Winterview - Maarten Lafeber

Een paar dagen na de geslaagde ontsnapping via Qualifying School is de opluchting nog altijd hoorbaar in de stem van de 37-jarige routinier. ‘Dit was echt het ergste wat ik in mijn hele leven heb moeten doen. De spanning op Qualifying School, en dan vooral die laatste holes was enorm. Daar kan je je geen voorstelling van maken. Je kan echt honderd keer beter om de koppositie spelen met de halve wereldtop in je nek – zoals in 2005 op Loch Lomond – dan dit te moeten doen. Hoewel het nog bijna misging aan het eind heb ik het gered. Daar gaat het om. Dat was de bedoeling.’

Natuurlijk stond Qualifying School niet op de kalender toen de eenmalig tourwinnaar begin 2011 het schema voor het seizoen invulde. Maar gaandeweg het jaar realiseerde hij zich meer en meer dat er dit jaar misschien geen ontsnapping mogelijk was waar hij de afgelopen jaren een aantal keer wel met de schrik vrijkwam.

‘Eigenlijk midden in de zomer kreeg ik dat gevoel voor het eerst. Ik speelde het US Open en ik had echt werkelijk geen flauw idee wat ik aan het doen was, geen idee ook waar de bal naar toe zou gaan. Stond ik zomaar ineens te shanken ook. Nou, echt, dat had ik nog nooit gedaan. In mijn hele leven niet. Ja, wel eens voor de lol om het gevoel te ervaren, maar nu gebeurde het me zomaar midden op de fairway. Dan weet je echt niet meer waar je het moet zoeken.’

En dat terwijl Lafeber toch al zo nadrukkelijk zoekende was, geeft hij toe.

‘Eigenlijk was dat niet een probleem van dit jaar alleen, speelde het al veel langer. De swing waar ik mee de baan in ging, was al lang mijn eigen swing niet meer en al vanaf het eerste toernooi voelde ik dat het moeite koste. Mijn spel was niet slechter dan in 2010, maar waar ik vorig jaar nog vaak de score kon redden door veel up and downs te maken, had ik daar dit jaar de energie niet meer voor leek het wel. Hoe het kwam dat het niet meer mijn eigen swing was? Ja, als het niet loopt ga je zoeken, alleen je vindt niet altijd. Ik heb aan dingen gewerkt die niet per se goed waren, werd te ontvankelijk voor wat allerlei mensen zeiden. Ergens in de zomer overwoog ik ook serieus om een maand vrij te nemen en alleen maar te gaan werken aan mijn swing – mijn swing – maar uiteindelijk koos ik ervoor gewoon door te spelen. Achteraf kan je zeggen dat dat niet de goede beslissing is geweest, althans als je naar de resultaten kijkt, maar ik kon niet uit mijn hoofd zetten dat ik door een maand te missen mijn kaart misschien zou verliezen op een paar duizend euro.’

Dus Lafeber speelde door. Maar liefst 32 keer verscheen hij ergens op de eerste tee. Veel te vaak, realiseert ook Lafeber zich.

‘Niet alleen is dat veel te intensief, zoveel wedstrijden spelen, ik ging ook steeds meer in mijn hoofd zitten. Ik nam allerlei gedachtes mee de baan in. Werd teveel een technische golfer. Als je van nature zo’n speler bent hoeft dat helemaal niet erg te zijn, maar ik ben zo’n speler niet dus het zat me eerder in de weg. Ik merkte op Qualifying School bij een aantal slagen dat ik weer op de weg terug ben. Die kwamen zo puur, zo automatisch en vanzelfsprekend van mijn blad. Dat is hoe ik wil en hoe ik kan spelen. In het seizoen was er geen tijd om er aan te werken – moest ik door, door, door – maar in de weken voor Qualifying School heb ik mezelf echt pijn gedaan op de range en dat wierp zijn vruchten af. Dat het uiteindelijk in Spanje nog spannend wordt komt vooral doordat ik de bal nauwelijks in de hole kreeg, en dat terwijl ik in de dagen daarvoor echt goed stond te putten. Mijn swing voelde goed. Daar kan ik mee verder.’

Verder op de Europese Tour dus. Alweer voor het veertiende seizoen.

‘Ik zei van tevoren wel dat ik desnoods een jaar op de Challenge Tour zou gaan spelen, maar eerlijk gezegd kon ik me daar echt geen beeld bij vormen. Ik hoor thuis op de Europese Tour en gelukkig is het met gelukt om daar te blijven. Mijn seizoen zal er heel anders uitzien dan de voorbije seizoenen. Toernooien waar ik eerst vanzelfsprekend in kwam moet ik nu waarschijnlijk laten lopen. Kleinere toernooien die ik voorheen niet speelde komen er voor in de plaats op het schema. Misschien is dat nog helemaal zo gek nog niet. Vergeet niet dat Hilversum ook een kleine week was toen ik hem won. Als je in Zuid-Afrika wint is je hele jaar meteen weer anders.'

'Het kan snel gaan en wat mij betreft beginnen we ook snel. Ik ga elk toernooi in alsof het Qualifying School is en ga de kansen die hoe dan ook zullen komen, met beide handen aanpakken. Ik sla de bal weer zoals ik hem kan slaan. Zin en plezier zijn weer terug. Ik heb echt zin in 2012.’

Lees hier het winterview van 2010

Lees hier alle winterviews