Op de tas IV

Oké, ik geef toe dat ik me de entree op de achttiende hole toch iets anders had voorgesteld. In plaats van de volle tribunes eens vanaf de green te kunnen bekijken, zag ik in het bijna duister niet veel meer dan duizenden lege blauwe stoeltjes toen Van der Valk zijn laatste putt in de hole rolde. Een veld met 150 spelers, achttien Nederlanders en wij beginnen de eerste ronde in de allerlaatste flight. De gedroomde volle tribunes moeten dan maar tot zondag wachten, al moet gezegd dat er ook in de late namiddag van de openingsronde behoorlijk wat volk op de been was.

Was het anders vandaag? Ja, zeker was het anders. Een tas dragen op de oefendagen is één ding, als het om het ‘echie’ gaat komt er toch wat meer bij kijken. Alle grappen en grollen van de collega’s en spelers ten spijt (de witte overall, de handtekeningenvraag van Inder van Weerelt, de opmerkingen over afvallen van Joost Luiten, de lachstuip van Tim Sluiter) vandaag moet het gebeuren. Niet dat mijn baankennis, leesvaardigheden op de greens of inschatting van de windrichting, de doorslag zou geven; je kan best het een en ander fout doen als caddie. Tassen op verkeerde plekken zijn vervelend, het niet snel genoeg schoon hebben van een club onhandig, maar ronduit tricky wordt het als je je speler slagen en of boetes gaat kosten. Tijdens de oefendagen had ik Van der Valk al met een schuin oog zien kijken of ik de bunker wel goed aanharkte. ‘Dat kan me heel veel geld kosten hoor als dat vergeten wordt of niet goed gedaan wordt’, waarschuwde hij eerder in de week.

Het was dan ook niet voor niets dat ik in de ochtenduren – toen ik gewoon mijn andere beroep uitoefende – bijna meer oog had voor de werkzaamheden van de caddies dan die van de spelers. Maar net als meelopen op oefendagen, is kijken naar anderen niet te vergelijken met zelf in actie komen. Het aantrekken van het hesje, de overhandiging van de local rules, het handen schudden op hole 1. Stuk voor stuk nieuwe ervaringen. En hoewel de starter van dienst om exact tien over half drie de naam van Guido van der Valk omriep, klonk het in mijn oren toch echt of hij zei ‘On the tee from the Netherlands…Martijn Paehlig.

Maar zoals dat met alle nieuws gaat: het nieuwste is er ook snel weer af. Goed kijken wat de anderen doen. Niet een beetje in je eentje vooruit gaan lopen. Opletten en geen gekke dingen doen. De eerste geharkte bunker, de eerste vangbal, het voorzichtig lopen op de greens om niet op de lijnen te komen. Heel eerlijk? Als je je bij je eerste schreden op het caddiepad daar bij houdt, dan moet je zonder schade door de baan kunnen gaan.

Gold dat ook voor mijn speler? Ik zou graag ja zeggen, maar helaas liep het anders. Na maanden geen toernooi gespeeld te hebben moest Van der Valk duidelijk nog even op stoom komen. Na elf holes stond hij al  op vier boven par. Veel gemiste fairways, net niet scherpe ijzers en putts die niet wilden vallen. Maar ineens ging het lopen. Fairways werden wel geraakt en links en rechts viel er een bal in. Met nog drie holes te spelen was de score nog maar +2 en leek level par een reële score.Dat zestien en zeventien slechts parren werden was tot daar aan toe, maar de dubbele bogey op de slothole was zuur en een pijnlijk einde van de ronde.

Snel naar huis. Een bak pasta en vroeg naar bed. Al om tien over half tien worden we op de tee van hole negen verwacht voor de tweede ronde. Met een score van +4 is het halen van het weekend moeilijk. Maar was in golf niet alles mogelijk?