dronk. "Dan zeggen we even: op Tessa", vertelt Sandra. "Het is een mooi ritueel en zo wordt ze niet vergeten en blijft ze op haar manier bij de groep horen."

Blij met de Pink Week

Tijdens Pink Week, de actie van de NGF en Pink Ribbon tijdens de voorjaarscompetitie in april, droegen de speelsters roze accessoires en speelden ze met roze ballen. Ook andere teams uit hun poule sloten aan. Christine vond het mooi om te zien hoe breed de actie werd gedragen. Ruim 530 competitieteams steunden de actie.

Sanja, Sandra en Christine hebben de ziekte achter zich kunnen laten, al heeft ieder haar eigen ervaringen en gevolgen van die intense periode. Ze willen hun verhaal delen omdat aandacht voor borstkanker belangrijk blijft en omdat ze hopen dat anderen zich door hun ervaringen minder alleen voelen.

Opnieuw een intens verdrietige periode

Helaas ligt kanker niet definitief achter het team. Ook Petra heeft in 2025 de diagnose ziekte van Kahler (een vorm van bloedkanker) gekregen. Het gaat naar omstandigheden goed met haar. En dan is er nog het verschrikkelijke lot voor Dilja. Zij is ongeneeslijk ziek. Zij heeft alvleesklierkanker. Het team is op dit moment vooral met haar en haar situatie bezig. Christine merkt dat die zorgen veel ruimte innemen. "We willen er nu zijn voor haar", vertelt ze geëmotioneerd.

Wat ze andere golfers willen meegeven? Blijf naar elkaar omkijken. De ene persoon wil praten, de ander verwerkt het liever zelf. Maar als team kun je goed aanvoelen wat iemand nodig heeft.

Ben je persoonlijk geraakt door deze actie voor Pink Ribbon, omdat je zelf of iemand in jouw omgeving is getroffen door borstkanker? En heeft golf dan een bijzondere rol in dit proces (gehad) waarover je jouw verhaal wil delen. Mail dan vooral naar redactie@golf.nl. De redactie maakt een selectie en neemt contact met je op.