Kan Jurrian van der Vaart de European Tour halen?
Beeld: Golfsupport.nl

Column: 'Je kunt het Jur!'

15 juni 2017 Redactie GOLF.NL
In zijn wekelijkse column op GOLF.NL schrijft Gerard Louter deze keer over Jurrian van der Vaart, de Nederlandse Tourpro die als hij echt geloof krijgt in eigen kunnen voor een heel mooi golfverhaal kan zorgen.

Jurrian van der Vaart die een vaste waarde wordt op de European Tour, dát zou ik nou een heel mooi golfverhaal vinden. Ik denk ook dat Van der Vaart er toe in staat is. De vraag is of hij er zelf diep van binnen ook echt in gelooft. 

Ruim zeven jaar is de 31-jarige Van der Vaart nu Tourpro. Dit jaar speelt hij voornamelijk Challenge Tour en als zijn ranking het toelaat op de European Tour. Zoals afgelopen week in het Lyoness Open in Oostenrijk. Na drie ronden was Van der Vaart heel knap vijftiende. Van de laatste ronde deed @teamjurrian, een groep fans die Van der Vaart door dik en dun steunt, via Twitter verslag. Ook middels Periscope, korte live video’s.

Bij de video van de verrichtingen van Van der Vaart op hole 2 (birdie) stond onder in het beeld dat er '19 viewers' waren. Op hole 3 waren er nog ‘18 viewers’ over, iemand was kennelijk vertrokken naar de Appie voor de weekboodschappen. 

Ik liet 14 andere viewers en @teamjurrian in de steek na een dubbel bogey op hole 7. ‘Hit the water + just missed the putt = double bogey... #LyonessOpen’, was de begeleidende tekst van @teamjurrian bij de video. Van der Vaart viel na een tegenvallende laatste ronde 74 terug naar de 34ste plaats. Hij klonk desondanks opgetogen. 'Ik was erg benieuwd of ik op dit (European Tour) niveau mee zou kunnen. Het antwoord daarop is positief.’ Zo zelfverzekerd mag ik Jur graag horen.

Golfgoden én weergoden

De eerste jaren als pro speelde Van der Vaart zonder veel succes in Europa. Daarna trok hij naar de VS waar hij een paar jaar eerder aan Virginia Tech was afgestudeerd als milieutechnicus. Via de mini-circuits trachtte hij tevergeefs vaste grond onder de voet te krijgen op de grote Amerikaanse Tours (Web.Com en PGA Tour). 

Een schat aan ervaringen rijker maar ook een hele dosis illusies armer keerde hij in 2015 financieel berooid terug in Nederland. De laatste maanden in Amerika was er steeds de vraag of hij de huur van zijn appartementje wel kon betalen en ’of ik wel genoeg geld had om eten te kunnen kopen.’ 

De in Almelo opgegroeide Van der Vaart had na dat mislukte Amerikaanse avontuur voor een gewoon burgerbestaan en financiële zekerheid kunnen kiezen. Hij is slim (zeker voor een profgolfer schijn je er dan bij te moeten zeggen) en in deze duurzame tijden zal er veel vraag zijn naar een milieutechnicus met als extraatje in zijn CV ‘kan een golfbal ruim 260 meter ver en recht slaan’. 

Van der Vaart koos toch weer voor golf en de onzekerheid. Op de kleinere circuits in Europa wilde het weer niet bepaald vlotten. Tot eind 2015 tijdens het afsluitende toernooi van de Alps Tour in Israël alles zowaar zijn kant opviel. Van der Vaart speelde sterk en stond na twee ronden bovenaan. De golfgoden én de weergoden waren Van der Vaart eindelijk eens gunstig gezind. Een noodweer brak los, de slotronde werd afgelast en Van der Vaart tot winnaar uitgeroepen. De twaalfduizend euro prijzengeld die hij incasseerde was net genoeg om speelrecht te veroveren voor de Challenge Tour in 2016. 

Natuurtalent

We zijn nu anderhalf jaar verder en Van der Vaart beantwoordt de vraag die hij zichzelf stelde voor het Lyoness Open - ‘Kan ik mee op dit (European Tour) niveau?’ – positief. Dat is veelzeggender dan het wellicht lijkt. Van der Vaart is altijd bescheiden geweest over zijn mogelijkheden. Uit zijn mond geen ‘ik wil nummer 1 van de wereld worden’ uitspraken. Vorig jaar in een interview met GOLF.NL: ‘Ik ben misschien niet het grootste natuurtalent op moeder aarde, maar ik krijg de bal verdomd effectief rond op de baan en dat is heel belangrijk voor een pro.’ 

Zeker weten. In het Lyoness Open van afgelopen week was het deelnemersveld niet sterk, maar de fairways en de greens waren hard en er stond een stevige wind. Lastige omstandigheden waarin de betere spelers doorgaans komen bovendrijven en Van der Vaart bleef keurig overeind. Om dat mooie golfverhaal - Jurrian van der Vaart die na jaren ploeteren als pro toch een vaste waarde wordt op de European Tour -  werkelijkheid te laten worden, moet Van der Vaart nóg meer overtuigd raken van zijn mogelijkheden.

Twijfelkont

Vorig jaar juli stond hij na een mooie tweede plaats in Denemarken voor het eerst in de top 15 van de jaarranglijst van de Challenge Tour. Top 15 aan het einde van het seizoen betekent promotie naar de European Tour. In de resterende twaalf toernooien sloeg Van der Vaart nog geen 8000 euro bij elkaar om het jaar te eindigen op plek 42. Als verklaring voor die terugval zei hij: ‘Ik stond in de top 15 en toen ben ik een beetje achterover gaan leunen. Ik bleef wel hard werken, maar mijn idee was: ik speel goed genoeg, gewoon hetzelfde blijven doen, dan red ik het. Dat was fout, je moet jezelf continu pushen, blijven verbeteren.’ 

Ik geloof Jur altijd op z’n woord, maar als amateurpsycholoog denk ik vooral dat hij een beetje schrok toen zijn naam in de top 15 opdook, de echte overtuiging dat hij European Tour-waardig was ontbrak. Een paar maanden daarvoor had hij in een interview met alle (toen nog) acht Nederlanders op de Challenge Tour aangegeven ‘nog een jaartje nodig te hebben’, dat promotie naar de European Tour niet realistisch was. Realistisch zijn over je mogelijkheden is lovenswaardig, maar te veel realisme kan ook doelen en dromen in de weg gaan staan. 

Ik zal het dromen achterwege laten en proberen realistisch te zijn. De wereldtop gaat Jurrian van der Vaart nooit halen. De top 100 van de wereld? Nee, heel weinig kans. Maar de top 200 en een plek veroveren op de European Tour? Deze notoire twijfelaar denkt dat Van der Vaart, een laatbloeier die zich als golfer nog steeds ontwikkelt, er toe in staat is. Maar dan moet hij er zelf diep van binnen ook heilig in geloven, veel meer nog dan ik. Want twijfelkonten halen de European Tour niet, die schrijven in de veilige beslotenheid van een golfredactie columns en hopen op heel mooie golfverhalen.  

Gerard Louter