Marrakech: dé golfstad van Marokko

Tekst Ruben van der Zaag Foto’s Maarten Eekelaar

Toen koning Hassan II het in Marokko voor het zeggen had, floreerde golf in het Noord-Afrikaanse land. De koning was een kien golfer en was nauw betrokken bij de aanleg van verschillende banen door het hele land. Na zijn overlijden in 1999 steeg het aantal nieuwe banen wat minder snel, omdat zijn zoon – en troonopvolger – Mohammed IV niet dezelfde passie voor de sport had als zijn vader. In Marrakech groeide de sport echter gestaag door en met zeven banen in en om de stad en nog meer in de planning, mag Marrakech zich met recht een golfbestemming noemen.

Al direct bij aankomst waan je je in een sprookje van duizend-en-een-nacht. De terminal van Menara International Airport is een prachtige combinatie tussen moderne en traditioneel Islamitische architectuur. Wanneer het zonlicht door het patroon van de gigantische ruitvormige constructie heen valt, geeft de schitterende schaduw een feeëriek effect dat elk uur weer anders is.

In de aankomsthal worden we ontvangen door de chique geklede chauffeur van Palmeraie Hotels & Resorts, waar we gedurende onze tijd in Marrakech zullen verblijven. Palmeraie is een begrip in Marrakech. Het terrein heeft een oppervlakte van 220 hectare en er zijn maar liefst vier verschillende hotels en flink wat villa’s. Wij verblijven – hoe kan het ook anders – in het Palmeraie Golf Palace, dat sinds 2006 vijf keer werd uitgeroepen tot beste golfresort van Afrika. Eenmaal binnen worden we ontvangen met – mierzoete – Marokkaanse thee. De kamers in het traditioneel ogende hotel zijn ruim en van alle gemakken voorzien.

Atlas

Nadat we ons hebben geïnstalleerd, is het al meteen tijd voor onze eerste ronde golf. De 27-holesbaan van Palmeraie Golf Club is aangelegd door Robert Trent Jones, zowel Sr. als Jr. De oude Trent Jones is verantwoordelijk voor de in 1993 geopende 18-holescourse en junior heeft er in 2009 nog eens negen holes bij mogen ontwerpen.

Het meest kenmerkend aan Palmeraie – en dat geldt voor bijna elke baan bij Marrakech – is het overweldigende uitzicht op het Atlasgebergte. De baan is niet uitgesproken moeilijk en met 5721 meter aan de korte kant. Toch is het lang niet eenvoudig scoren hier. Er staan namelijk flink wat palmbomen op de baan en die willen nog weleens in de weg staan. Ook het wasteland dat in groten getale langs de fairway terugkomt, eist met regelmaat een tussenslag.

Twee van de leukere holes op de oude baan – de Atlas-lus – zijn de veertiende en de vijftiende. Hole veertien is een par-4, waar de vijver langs de gehele linkerkant altijd in het spel is. Wanneer je op de green terugkijkt in de richting van de tee, geeft dat een verpletterend uitzicht op de Atlas. De volgende hole is een echte uitdaging. Niet omdat hij zo moeilijk is, maar omdat de waaghalzen weleens in een keer voor de green zouden kunnen gaan. De hole is 257 meter lang vanaf de gele tees en heeft een flinke dogleg. Wij hebben het zelf twee keer geprobeerd en vonden twee keer het water aan de rechterkant, maar het is zeker niet onmogelijk.

De nieuwe Tensift-lus op Palmeraie is de beste. Met ruim drieduizend meter heeft hij een fatsoenlijke lengte en er zitten geen slechte holes tussen. Op zeker vijf van de negen holes moet je bij de afslag of de approach naar de green rekening houden met het water en daarmee komt het hier veel meer in het spel dan op de oude holes. Ook de greens van deze negen zijn wat beter; er lijkt sowieso iets meer onderhoud aan de nieuwe lus gepleegd te worden. Het enige minpuntje dat we kunnen ontdekken is het ontbreken van afstandmarkeringen. Wanneer je alles op de gok moet doen, is golf toch wel een heel moeilijk spelletje.

Klasse

De volgende baan die we in Marrakech onder handen nemen is de door Jack Nicklaus ontworpen Samanah Golf Club. Deze baan ligt wat verder uit het centrum van de stad, maar het is nog steeds niet veel meer dan een half uur rijden van ons hotel. Samanah is zo’n 2,5 jaar geleden geopend en is een typisch high-end complex. Bij de flinke drivingrange staat een piramide met gloednieuwe Titleist ballen voor je klaar om vanaf het gras weg te slaan en elke keer dat je van club wisselt, maakt drivingrangebeheerder Hassan je andere club weer netjes schoon. Als onze ronde eenmaal onderweg is, blijkt dat niet alleen het serviceniveau hier hoog is, maar ook de kwaliteit van de baan. Alles is tot in de puntjes verzorgd en de klasse straalt er vanaf.

Het eerste waar je als Nederlander op een goede buitenlandse baan vaak aan moet wennen, is de snelheid van de greens. Dat is op Samanah zeker niet anders, want hemeltjelief, wat zijn ze rap. Fotograaf Maarten en ik weten er in ieder geval een hele ronde lang maar moeilijk vat op te krijgen. In het ontwerp van de holes is goed de hand van de architect te zien. Nicklaus heeft holes aangelegd die misschien niet heel veel van elkaar verschillen, maar wel stuk voor stuk goed zijn. Tactisch geplaatste bunkers, snelle, ondulerende greens en grote stukken wastearea, die het je lastig maken, maar waarvandaan je wel bijna altijd een slag hebt. Na zeventien holes, die bijna zes kilometer beslaan, is de achttiende hole een pittige afsluiter. Water is er maar weinig in de baan, maar de achttiende wordt aan de linkerkant geflankeerd door een enorme vijver, die ook op hole tien in het spel is. Met zijn 385 meter is het de op een na langste par-4 van de course en dus is een goede afslag vereist om met twee voor de goed bewaakte green te gaan.

Djemaa el Fna

Tijd om Marrakech zelf te ontdekken. De stad bestaat eigenlijk uit twee delen, de nieuwe, en de oude stad. Vooral de oude stad, de medina, is een bezoek meer dan waard. De grootste trekpleister in de medina is Djemaa el Fna, het grote centrale plein in Marrakech dat sinds 2001 op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Wij laten ons dan ook daar in de buurt afzetten en nog voordat we de auto zijn uitgestapt, worden we aangesproken door een oudere man in een wit gewaad: hij zal ons de stad wel laten zien. Als we hem vriendelijk vertellen dat we geen gids nodig hebben en dat we zelf wel rondkijken, neemt hij daar geen genoegen mee. ‘Ik werk voor de overheid en laat u graag mijn stad zien, ik word door haar betaald, dus het kost u niets.’ Hollands als we zijn, spreekt de ‘gratis’ rondleiding ons natuurlijk wel aan. Onze gids Moulay Ahmed neemt ons als eerste mee naar Djemaa el Fna en eerlijk gezegd valt dat ons toch wat tegen. Natuurlijk bruist het en heerst er een leuke sfeer, maar eigenlijk is het niets meer dan een toeristenfuik waar iedereen zijn geld probeert te verdienen door een kunstje te doen. Gelukkig is onze gids er zelf ook niet kapot van en neemt hij ons snel mee naar de soek, de grootste ‘openlucht’ markt van Marokko. Het is fijn om iemand bij ons te hebben die de weg weet, want zelfs met een kaart kun je moeiteloos verdwalen in de wirwar van straatjes en mensen. Vergeleken met de rest van de medina gaat het er hier relatief rustig aan toe. Dat neemt niet weg dat ook hier de Afrikaanse handelswijze wordt gebezigd en je dus veel ‘come, come, yes come, I’ll make good price’  hoort. Als je je daar niet te veel aan stoort en het niet vervelend vindt om op alles af te dingen, is de soek een leuke plek waar je prima een paar uur door kunt brengen.

Nadat onze gids ons nog minstens anderhalf uur mee op sleeptouw neemt, komt er een eind aan de rondleiding. Hij vertelt dat mensen hem normaal een fooi geven ´soms 1000 en soms 500 dirham per persoon´, maar omdat wij journalisten zijn mogen we het zelf weten. We geven de man een fooi die ons toepasselijk lijkt en bedanken hem voor de moeite. Omdat tijdens ons bezoek de Africa Cup (voetbal) wordt gespeeld en Marokko het die avond tegen Gabon moet opnemen, lijkt het ons leuk om dat op een gezellige plek te kijken, het liefst met een lekker Casablanca biertje erbij. Dat blijkt nog lastig, want bijna nergens in de medina wordt alcohol geschonken. Na een half uur rond dwalen, lopen we prompt onze gids weer tegen het lijf en vragen hem of hij misschien iets weet. Toevallig zit er in de straat waar we lopen een restaurant dat alcohol verkoopt én waar voetbal te zien is, ‘als enige hier in de buurt’, verzekert hij ons. In een gezellige drukte met fanatieke Marokkanen en een heerlijk koud biertje, moeten we helaas toezien hoe Marokko met 3-2 verliest en is uitgeschakeld in de Africa Cup. De stemming is bedompt, wij treuren met onze nieuwe vrienden mee en gaan terug naar het hotel waar we onszelf zachtjes in slaap huilen.

Schep

Als we de volgende ochtend het voetbalverlies verwerkt hebben, maken we ons op voor waarvoor we hier gekomen zijn: golfen. We spelen Amelkis Golf Club, die in een driehoek ligt met twee andere banen, Royal Marrakech en Al Maaden. De entree bij Amelkis is imposant. Twee grote torens met de naam van de club erop heten je welkom en de bewakers lachen vriendelijk. Amelkis is in 1995 aangelegd en ontworpen door de protegé van Robert Trent Jones sr., Cabell B. Robinson. Ameklis heeft in vergelijking met de twee voorgaande banen veel ondulerende fairways en greens. De tweede hole blijkt meteen al een flinke test, wat hoewel de par-5 relatief rechttoe rechtaan is, maakt de lengte, 470 meter, en de goed bebunkerde, hoger liggende green, die vanaf de fairway niet te zien is, het tot een beest van een hole. Over de aanwezigheid van bunkers op deze baan is sowieso niet te klagen. Of misschien juist wel, het zijn er namelijk nog al wat en een schep zou geen overbodige vijftiende club zijn in de tas. Hoewel het onderhoud iets minder is dan het tot in de puntjes verzorgde Samanah, maakt de variatie van holes Amelkis tot een uitstekende golfbaan.

De mooiste hole van de baan is onze vijftiende, de par-5 zesde hole van de rode lus. Vanaf de tee gaat de hole twee kanten op, maar wil je zeker links van de bunker en de palmbomen liggen om een goede positie te hebben voor je tweede slag. Alleen een waaghals of een serieus goede golfer zal met zijn tweede slag voor de green durven gaan. De volledige linkerkant van de hole is namelijk afgeschermd door een enorme waterpartij, die er voor zorgt dat een rechte slag naar de green bijna onmogelijk wordt. Alsof dat nog niet genoeg is loopt er vanaf ongeveer tweehonderd meter een bunker naast het water, die helemaal doorloopt tot om de green heen. Mijn advies: niet de held uithangen en gewoon opleggen.

Bezochte banen
Palmeraie Golf Club
Holes: 27, par: 72, lengte: 5721 meter

Samanah Golf Club
Holes: 18, par 72, lengte: 6092 meter

Amelkis Golf Club
Holes: 27, par: 72, lengte: 5774 meter

Royal Golf de Marrakech
Holes: 27, par: 72, lengte: 5310 meter