In de familie De Haas wordt golf gegeten en gedronken. Het begon bij opa Frank, die in de jaren zeventig zonder eigen clubs zijn golfvaardigheidsbewijs haalde. Inmiddels staat kleinzoon Mees aan het begin van zijn eigen golfavontuur, met dromen van een carrière als professional.
Tussen fanatisme, broederlijke rivaliteit en familietoernooien door loopt één rode draad: samen de baan in gaan is niet altijd harmonieus, maar het komt altijd weer goed.
Chip je hem erin? Dan krijg je vijftig euro
Nog voordat de foto’s gemaakt zijn, wordt duidelijk hoe het er bij de familie De Haas aan toegaat. Terwijl iedereen zich verzamelt rond de oefengreen van de Noordwijkse Golfclub, legt Floris direct de eerste uitdaging neer. “Als je hem vanaf hier erin chipt, krijg je vijftig euro.”
Zijn neefje Mees kijkt naar de lijn. De bal moet langs een andere hole en precies goed landen. Eerste poging: mis. Tweede poging: net niet. Na de derde poging galmt er luid gejuich over de chipping green. “Jaaaa!”
Even later zitten aan tafel drie generaties: opa Frank (80), zijn zoons Pieter (41) en Floris (37), en kleinzoon Mees (8). De jongste telgen Pepijn, Kiki en Tuur zijn er nog niet bij. “Tuur is met zijn drie jaar nog iets te jong om een ronde mee te lopen”, vertelt Floris over zijn zoon, “we gaan op donderdagmiddag al wel vaak even oefenen.”
De basis van het golfvirus werd gelegd door Frank. Als fanatiek tennisser besluit hij in de jaren zeventig golf te proberen. Zijn 'examen' verloopt anders dan verwacht. “Ik dacht dat ik alleen de regels hoefde te kennen. Had ik dat hele boekje uit mijn hoofd geleerd, moest ik ineens de baan in. Ik had geen clubs, geen ballen, niks.”
Hij leent wat spullen bij elkaar, slaat een paar ballen en laat het oordeel over zich heen komen. “Pas drie dagen later hoorde ik dat ik geslaagd was.” Er wordt nog altijd smakelijk om gelachen.
De liefde voor golf vindt daarna vanzelf zijn weg naar de volgende generatie. Oudste zoon Pieter herinnert zich vooral de zomers in Haamstede. “Ik stond eindeloos balletjes te slaan naar de vlaggenmast in de tuin. Er tegenaan slaan, dat was het doel. Alleen als ik hem topte, vloog die bal soms nét iets te hard richting het terras waar opa en oma zaten.”
Wonder boven wonder bleef het glas heel. Inmiddels heeft Pieter zijn eigen specialiteit: de ‘Pieter de Haas-bal’, een ‘escape-shot’ uit een onmogelijke ligging. “Mijn vader zag me die ooit een keer slaan in een wedstrijd. Sindsdien roepen we het iedere keer als ik in de problemen lig.”
Op Pieters geboortekaartje uit 1984 staat geschreven: ‘Meedoen is belangrijker dan winnen’. Hij lacht. “Dat is in deze familie inmiddels wel een beetje omgedraaid.”
Ook Floris begon met geleend materiaal. Of beter gezegd: met de set van zijn broer. “Ik had ze ‘even’ geleend… en ik speel er nog steeds mee.” De shafts zijn nog origineel, de clubhoofden en grips werden in de loop der jaren vervangen. Floris groeide door tot teaching professional en won als playing professional in 2022 nog het Gelpenberg Open.
Golf is voor hem inmiddels werk geworden. “Ik geef les, speel wedstrijden en blijf mezelf uitdagen. Alleen dat onbevangen plezier van vroeger, dat is niet altijd vanzelfsprekend meer. Ja, nu ik weer NGF Hoofdklasse speel met Heren 1 van de Merwelanden, daar geniet ik wel echt van.”
Een spontaan rondje op een voor hem al bekende baan laat hij tegenwoordig liever schieten als dat ten koste gaat van tijd met zijn gezin. “Daarom kijk ik er juist naar uit om straks met Tuur de baan in te kunnen. Zoals Pieter dat nu met Mees doet.”
Het jaarlijkse hoogtepunt is het familiekampement op Golfclub Broekpolder, jarenlang Franks thuisbaan. Wat op papier klinkt als een gezellige familiedag, blijkt in werkelijkheid een bloedserieus toernooi. Frank stelt ieder jaar de teams samen, zorgvuldig uitgeschreven op een kladblaadje. “Je hebt ook hoge handicappers nodig”, zegt hij met een glimlach. “Anders win je dat toernooi nooit.”
Betekent samen golfen automatisch gezelligheid? “Niet per se.” Pieter hoeft er niet lang over na te denken, “het is altijd heel gezellig als we beginnen, maar dat kan zomaar omslaan.” Mopperen, plagen, ongevraagd advies. Vooral dat laatste komt vaak van Floris. “Ik ben teaching professional”, zegt hij lachend, “ik kijk nou eenmaal anders naar golf. Ik kan dat niet altijd uitschakelen. Dus als je dacht dat je een familie had uitgekozen waar golf de verbindende factor is, dan heb je de verkeerde gekozen”, wordt er over tafel gelachen.
Mees weet hoe de hazen lopen
Gelukkig is daar Mees in generatie drie. “Hij haalt de scherpe randjes er wel vanaf”, zegt Pieter. Mees krijgt les op Tespelduyn en deed in 2025 als jongste deelnemer mee aan het NK tot 12 jaar. “Wedstrijden vind ik het allerleukst”, zegt hij. “Dus als het kan, doe ik dit jaar weer mee.”
Zijn droom is helder: professional worden. Hoe kan het ook anders met de naam Mees Tiger de Haas. Of hij ook fan is van Tiger Woods? Mees schudt zijn hoofd. “Nee, die speelt te weinig. Ik ben nu meer fan van Rory.”
Frank geniet zichtbaar. Wat hem vooral opvalt? Het respect van zijn kleinzoon voor de natuur. “Tijdens een ronde zag hij een klein haasje op de fairway zitten. In plaats van af te slaan, pakte hij zijn bal op en liep een stukje verder.” Frank glimlacht. “Hij weet hoe de hazen lopen.”
Als Frank wordt gevraagd wat hij voelt als hij met drie generaties op de baan staat, hoeft hij niet lang na te denken. “Trots.” Meer woorden heeft hij eigenlijk niet nodig. Hij ziet de ballen van zijn zoons en kleinzoon soms niet eens meer landen. “Ik speel nog mee zolang het kan. En ik hoop vooral dat dit zooitje met elkaar blijft golfen. Als dat lukt,” zegt hij, “dan heb ik ze goed afgeleverd.”
Bedankt dat je ons vandaag bij elkaar hebt gebracht
Na de gesprekken aan tafel vertrekken ze de baan in voor nog een ronde op de Noordwijkse. Frank roept bij het vertrekken: “Bedankt dat jij ervoor gezorgd hebt dat we vandaag met zijn allen zijn.” En daarmee is de cirkel rond.
Wil jij de lezers van GOLF.NL ook laten meegenieten van de anekdotes van jouw familie? Stuur dan een e-mail naar eefje.kievits@ngf.nl en omschrijf daarin de generaties (liefst drie) en misschien alvast een anekdote. Vergeet je telefoonnummer niet, dan nemen we contact met je op.
