Op de tas III

Met lichte vrees open ik mijn ogen. Linkerarm bewegen…niets. Rechterarm bewegen…niets. Opstaan. Mijn rug? Schouders? Niets. Mooi. De toch wel gevreesde spierpijn is in geen velden of wegen te bekennen en zelfs de slechte knie had zich de eerste dag prima staande gehouden. Wat lachten al die Nederlandse spelers, collega’s en kennissen nou dat ik al halverwege de eerste ronde om zou vallen?

Kom maar op met de volgende vijf rondes. Te beginnen met de tweede oefendag. Of, beter gezegd een stralend mooie oefendag.

Even overweeg ik zelfs om mij nu al in origineel caddietenue te steken. Hoewel collega’s nog even overwogen te lappen voor een witte overall dacht ik zelf eerder aan een korte broek. Want is dat niet de caddiekleding bij uitstek? Zelfs als de mussen dood van het dak vallen moeten de spelers in een lange broek de baan in, terwijl tachtig procent van de caddies zelfs in het kort naar buiten gaat als het kwik nauwelijks boven de tien graden komt.

Als ik op de baan kom ben ik blij dat ik uiteindelijk toch niet voor shorts gekozen heb. Weliswaar loopt de temperatuur met het verstrijken der uren aardig op op deze fraaie nazomerdag, zo rond acht uur ’s ochtends is het gerust fris te noemen.

Dat vindt mijn speler ook. Bijna klappertandend komt de Nederlandse Aziaat het terrein van de Hilversumsche Golfclub oplopen. ‘Mijn hemel wat is het koud’, laat hij duidelijk horen al lang uit Nederland weg te zijn. ‘Joh, wat wil je…bij mij is het gemiddeld het hele jaar tussen de 25 en 35 graden. Echt wel dat dit koud is’, zegt hij terwijl hij in de tas op zoek gaat naar een jasje.

Veel kans om op te warmen is er niet direct in de vroege ochtend. Eerst al niet omdat ik het clubhuis niet in kom bij een net even te ijverige beveiligingsmedewerker en daarna omdat het tempo in de baan gerust traag te noemen is. Hoewel het maar net acht uur is geweest, is het al een drukte van belang buiten. Niet ver voor ons speelt een grote groep Spanjaarden, een plukje Nederlandse amateurs – onder andere Daan Huizing – is zelfs nog eerder vertrokken, en ook achter ons schuiven direct weer mensen aan voor een lange oefendag.

Schoten we gisteren in razend tempo door de baan, vandaag gaat het aanzienlijk minder snel. Hoewel op straffe van stevige boetes precies is vastgelegd hoeveel ballen je waar vandaan mag slaan (Maximaal 1 bal vanaf de tee, tenzij je de green mist op een par-3. Meer dan 1 bal naar de green slaan mag onder geen beding. Per hole is slechts 1 bunkerslag toegestaan.) lijkt niet iedereen het even precies te nemen met die regels. De boete van €285,- is ze kennelijk niet hoog genoeg of ze weten dat er toch niet streng op gecontroleerd wordt. Althans, wij zagen niemand. Ook zagen we trouwens nauwelijks publiek, en dat is en blijft een gemiste kans. Als er één dag in de week is dat je het spel van heel dichtbij kan volgen dan is het wel deze oefendag. Misschien een tip voor volgend jaar?

Maar voor het zo ver is, hebben we eerst nog een toernooi te spelen. Op woensdag is er een pro-am en gaan we niet de baan in, dus pas op donderdag word ik weer op de tas verwacht. Láát op de tas verwacht. Mijn baas slaat pas om 14.40 uur af, in de allerlaatste flight,  en in de schemering zullen we als laatste de green van achttien verlaten.

Zondag weer?