Janken

Sport is voor mij emotie. Het is mijn uitlaatklep. Ik huil maar om bar weinig, maar bij het zien van mooie sportmomenten biggelen de waterlanders met regelmaat over mijn wangen.

Zo ook de laatste maanden met de Tour, de Olympische spelen en nu dus de Ryder Cup.

Ik ben fan van de Ryder Cup. Ik hou van matchplay en vind vooral de strijd tussen Europa en de VS geweldig. In de aanloop naar de vandaag begonnen editie van 2012 heb ik veel filmpjes gekeken van eerdere edities.

Het drama in '99 op Brookline, de tranen van Darren Clarke op de K-Club in 2006, Amerika dat eindelijk weer eens won in 2008 en de thriller twee jaar geleden op Celtic Manor; allemaal kregen ze me ongegeneerd hard aan het janken.

U begrijpt, lieve lezer, dat ik dit soort filmpjes moederziel alleen kijk als er niemand anders in de buurt is. Ik kijk niet op kantoor, niet met vrienden, niet eens met mijn eigen lieve moeder in mijn nabijheid. Dit is mijn moment en dat deel ik alleen met de sporters - of televisie, hoe u het wilt zien.

Is dit abnormaal? Ik weet het niet. Er zijn vast ook andere mensen die sport op dezelfde manier beleven als ik en ik ben ook zeker niet van plan om hier iets aan te veranderen.

Toch ben ik blij dat de Ryder Cup nu echt begonnen is. Ik heb na het zien van al die mooie beelden geen traanvocht meer over en wil nu eindelijk gewoon naar live golf kijken zonder een doos tissues naast me op de bank te moeten hebben staan. Ik neem me dan ook voor om het voorlopig lekker droog te houden.

Nou ja, tot zondagnacht dan...