Hanniballistisch Golf in Tunis

Tekst Jan Heemskerk Fotografie William Wollring

Als je een heel erg beroemd hotel bent en je wilt daar ter verhoging van de onlosmakelijk verbonden feestvreugde ook een heel erg beroemde golfcourse aan koppelen en je neemt dan de heel erg beroemde Amerikaanse golfbaanarchitect Robert Trent Jones jr. in de hand om de klus te klaren, dan doe je het niet slecht.
De golfcourse ligt bij Tunis. Hij heet The Residence. Het hotel heet The Residence Tunis, lid van de zogenaamde Leading Hotels of the World.
Misschien ging het gesprek tussen Jones en de Tunesische cliënten zo:
‘Goedemiddag heren, wat kan ik voor u doen?’
‘Een mooie linksbaan maken, meneer Trent Jones.’
‘Zeg maar Bob, hoor. Geen probleem. Moet-ie moeilijk zijn?’
‘Niet al te moeilijk, Bob, we dachten aan wat brede fairways.’
‘Zoiets als het voetbalveld van Espérance Tunis?’
‘Ja, maar dan in de lengterichting.’
‘Dat kan. En dan verder mijn bekende grote, blanke vingerplantachtige bunkers en niet te kort water en genoeg ruimte om er wat paleizen naast te bouwen?’
‘Alstublieft.’
Het ging waarschijnlijk anders, dat gesprek, dat begrijpt u wel, maar het had gekund. De fairways van The Residence zijn zo breed, dat je er echt je best voor moet doen om je bal erbuiten te laten landen (of je moet niet kunnen golfen, dan lukt het ook) De gigabunkers zijn een lust voor het oog en er zijn vele waterpartijen, natuurlijk of kunstmatig aangelegd, die de nonchalante golfer af en toe even aan zijn qui-vive herinneren, dat je daar dus op moet zijn. Zie het zo, als je enige kennis van Tunesië was dat er een paar duizend jaar geleden ene Hannibal leefde, dan ken je na achttien holes voortaan ook zijn verwant Waterbal.

Moeras

Het is dus gelukt, met Trent Jones. Iedereen is blij. De mensen van het hotel omdat ze hun verwende gasten nog meer verwennerij kunnen aanbieden, de toerismebonzen omdat ze in de aan golfbanen niet zo rijke regio een schitterende toeristische trekker erbij hebben, de lokale bevolking omdat er weer een heleboel werkgelegenheid geschapen is, de golfende gasten omdat caddiemaster Maikel wil dat zij zich een echte ster voelen en dientengevolge hen en hun stokken en hun schoenen en hun karretjes van begin tot einde van hun verblijf vertroetelt, de 86 leden omdat ze lid zijn.
‘87 Leden’, zei manager Nidhal ben Guebila corrigerend tijdens een informatief theekwartiertje op een van de terrassen van het overdonderende clubhuis. ‘Er heeft zich vanochtend een nieuw lid gemeld.’
Hij zei: ‘The Residence is een 18-holes linkscourse van 6400 meter, met veel water. De ontwerper is Robert Trent Jones de tweede, die wij hebben gekozen omdat hij een hele goede naam als ontwerper heeft en als je een topbestemming wilt worden, dan moet je met topmensen werken. Zo is het. Samen met het hotel hebben we 130 hectare en daarvan is 60 hectare voor de baan. Het clubhuis is 4.000 vierkante meter en daar doen we heel veel evenementen. Het grootste meer krijgt gerecycled water van de stad Tunis. We hebben vier artificiële meren en tien natuurlijke, die bekend staan om de grote hoeveelheid trekvogels, die er elk jaar neerstrijken.’
Hij ging voort: ‘We hebben voor een linkscourse gekozen, omdat de grond hier niets anders toestaat. Het was moeras. We hebben een miljoen kubieke meter grond, compleet met stenen en ander ongerief, van dertig kilometer verderop gehaald, om ons terrein vorm te geven.. Dat duurde anderhalf jaar. Daar hebben we tien centimeter goede aarde op gestort. Dat is niet veel.’
Hij vervolgde: ‘We hebben 141 villa’s gebouwd, die allemaal zijn verkocht. Er zijn tien types, ontworpen door een beroemde Franse architect. De positie van de villa’s is bepaald in overleg met Trent Jones, om het fraaie aanzien van de course niet te schaden. Ja, we hebben de heer Trent Jones meer dan een miljoen dollar betaald. Hij is hier twee keer geweest. Bij de opening in 2008 is hij niet gekomen, omdat wij vonden dat het hele project landschappelijk gezien nog niet aan onze eisen voldeed, hoewel de baan zelf wel goed speelbaar was.’

Serenity

De manager is zelf golfer. Hij werkt al jaren bij het hotel en maakte een bewuste keuze om de ontwikkeling van de sector golf mee te maken. Hij verwacht er veel van, zei hij. Maar voorlopig zijn er nog slechts verwachtingen. De exploitatie van het pronkstuk van Trent Jones kost meer dan een miljoen ( in dollars) per jaar. Op de vraag hoe ze dat bij elkaar gaan verdienen, keek hij een tijdje peinzend naar de fraaie drivingrange, waar alle afslagplaatsen onbezet waren en alle fauteuils onder grote parasollen leegstonden. ‘We willen niet meer dan 120 leden’, zei hij. ‘Die betalen tot 5.000 dinar (ongeveer 2.500 euro) per jaar, zonder entreegeld. Gasten van het hotel moeten altijd kunnen spelen. Samen met het hotel moeten we de markt gaan ontwikkelen.’ Greenfeespelers zijn slechts zestig euro kwijt.
Zijn handicap is tien. Die ging hij diezelfde middag bij een wedstrijd op de baan van Carthago weer proberen waar te maken. Hij wees ons de weg naar hole een met de inspirerende opmerking, dat het baanrecord op -7 stond, neergezet door de Fransoos Benoit Teilleria, een niet onverdienstelijke pro van bijna veertig, die, als een van zijn laatste wapenfeiten, onlangs het Sloveens Open met een dertiende plaats afsloot. Onze eerste indruk was dat we deze Teilleria naar alle waarschijnlijkheid zijn record niet zouden afnemen, maar voor onszelf wel een persoonlijk recordje zouden kunnen maken.
Wat een fairways! Breed en prachtig groen, licht heuvelachtig. In de verte blonk een bunker in de zon. Een gevoel van haast onaardse kalmte beving ons. Geen wonder dat men de hole ook zo genoemd heeft, Serenity. Onze tweede indruk was dat de Tunesiërs, voor beginnende golfers, een aardig inzicht moeten hebben in gemoedsgesteldheden en eigenschappen die tot het basispakket moeten horen van de golfer.
Kalmte is er één van, en als je zo je eerste hole noemt, dan weet je waar het om gaat. Serenity is een hogere vorm van kalmte. Hole twee, een korte par-3 met grote vijver, hebben ze meteen maar Humility gedoopt, wederom een getuigenis van inzicht, want als je bij het eerste vijvertje de bal al in het water slaat word je terstond nederig. Hole drie heet Tenacity,  vasthoudendheid en ja, je moet wel een koppige natuur hebben, als je die par-5 van 546 meter, langs een enorme plas water, met zeven bunkers als een familie van Sneeuwwitjes dwergen halverwege en zes andere rond de green, met harde tegenwind wil bestrijden. Hole vier vraagt Courage, de moed van een waanzinnige, om  een achter de kromming van water gelegen green te bespelen, en nummertje vijf draagt de naam Wisdom. Wat is wijsheid op die par-3, vraagt de speler zich vooraf af en na de foute slag weet hij ineens wel wat wijsheid wás. ‘Te weten dat hij dom is’, zei de Duitse schrijver Friedrich Hebbel (1816-1863), bij ons weten geen golfer, ‘is de hoogste wijsheid van de domme.’
Zo ging het voort langs de golftrots van Tunis, langs de holes Meedogenloosheid  en Volharding, Harmonie en Geduld, Concentratie en Bescheidenheid, Stoutmoedigheid en Intuïtie. De villa’s zijn mooi, zij het wat hoekig van stijl. Soms – heeft Jones even niet goed opgelet? – ligt een zwembadje wel erg dicht langs het golfpad, maar meestal is er een respectvolle afstand tussen een en ander. Bouwvakkers waren er nog bezig, elkaar beschreeuwend met barse chch-klanken, die we, misschien maar goed ook, niet konden verstaan. In de dorre tuintjes, waar hoopvol de plantjes Volharding, Geduld en Doorzettingsvermogen zijn geplant, stonden in bruine overalls geklede tuinlieden /greenkeepers vol overgave op hun schoffels te leunen. We kwamen één werkende greenkeeper tegen. Hij bood ons geen balletjes te koop aan, een verrassend feit, waarvoor de enige verklaring leek, dat de baan, met alle tuintjes ernaast, zo open is, dat iedere golfer, die zijn bal buiten de baan slaat, op zich al een prestatie, hem gemakkelijk moet kunnen vinden.
Halverwege de course raken de villa’s op en wordt het terrein wat ruwer, met zicht op grote zoutvlaktes, meren en moerassige stukken. De licht heuvelachtige baan wordt er moeilijker, holes blijven breed, maar de hindernissen bemoeien zich meer met het spel; water en bunkers nemen je als het ware in de klassieke dubbele tangbeweging, waarmee Hannibal ooit de Romeinen dodelijk omklemde.
De laatste hole heet Succes.
Je bent blij als je dat haalt. 
    
Praktisch

The Residence ligt op twintig kilometer van Tunis. De baan ligt tussen de Mediteranean en een groot zoutmeer en is tamelijk vlak met een sterk linkskarakter, 6400 meter lang, met vijf par-5 en vijf par-3 holes. Het baanonderhoud is uitbesteed aan een Franse specialist.
Vanzelfsprekend is het geheel fraai aangelegd, met zorgvuldig geplaatste bunkers en veel water. Heerlijk om te spelen. De ontvangst en verzorging zijn voorbeeldig, de faciliteiten zijn super.
De golfcourse hoort bij het gelijknamige hotel, dat behoort tot de Leading Hotels of the World. Het is zeer fraai en gaat er prat op de beste service te geven van de hele Carthaagse kust. Onnodig te zeggen, dat men er aan alle kanten verwend wordt en in de wijde omgeving talloze bezienswaardigheden kan bezoeken. Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door Golf Time Travel.

Zie www.theresidence.com en golf-tunis@the residence.com