Tropisch golfen op de Dominicaanse Republiek

Tekst en foto’s Ruben van der Zaag

Oké, je moet er een vliegreis van bijna elf uur voor over hebben, voordat je aankomt op de Dominicaanse Republiek. Maar als je er dan eenmaal bent, voel je je ook meteen in opperste vakantiestemming. Hier geen drukke luchthaven met de laatste moderne snufjes, maar met riet bedekte hutten waar de merenguegeur je tegemoet komt.
Vanaf het vliegveld rijden we in luttele minuten naar ons hotel. We verblijven nameijk in het Punta Cana Resort & Club en ons vliegtuig landde zojuist op Punta Cana International Airport. Inderdaad, het vliegveld hoort bij de resorts in deze omgeving. Direct wanneer je het vliegtuig uitstapt, merk je dat je hier te maken hebt met een tropisch klimaat. De warmte is drukkend en in no time loopt het zweet je over de rug. De gemiddelde temperatuur in de Dominicaanse Republiek is niet minder dan 25 graden en daarom wordt ook wel over de ‘eeuwige zomer’ gesproken.
Bij velen van u zal de Dominicaanse Republiek waarschijnlijk vooral bekend staan als een groot all-inclusive resort waar je alleen maar naartoe gaat om te luieren. Nu zouden wij u natuurlijk kunnen vertellen dat de Dom Rep veel meer te bieden heeft dan dat alleen –
 en dat heeft het ook – en dat u op ontdekkingstocht moet om alle cultuur en andere kanten van het eiland te ontdekken, maar waarom zouden we? De Dominicaanse Republiek is namelijk de uitgelezen plek om het er eens lekker van te nemen. Geniet van de prachtige stranden, drink een drankje aan de poolbar in het zwembad, of onderga een heerlijke massage in een van de vele spa’s. Oh, en er moet natuurlijk wel gegolft worden, want dat is een ervaring die u voor altijd met u mee zult dragen.

Potbunkers

Vooral in de omgeving van La Romana en Punta Cana is het goed golfen. De eerste baan die wij spelen is La Cana, de baan die bij het resort hoort en dat is een prima opwarmer voor alles wat ons nog te wachten staat. La Cana is een ontwerp van P.B. Dye, de jongste telg uit de bekende familie van golfbaanarchitecten. De baan werd in 2000 geopend en was een van de eerste die de concurrentie aan moest gaan met – de door zijn vader ontworpen –
Teeth of the Dog. Wat veel van de banen op de Dominicaanse Republiek speciaal maakt is de ligging aan de ruige kust van de Carribische zee. Ook La Cana heeft een aantal van dat soort holes, daarover later meer. Wat verder kenmerkend is voor deze baan is het vele zogenaamde ´wasteland´, wat eigenlijk gewoon gigantische bunkers zijn. Rough kom je op deze baan dan ook nauwelijks tegen, als je de fairway mist lig je eigenlijk steevast in het zand. De baan wordt daar niet direct veel makkelijker door, maar je vindt op een uitzondering na wel altijd je bal terug en dat maakt het spelen prettig. Een van de leukste, maar ook raarste holes op de baan is de par-4 zevende. Een hole van 280 meter waarbij de fairway eerst rechtuit loopt, om daarna een hoek van bijna negentig graden naar de green te maken. Wat je dus kunt doen in plaats van rechtuit slaan – en wat zeer verleidelijk is – is direct voor de green gaan. Je moet dan een flinke drive over de palmbomen slaan, maar het is zeker niet onmogelijk. Om de keuze nog iets moeilijker te maken is het misschien wel zo netjes te vermelden dat er tussen de tee en de green niet minder dan 21 potbunkers en palmbomen liggen.
Ook hole twaalf is een aardige uitdaging. Deze par-3 van 117 meter toont enige gelijkenis met de zeventiende van TPC Sawgrass. Ook hier moet je vanaf de tee naar een eilandgreen slaan. Wees precies met je afstand, want er ligt wel wat zand om de green heen, maar veel ruimte om te missen is er niet. Hole zeventien en achttien liggen pal aan zee en vormen een waardige afsluiter van deze leuke baan. De achttiende is een par-5 van vijfhonderd meter die parallel loopt aan de zee, die voortdurend tegen het koraal beukt. Ook de wind speelt hier een belangrijke rol en je kunt maar beter hopen dat die van de zee af blaast, om je ronde niet in mineur te beeëindigen met een waterbal. Vanaf het terras van het clubhuis kijk je over de slothole en de zee heen en kun je heerlijk genieten van een welverdiende cockail.

Honden of stenen?

De bekendste baan van het hele Caribische gebied is Teeth of the Dog. Maar hoe komt de baan eigenlijk aan die opmerkelijke naam? Die uitleg is tweeledig. De officiële verklaring is dat toen de baan in 1971 werd aangelegd, dat voornamelijk met de hand werd gedaan. Een ploeg van driehonderd werklui ging de ruige grond aan de kust met de hand te lijf en hakte zich een weg door het keiharde Dominicaanse koraal om ruimte te maken voor zeven aan de zee grenzende holes. Tijdens de constructie spraken de werklui over ‘Dientes del Perro’, tanden van de hond. Ze doelden daarmee op het puntige rif waar ze dag in dag uit mee moesten werken. Die naam sloeg aan bij ontwerper Pete Dye en hij besloot zijn baan zo te noemen. De andere uitleg is dat de baan een hond is die je vroeg of laat een keer zal bijten, want gemeen is-ie.
De spectaculairste holes van de baan zijn vanzelfsprekend degene die aan de Carribische zee liggen, beginnend bij hole vijf. De signaturehole van de baan – die steevast in de top-50 van de beste banen in de wereld bivakkeert – is een par-3 van 141 meter. Dit is ook het eerste punt in de baan waarbij je te maken krijgt met het indrukwekkende koraal en azuurblauwe water. Als je niet al onder de indruk was, dan ben je het nu wel. Met zijn 141 meter is het geen uitzonderlijk lange par-3, maar met een speldenknop als green en de intimiderende zee is het een hele opgave om je zenuwen in bedwang te houden. De tweede par-3 van de baan, hole zeven, vertoont dezelfde kenmerken als hole vijf. De green op deze hole is wel wat groter, maar met 169 meter is hij ook een stuk langer. De grote bunker die om de green heen ligt, maakt het spelen van deze hole tot een precies werkje. Ook de andere vijf holes die langs het water liggen zijn een plaatje. Degenen die golf verzonnen hebben – waren wij dat niet? – moeten dit soort holes voor ogen hebben gehad. Dit is wat golf leuk maakt. Dat de achttiende van Teeth of the Dog niet aan het water ligt is jammer, maar het maakt deze fantastische baan er niet minder spectaculair om.

Verborgen parel

Minder bekend dan Teeth of the Dog is een van de andere banen van Pete Dye die bij het prachtige Casa de Campo-resort hoort. Dye Fore is een compleet andere baan dan de twee eerder besproken exemplaren. Hooggelegen bij het culturele Altos de Chavón, vind je hier geen holes die langs de kust lopen. Sterker nog, op de rivier de Chavón na - die honderd meter lager ligt - is er überhaupt geen water te bekennen op Dye Fore. Maar hemeltjelief, wat een geweldige golfbaan is dit zeg. Het uitzicht op Dye Fore is spectaculair; waar had je eerder de Caribische zee, een vallei van honderd meter diep, de replica van een zestiende-eeuws mediterraans dorp en bergen als achtergrond? Wanneer je al dit moois in je op hebt genomen is het tijd om te gaan spelen. Dye Fore is qua tees een typische resortbaan, iedere golfer komt er aan zijn trekken. Vanaf de zwarte (pro) tees is de baan een monsterlijke 6993 meter lang, maar vanaf de voorste tees slechts 4900 meter. Wij speelden de baan vanaf de gouden tees en ondanks de flinke lengte van 6389 meter, was dat best te doen. Bijna elke hole heeft als compensatie namelijk een gigantische fairway, vaak wel zestig meter breed. De eerste negen holes van de baan spelen geleidelijk aan naar de lager gelegen haven van het Casa de Campo-resort. Vooral de 418 meter lange par-4 vijfde heeft vanaf de green een mooi uitzicht op de desbetreffende haven. Kijk op deze – en alle andere –hole goed naar de vorm van de fairway. Deze loopt verradelijk naar links, richting de afgrond. Zorg dus altijd dat je de drive ruim op rechts opzet, aangezien je vanaf daar immers ook de beste positie hebt om naar de green te gaan.
Vanaf de tweede negen wordt de baan echt interessant, als vijf van de holes vlak langs de honderd meter diepe kliffen lopen. Een van de moeilijkste holes van de baan is de par-3 vijftiende. Niet alleen leidt het uitzicht hier enorm af, er is ook nog eens tweehonderd meter afgrond te overbruggen voor je op de green ligt. Wanneer de wind dan ook nog eens in je gezicht blaast, voel je je toch wel heel nederig als je de driver uit de tas moet halen. Ook het slotstuk van Dye Fore mag er zijn. Een fikse par-5 van 522 meter tot besluit van je ronde geeft je een goede reden om nog eens een keer flink uit te halen. Dat kan ook goed, want vanaf de tee loopt de fairway in een enorme kuil. Raak je de bal goed, dan zal de zwaartekracht zijn werk doen en kun je gigantische afstanden slaan. Het enige nadeel is dat je daarna weer net zo hard omhoog moet, de green ligt namelijk op gelijke hoogte met de tee en dat betekent dat je tweede – en misschien zelfs je derde – slag blind is.
Wanneer wij na afloop van onze ronde met een, letterlijk, ijskoud President-biertje in onze hand napraten over onze ronde, horen we dat er nog eens negen holes in aanbouw zijn, die de Dye Fore Lakes zullen gaan heten. Inmiddels zijn ook deze holes opgeleverd en zijn de eerste reacties overweldigend. Een mooie reden om snel weer terug te gaan naar de Dominicaanse Republiek.

Meer lezen?

Tijdens ons verblijf in de Dominicaanse Republiek speelden wij ook nog de spectaculaire Roco Ki, een door Nick Faldo ontworpen baan. Benieuwd of het daar ook zo mooi was? Ga dan naar www.golf.nl/reis en zoek op Dominicaanse Republiek.