Winterview - Taco Remkes

Weinigen zullen echt kunnen bevatten wat er door de Amsterdammer heen ging toen op de laatste dag van Qualifying School het besef doorbrak dat zijn score precies genoeg was om een kaart voor de Europese Tour te bemachtigen. Na het jubeljaar 2008 volgden moeilijke jaren die in Girona plots verwerden tot een herinnering. Na alle fases van Qualifying School succesvol te hebben doorlopen was hij een van de 37 spelers die zich op mag maken voor een jaar op de Europese Tour.

‘Ik denk dat het de derde of vierde nacht was nadat ik terug was in Nederland dat ik om een uur of drie ‘s nachts wakker werd en het me voor het eerst écht realiseerde. ‘Ik heb weer een tourkaart’. Echt. Ik kon wel dansen van geluk zo midden in de nacht. Kriebels in mijn buik. Zo mooi. Ik mag weer gaan doen wat ik het liefste doe.’

Dat Remkes zich op mag gaan voor een hernieuwde kennismaking met de Europese Tour mag zonder overdrijven een klein wonder worden genoemd. Niet alleen worstelde hij zich als een van de weinigen langs alle fases van Qualifying School, hij deed dat ook nog eens met nauwelijks wedstrijdritme in de benen na jaren die getekend werden door fysieke en mentale problemen.

‘Ik had eerlijk gezegd geen idee wat ik kon verwachten op School. Wat had ik nou gespeeld daarvoor? In de eerste helft van het jaar een paar wedstrijden op de Canadese Tour, het Nationaal Open en het KLM Open. Dat was het wel. Voor Canada was ik echt nog niet klaar om weer alleen op pad te zijn. Maar op het KLM Open had ik weer het gevoel dat dat was wat ik wilde doen. De ambiance, daar rondlopen. Weer Taco de golfer zijn in plaats van al die andere ellende. Die week was echt van enorm belang  en ik ben de organisatie dan ook ontzettend dankbaar voor de uitnodiging die ik kreeg. Het was echt een moment dat de knop omging. Het gaf me zo’n enorme boost.’

Het KLM Open – met overigens een gemiste cut – kwam op een goed moment voor Remkes die nauwelijks twee weken later al aan moest treden voor de eerste fase van Qualifying School. Het goede gevoel van het Dutch Open was er nog, al realiseerde Remkes zich dat hij daar geen enkele conclusie aan kon verbinden.

‘Wat had ik nou voor aanknopingspunten? Ik kon hele goede rondes afwisselen met hele slechte. Kon geweldig spelen en all over the place zijn van het ene op het andere moment. Echt, ik had geen enkel idee wat ik kon verwachten. Ik was denk ik ook vooral opgelucht toen ik door First Stage was gekomen. Daarna had ik zo’n twee maanden om me voor te bereiden op Second Stage.’

Die tweede fase werd doorstaan en ook Final Stage kende een succesvol verloop, al maakte Remkes het wel ontzettend spannend met twee rondes met wat hogere scores waardoor hij ook tot twee keer toe vol aan de bak moest om binnenboord te blijven. En tot twee keer toe slaagde hij daar in ook.

‘Ik kan zoveel goeds meenemen van Final Stage. Veel meer dan alleen die kaart. Dat ik met matig spel toch nog redelijke scores wist binnen te brengen bijvoorbeeld. Maar ook dat ik laag kon gaan op de momenten dat het echt moest. Door me vast te bijten. De green op te eten. Daar zag ik mijn oude ik weer terug. Dat betekende zoveel voor me. Dat gevoel was heel speciaal, dat had ik lang gemist. Heel erg emotioneel. Voor mezelf, maar ook voor de mensen om me heen die weten hoe de afgelopen jaren zijn geweest. Er zijn – niet alleen bij mij – heel wat traantjes gevloeid die dag.’

Na de lange weg van de afgelopen twee jaar – noem het met gevoel voor pathos gerust van de hemel naar de hel en weer terug – is een nieuw seizoen op de Europese Tour aanstaande. Het besef is er nog maar nauwelijks, maar de voorbereidingen zijn al in volle gang.

‘Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik nu moet doen. Ik heb een beetje getraind maar moet ook ontzettend veel regelen. Ik moet echt weer op nul beginnen, dat realiseer ik me heel erg goed, net als ik besef dat het geen makkelijk tijd is om sponsoring rond te krijgen. Het zal hard werken worden om dat voor elkaar te krijgen en ik heb bij wijze van spreken nauwelijks een idee waar ik moet beginnen, maar ik heb er ontzettend veel zin in.’

‘Ik ga zonder verwachtingen het jaar in. Dat kan toch ook bijna niet anders? Ga ik mijn kaart behouden? Geen idee. Ga ik ergens winnen? Geen idee. Maar dat doet er nu ook allemaal niet toe. Ik had nauwelijks verwacht  of durven dromen dat ik ooit weer op dit niveau zou mogen spelen. Nu mag ik weer doen wat ik het liefste doe. Dit is mijn passie. Als ik hier de komende jaren mijn geld mee kan verdienen ben ik gelukkig.’

Lees hier het winterview van 2010

Lees hier alle winterviews