Professioneel

De manier waarop de topamateurs omgaan met een wedstrijd verschilt niet tot nauwelijks met de werkelijke broodspelers. Van de voorbereiding tot de rustmomenten, van de nabespreking tot de introspectie. Het mocht dan wel het World Amateur Team Championship zijn, dat wil niet zeggen dat het er amateuristisch aan toeging. Nou, wat betreft de spelers dan. De organisatie van het evenement mag gerust wel zo worden genoemd. Het onnodige annuleren van vrijwel een gehele speeldag. Het onverklaarbare lange wachten voor het nemen van de beslissing om naar 54 holes terug te gaan. De keuze om de derde ronde alvast op zaterdag te beginnen. En natuurlijk ook de fouten bij het maken van het schema en het bijhouden van het leaderboard. Treurig en een grote professionele organisatie onwaardig.

Nee. Dan de spelers. Prachtig weer en wat uren over? Dan ga je dus niet in de zon liggen, maar rust je nog wat extra of neem je hooguit een duik in de warme zee. Een start om 08.30? Dan zit je dus als team om zes uur aan het ontbijt en ben je nog voor zeven uur op de baan. En daar aangekomen loop je natuurlijk niet direct als een dolle richting drivingrange, maar laat je je eerst uitgebreid behandelen door de fysio, zo je dat niet al in het hotel hebt laten doen…nog voor dat hondsvroege ontbijt.

Er was plezier, zeker, maar alles stond in het teken van de wedstrijd die gespeeld moest worden. Ongeacht het mooie weer. Ongeacht de verleidingen. Ongeacht ook de onrust die de onduidelijkheid over het uitstel van de tweede dag met zich meebracht. Het oranje zestal – het begeleidingsteam Brommert, Bensdorp en Van der Steur mag niet onvermeld blijven – was met een missie naar Turkije gegaan en op weg daar naar toe werd niets aan het toeval overgelaten.

De betrokkenheid en bevlogenheid van zowel de coaches als de spelers was mooi om te zien. Aan het diner werden de pinposities nog eens doorgenomen. De ronde werd geëvalueerd, de dag van morgen besproken. Alles met dat ene doel: zo goed mogelijk voor de dag komen op het hoogste podium. Na de eerste ronde zei captain Eric Brommert het treffend en veelzeggend. ‘We staan nu vierde, maar niet omdat het allemaal zo meezat, wel omdat het goed was, al is er veel ruimte voor meer.’

Dat ‘meer’ kwam er dus niet. Tot teleurstelling van vooral het team zelf. Tijdens de evaluatie – ter plaatse en terug in Nederland – zal de vraag wat er zaterdagmiddag – en ook zondagmorgen - gebeurde, uitgebreid aan de orde komen. Wat het het ontbreken van scherpte? Kon de knop net niet om? Was het gevoel er niet? Was het willen te dominant aanwezig? Drie topamateurs – waarvan twee hun laatste toernooi speelden – konden op het moment dat het moest niet laten zien wat ze moesten laten zien én waarvan iedereen weet dat ze het in huis hebben.

En die teleurstelling zal iedereen, ieder voor zich, professioneel moeten zien te verwerken.