WK-tieners

Terwijl de komende week aan de andere kant van de oceaan alles in het teken van de Ryder Cup staat, vlieg ik precies de andere kant op. Naar Turkije. In Belek staat namelijk alles in het teken van het WK voor amateurs. 

Namens Nederland spelen Ileen Domela Nieuwenhuis (18), Anne van Dam (16) en Charlotte Puts (16) op het allerhoogste podium voor topamateurs. Alledrie de scholieren maken straks hun WK-debuut.

De NGF heeft besloten dat de nieuwe generatie aan de beurt is, zo veel mag duidelijk zijn. Ik heb er diverse geluiden over gehoord. De strekking van een daarvan ging een beetje als volgt: ‘als je niet om de prijzen meedoet, kun je net zo goed thuisblijven.’

Tsja. Ook ik denk eerlijk gezegd dat er voor topsporters niets aantrekkelijker is dan meedoen voor het goud, of desnoods zilver of brons, in plaats van meedoen om het meedoen. Bij de Olympische Spelen was dat ooit een slogan, maar dat gelooft niemand meer.

Aan de andere kant: voor topsporters-in-wording zit er niets anders op dan in zo’n eerste WK-ervaring de ogen goed de kost te geven en de eigen fouten te maken. De weg naar volwassenheid zit nu eenmaal vol hobbels, gaten en kuilen (als je eenmaal volwassen bent, blijken die er nog steeds te zitten, maar dat nu even terzijde), en voor een jonge topsporter is dat niet anders. Leren dus, in voor- en tegenspoed. Opkrabbelen als je bent gevallen, en weer doorgaan. Daar ben je 16 voor.

Nou wil ik er voor alle duidelijkheid niet vanuit gaan dat het niks gaat worden in Turkije. Ja, ‘we’ hebben een onervaren, jong team. Maar nee, ‘we’ zijn niet bij voorbaat kansloos. Ileen, Anne en Charlotte zijn niet voor niets uitgekozen door de NGF. Dit zijn golfsters die in elk geval in Nederland aan de top zitten, maar ook buiten de grenzen het een en ander hebben laten zien. Halve- en kwartfinales in grote Britse kampioenschappen, onlangs nog de titel in een Oostenrijks kampioenschap. De uren die zij in hun sport steken, eisen toewijding, motivatie, inzet en mentale volwassenheid – daarin zijn ze hun leeftijdsgenoten ver vooruit.

Wie dat trouwens ook is: Lydia Ko, het 15-jarige golffenomeen uit Nieuw-Zeeland. Ze won al proftoernooien in Nieuw-Zeeland, pakte de titel in het US Amateur Championship, won het Canadian Open op de LPGA Tour. Lydia Ko, het meisje met het lachende, ronde, bebrilde gezicht, die ook zeventiende werd in het laatste Brits Open, is er ook bij in Turkije.

Als alle verhoudingen kloppen, dan lijkt het me vrij voor de hand liggen dat zij in het individuele klassement het voortouw gaat nemen. Maar voor die felbegeerde Espirito Santo Trophy heb je ook je team nodig, in haar geval Mun Chin Keh en Emily Perry. Waar zij staan, geen idee, maar dat ze van hetzelfde kaliber zijn als Lydia Ko, lijkt me sterk. Als team ben je zo sterk als je zwakste schakel. En zo kan het zomaar gebeuren dat een onervaren, jong Oranje volgende week een heel verrassend debuut neerzet. Wie had in 2006 namelijk dat goud voorspeld? Nou dan.