De grootste golfclub ter wereld Mission Hills

Tekst Hans Ruggenberg

Het lijkt een chaos, maar alles is strak georganiseerd. Een Chinees naast ons probeert met forse stemverheffing duidelijk te maken dat hij het niet eens is met de gang van zaken. De buggy die vervolgens met zijn spullen en twee caddies komt aanrijden, brengt hem tot bedaren. In de boekjes die we van de receptie hebben meegekregen, staat vermeld wat we nodig hebben. Buggy’s, caddies en clubs staan klaar om ons naar een van de tien banen te rijden. Golfen op Mission Hills Hainan Island betekent dat je alleen nog maar je bal hoeft te slaan. En verder vooral genieten.
Het belooft een fantastische dag te worden op baan vijf, Lava Fields, die zijn naam eer aan doet. Hainan is een vulkanisch eiland en dat vindt je overal op de door Schmit-Curley Design ontworpen baan terug. Lavastenen decoreren de perfect geprepareerde course, maar zijn tegelijkertijd een valstrik. Je bal is geheid zoek als je die in aanraking laat komen met de puntige rotsen.
Met de vader van Joost Luiten (Nico) de vader van Robert-Jan Derksen (Jan) en de vriendin van Joost (Lyan) begeef ik me naar de eerste hole. Een prachtige par-5, waar meteen ook duidelijk wordt dat de baan niet alleen door veel rotsen, maar ook door grote zandpartijen getypeerd wordt.
Voor je de kans hebt om de driver uit je tas te pakken, staat je caddie al klaar met de stok. ‘Keep right. There’, zo wijst ze met haar vinger. Iedereen heeft zijn eigen caddie, wat de ronde een extra dimensie geeft. Nadat je hebt afgeslagen, pakt ze keurig de driver weer van je af om die in je tas te stoppen. Het zijn overigens allemaal meisjes, die slecht Engels spreken. Maar dat drukt de pret niet. Zeker niet als Nico Luiten in de buurt is. Hij probeert immers ‘gewoon’ een gesprek aan te gaan met zijn persoonlijke caddie.

Je wordt geacht zelf de buggy te besturen. Maar je hoeft je geen zorgen te maken dat je de verkeerde kant op rijdt, want bij elke splitsing wordt door de meiden in koor geroepen ‘right’ of ‘left’. En aangekomen bij de tee van de volgende hole of de plaats waar je je bal hebt geslagen, klinkt er uit de keeltjes ‘stop’. Als je naar je bal toeloopt, volgt je caddie je met verschillende clubs in haar armen geklemd. Ze berekent keurig de afstand, die je nog te gaan hebt. ‘140 meter’, zegt ze en duwt een ijzer-7 in mijn handen. Hou er wel rekening mee dat je verder slaat, vanwege de mindere luchtweerstand dan in Nederland. Maar de meeste caddies hebben na een paar holes wel door wat je afstanden zijn. Al heb je je bedenkingen –
ikzelf ben ook eigenwijs – luister naar je caddie. Ze heeft het vaak bij het rechte eind. Op de green is het niet anders. Ze markeert je bal en legt die weer terug, precies opgelijnd zoals de green naar de hole loopt.

Hoewel Jan Derksen en ik de partij met één hole verschil verliezen van de ‘familie’ Luiten, was het een unieke ervaring. Je merkt ook dat de meiden, die op het complex een caddieschool volgen, er veel plezier in hebben. Aan het einde van je ronde word je geacht het caddiekaartje (gelinkt aan jouw caddie) in een bak te gooien. Je hebt vier keuzes. Slecht, voldoende, goed of heel goed. Als je haar kwalificeert met een van de laatste twee, krijg je als afsluiter nog een onvergetelijke lach toegeworpen. Zeker als je nog een mooie tip (honderd renminbi oftewel circa twaalf euro) achterlaat.

Kroonjuweel
Het immense complex, waar de tien 18-holesbanen deel van uitmaken, bedraagt maar liefst twintig vierkante kilometer. Vanuit het clubhuis ben je zeker een half uur nog met een shuttlebus onderweg voordat je bij de gereserveerde baan komt.

‘Het kroonjuweel’ van Mission Hills is The Blackstone-course. Daar werd vorig jaar november ook het WK Golf voor landenteams gespeeld. Gary Woodland en Matt Kuchar wonnen voor de Verenigde Staten. Joost Luiten eindigde met Robert-Jan Derksen op een knappe vijfde plaats. Deze 18-holesbaan wordt eveneens gekenmerkt door lavarotsen. De eerste holes heb je afwisselend te maken met bomen en groene vergezichten. De lange baan (ongeveer 7000 meter voor de profs) kent aan het einde veel uidagingen. Risico’s kunnen hard worden afgestraft, maar ook worden beloond met een eagle. De par-4 zestiende is daar een perfect voorbeeld van. Met je driver is het mogelijk om over het water heen te slaan en de green te halen. Bijna alle profs hebben voldoende carry om het water te overbruggen. De lage handicappers ook, maar die moeten toch oppassen. En aan de linkerzijde van de green ligt er gevaar op de loer, met zware rough en een bunker. De fairway helemaal links is de veilige oplossing.

Als je het luxueuze hotel met alle faciliteiten bij elkaar optelt, is het zeker de moeite waard om het eiland een keer te bezoeken. De Mission Hills-groep wordt zelfs in het Guinness Book of Records betiteld als de grootste golfclub ter wereld. ‘We zijn erg trots op dit complex. En ook dat we twaalf jaar achter elkaar de WK Golf mogen organiseren is een hele eer. Zo kunnen we laten zien waar we staan als golfland. We werken samen met grootheden als Jack Nicklaus en Nick Faldo, wat ook een stimulans is voor onze jonge golfers’, zegt Mission Hills vicevoorzitter Tenniel Chu.
En naast het prachtige golfresort lonken in het zuiden van het eiland parelwitte stranden en een azuurblauwe zee. Zo spreekt men in China over het Hawaï van het oosten. ‘Ter vergelijking: Aan het einde van dit jaar zullen er 30 miljoen toeristen dit eiland bezocht hebben. En een volwassen toeristenmarkt als Hawaï krijgt er slechts 4,5 miljoen. Dat zegt toch voldoende’, weet Chu. Overigens is het zuidelijke Sanya, zoals het strandgebied wordt genoemd, nog wel op 300 kilometer afstand van de hoofdstad Haikou waar het golfcomplex ligt.

Waar in China, zoals wel vaker gebeurt, alles mooier gemaakt wordt dan het in werkelijkheid is, zijn er toch kritische noten. Je zit niet zomaar op Hainan Island. Vanuit Amsterdam moet je altijd overstappen, via Shanghai of Peking, waardoor je zo’n achttien uur onderweg bent. En het weer verandert met de dag. Zoals in heel het gebied is er een hoge vochtigheidsgraad en ligt er altijd bewolking en onweer op de loer. Verder is de gebrekkige kennis van de Engelse taal op heel het eiland hinderlijk. Zelfs in het hotel is het moeilijk communiceren. Een tip is de Teleac-app Chinese taal te downloaden, daar kom je in ieder geval in taxi’s en in restaurants een eind mee.
Het zal daarom nog wel even duren voordat de Europeanen het ‘golfeiland’ vinden. ‘Tot nu toe verkopen we ongeveer 1000 rondes per dag in Haikou. Bij onze twaalf banen in Shenzhen en Dongguan zijn dat er circa 2500. Maar dat komt ook omdat we in Haikou geen leden hebben”, zegt Tenniel. ‘Het leeuwendeel bestaat uit Chinezen. Er komen steeds meer Europeanen en ook golfers uit andere delen van de wereld, vooral Australië. Maar ik verwacht de komende jaren zeker een groei aan Europese bezoekers. Die staan bekend als wereldreizigers. Zolang je over de juiste faciliteiten, atmosfeer en voorzieningen beschikt, komen de golfers uit alle delen van de wereld vanzelf.’
En waar wij Europeanen net zoals de Amerikanen denken dat golf ‘alleen’ op onze continenten op grote schaal wordt beoefend, laat Tenniel tot slot terloops weten: ‘China is de grootste groeimarkt op golfgebied. In 2020 zullen hier meer dan 20 miljoen actieve golfers zijn.’