Standplaats Royal Lytham & St. Annes

De roar die door het perscentrum ging op het moment dat Ernie Els zijn laatste putt op achttien maakte was enorm. Even was er geen distantie, geen nuchtere analyse. Hoewel uren werk direct de prullenbak in konden (wie verwachtte nu nog dat Scott niet zo winnen?) zette het journaille zich vrolijk aan een nieuw hoofdartikel. Werkelijk iedereen gunde de 42-jarige Zuid-Afrikaan de zege, en misschien minstens zo hard, lachten velen in hun vuistje dat Scott niet won.

Niet dat iemand Scott de zege misgunde. De Australiër toonde na afloop bij de ceremonie en de persconferentie aan dat hij een groots verliezer was, een bijzonder mens. Nee, het misgunnen kon volledig op het conto van caddie Steve Williams worden geschreven. In de perstent, in de bus naar de parkeerplaatsen op de terrassen, je hoorde het overal. Sneu voor Scott dat het zo moest lopen, maar wat heerlijk dat die kwast niet gewonnen heeft.

Williams was trouwens opvallend afwezig de laatste holes. In plaats van zijn speler door de laatste moeilijke holes heen te slepen, deed Williams niet veel meer dan boos een cameraman wegjagen, voor de rest was hij onzichtbaar. Op de laatste holes, toen Scott alles nog altijd in eigen hand had, waren er geen ondersteunende woorden of extra hulp. Iets waar Scott op rekende en recht op had.

De zege kwam Els toe. Zijn vierde Major alweer, tien jaar na zijn laatste zege. Hij had niet gedacht dat hij ooit nog zou winnen, maar verdiende de Claret Jug. Natuurlijk. Zonder de ineenstorting van Scott was hij er nooit aangekomen, maar vergeet niet dat Els de laatste negen holes in vier onder par speelde. Het kwam hem zeker niet alleen maar aanwaaien. Hij had geknokt voor de zege.

Opvallend was verder de superronde van Nicolas Colsaerts. De Belg opende en sloot het toernooi met een 65. Het is dat hij dag twee en drie bij elkaar negen boven par was, anders had de nummer 7 van het eindklassement zomaar meegedaan om de zege. Onze zuiderbuur bewees zichzelf hoe dan ook een grote dienst, want zijn zevende plek geeft hem goede kansen de eerste speler uit de lage landen te worden die mee mag doen in de Ryder Cup in plaats van de door ‘ons’ gehoopte Joost Luiten.

Hoewel, helemaal uitsluiten mag je de deelname van Joost ook weer niet. Luiten speelde een goed toernooi en behoorde in verschillende statistieken tot de allerbesten van het veld. Helaas stond hij in de allerbelangrijkste statistiek bijna helemaal onderaan. Fairways hit, greens in regulation; hij ging met de besten mee, het putten bleef alleen flink achter. Maar stel je voor dat hij er per ronde nu eens twee ballen meer in weet te rollen…

Het Brits Open zit er op. Het KLM Open is een goed toernooi, The Masters zijn geweldig, maar niets kan tippen aan The Open. Zonder meer het mooiste toernooi ter wereld. Volgend jaar staat het circus op Muirfield. We hebben er nu al zin in!

Lees hier alle berichten over het Brits Open