Avontuurlijk golf rond Antwerpen

Winge zorgt voor genoeg avontuur, bijvoorbeeld rond de green van zeventien | Winge G&CC

In het najaar liggen de groene fairways van Houthalen prachtig ingebed tussen de paarse heide. | Luc Daelemans

De 'vloeibare' drivingrange van Winge, met op de achtergrond het chateau-clubhuis | Winge G&CC

In het najaar liggen altijd nog wel wat aangename dagen in het verschiet.

tekst Jan Heemskerk fotografie Meinard Carper

Van tijd tot tijd moet ik denken aan die verschrikkelijk grappige, helaas sinds 1977 wijlen Joods-Amerikaanse komiek Groucho Marx die van een beroemde golfclub lid wilde worden, maar telkens werd afgewezen. Op een gegeven moment ontving hij dan toch de uitnodiging om zijn naam op de ledenlijst te zetten en toen haalde hij op buitengewoon bevredigende manier uit met het antwoord: ‘U denkt toch niet dat ik lid wil worden van een club waar ze mensen als mij toelaten?’
Mijn Grouchomoment kwam deze keer op Rinkven bij Antwerpen, waar ze in de strokesaver melden dat er eind jaren ’70 bij een groep vrienden ( Jo Wegloop, Léon Krochmal en Benoit Frajermauer) de gedachte groeide om een golfclub op te richten die toegankelijk zou zijn voor iedereen, zonder discriminatie van nationaliteit, herkomst, ras of godsdienst. Dat zie je niet vaak in die caddieboekjes staan. De achtergrond is, zei Mike Davis, functionaris van belang op Rinkven, dat het Joodse mensen waren, voor wie het moeilijk was lid te worden van een bestaande club in het Antwerpse.
Het was verleidelijk om me de als een mitrailleur pratende, altijd dikke sigaren rokende Marx op de lokkende weide van Golf & Country Club Rinkven voor te stellen, maar mijn medespeler was Jacques van Gils, van beroep modekoning, niet zo grappig als Groucho Marx, maar wel een man van verrassende invallen. Op hole twaalf van Rinkven kwam hij onverwachts uit de hoek met de vraag: ‘Weet jij hoeveel inwoners ze in Xinxiang hebben?’ Ik keek hem uit het veld geslagen aan. Ik had nog nooit van Xinxiang gehoord. ‘Een stad in China’, zei Jacques, ‘waar ik regelmatig kom. Drieëndertig miljoen.’
In theorie zouden die 33.000.000 allemaal lid van Rinkven kunnen worden, maar de statuten staan slechts een maximum van 1500 leden toe. En het bestuur let er wel op dat er een gezonde mix is tussen Belgen en buitenlanders. Veel Nederlanders zijn er lid, zoals Van Gils. Hij zei: ‘Ik weet eigenlijk niet of er een quotum voor Nederlanders bestaat, maar al hebben die maar vijftien procent, ze hebben toch vaak de grootste bek.’
Wij greenfeespelers zijn in ieder geval hartelijk welkom op de charmante, met rododendrons bespikkelde parkbaan, die in 1981 werd gesticht en in enkele fases werd uitgebouwd tot de twee achttien holes van nu, de old course en de championshipcourse, ontworpen door baron Paul Rolin. Het verschil in leeftijd tussen de holes is te zien. De laatst aangelegde holes (op de championshipcourse, de tweede negen, uit 2004) zijn speelser en avontuurlijker dan de traditionelere oudere banen. Ze hebben meer water in het spel, gevarieerder aangelegde bunkers, sierlijker doglegs. Het onderhoud van de baan is voorbeeldig. ‘Als je ook ziet wat een leger greenkeepers hier rondrijdt’, zei Van Gils.

Watervrees

In een door Mercedes uitgegeven Belgisch golfboek staat dat wie zich ongemakkelijk voelt bij waterhindernissen een probleem heeft als hij op Millennium Golf gaat spelen. Nou, dat klopt. De course, bij Paal-Beringen, heeft geweldig veel water. Vanaf het terras van het clubhuis is er een niets aan de verbeelding overlatend uitzicht over een uitlopertje van de Paalse Plas waar drie holes direct mee te maken hebben. Elders kabbelen de golfjes tegen andere fairways aan. Al dat water zorgt voor verrukkelijke beelden en vraagt moedige beslissingen.
De architect is Bruno Steensels, die bij Millennium (in 2000 geopend) liet zien hoe mooi water/zandcombinaties kunnen zijn. Men noemt deze baan wel de Belgian Inland Links en dat is niet zo’n gekke bijnaam. Millennium is een terechte favoriet van vele Nederlandse golftoeristen. Maar inderdaad, je moet geen watervrees hebben. Soms moet je eroverheen, soms is het een hole lang de dreigende buurman. En als het water even wijkt zijn er bunkers en bomen, die je voor problemen stellen. Een geweldige baan.
Overigens is er in het fraaie restaurant Penja gegarandeerd voldoende troost te vinden als de ronde golf op Millennium niet helemaal het sportieve succes bracht dat je hoopte. Het is een moeilijke baan. Ter illustratie: van onze twaalf mannen kwam er één boven de 30 stablefordpunten.
Pleisterplaats in ons Antwerpse rondje was Diest, een plaatsje, dat al sinds de dertiende eeuw stadsrechten heeft, met een pleintje in het centrum waar het bier lustig vloeit. We maakten, als keurig Nederlands golfgezelschap, weinig mee. Alleen liet M. zijn zojuist gewonnen ballen (dagprijs op Rinkven) liggen in de homobar waar hij zonder welke erotische bijbedoeling dan ook terecht was gekomen en gingen B., M. en H. tegen lokaal advies in naar een bar waar volgens zeggen vaak gevochten werd. Ze troffen er slechts twee bakkeleiende klanten aan en liepen teleurgesteld achter de kerk langs naar hun hotel voor een welverdiende nachtrust.
Ook niet ver van Diest, in de riching van Leuven, ligt de Winge Golf & Country Club, waar men meestal foto’s van ziet, die van achter de vloeibare drivingrange van het zeventiende-eeuwse clubhuis-kasteeltje zijn genomen. Een leuk, romantisch plaatje, charmant als de ontvangst in het kantoortje.
Het ligt een beetje aan het weer, maar als het een tijdje droog is geweest zijn de woorden charmant en romantisch niet de eerste die in je opkomen als je de baan speelt. Hole twee en drie leiden dan slechts tot geween en geknars der tanden, omdat de fairways zo steil aflopen en zo hard zijn, dat elke niet absoluut perfect geslagen bal zonder enige rem de rotzooi in rent. Oneerlijk! Waarom niet aan de lage kant een hellinkje gebouwd, zou je willen weten.
Hole zeventien loopt steil omlaag in lengterichting en ook hier geeft landing op de fairway geen enkele garantie dat je je balletje terugvindt. Van de driehonderd meter van tee tot green wordt makkelijk de helft stuiterend en ketsend afgelegd. De green zelf ligt aan het meer en er vlak voor vangt een modderstroompje de uitgekaatste ballen op. Gelukkig zijn er ook veel holes, die wel enigszins horizontaal mochten worden aangelegd en dan zijn ze ook behoorlijk pittig.
Winge zorgt wel voor wat avontuur, dat begrijp je goed. De meeste holes liggen in het bos. Bunkers en waterhindernissen spelen een flinke rol. De greens zijn snel. Om kort te gaan, je moet je dag hebben om op Winge goed te scoren. Toch moet ik eerlijk zeggen dat er mensen in ons groepje waren die Winge prachtig vonden.
Een geweldige favoriet voor Nederlanders, die een mooie Belgische baan willen spelen is sinds jaar en dag de Limburgse Golf & Country Club, beter bekend als Houthalen, naar het plaatsje waar de club is gevestigd. De golfcourse (ontworpen door de Engelsman Fred Hawtree) wordt al bespeeld sinds 1972 en had in 2007/2008 de eer tot nummer één van België te worden gekozen. Geen wonder, want Hawtree had aan de andere kant van de Noordzee al vele fabelachtige banen getekend.

Paarse heide

Het zijn prachtige holes, met schitterende bunkers en dito greens en zo rond augustus/ september liggen de groene velden geheel ingebed in paarse heide. Je moet wel een potje kunnen golfen, want ruim zijn de fairways niet. Koning Leopold III schijnt ooit gezegd te hebben, dat hij pas terug zou komen als de fairways twintig meter zouden zijn verbreed. Aldus meldt de clubsite www.lgcc.be . Jammer, dat de schrijver dattes niet meldt wanneer zijne majesteit dat zei en de lezers ook in het ongewisse laat omtrent de golfkwaliteiten van de monarch. Leopold Philippe Charles Albert Meinard Hubertus Marie Miguel van België
(1901-1983) was vanaf 1936 koning en moest in 1951 wegens Tweede Wereldoorlog problemen aftreden. Gaf hij al zijn vrije tijd aan het edele golfspel? Kon hij er wat van? Hij was dus minimaal 71 jaar, toen hij kwam spelen, als hij tenminste alle achttien holes heeft genoten. Clubmanager Jan Hendrikx: ‘Misschien heeft hij gespeeld toen we nog maar negen holes hadden, eind jaren zestig.’ Hendrikx weet er het fijne niet van, maar belooft het uit te zoeken. Enkele dagen later belt hij terug. De koning heeft tweemaal op Houthalen gespeeld, ergens tussen 1968 en 1975, misschien zelfs driemaal. De laatste keer moet hij ernstig last gehad hebben van de smalle fairways. Hendrikx: ‘De baan was toen niet zo mooi als nu. In die tijd hadden we nog geen beregening en besproeiing. In de zomer sprong de bal alle kanten op. Nee, de fairways zijn niet verbreed. Ik heb nog wel een mooie anekdote voor u. De koning was dol op suikerwafels en daar moesten we dus altijd voor zorgen.’
Leuk om te weten, toch?